Shutter Island, [USA], Martin Scorsese, [2010], ***1/2

Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης ήταν η τελευταία ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε που παρακολούθησα σε σκοτεινή αίθουσα. Θαυμάσια ταινία, καλογυρισμένη, σπουδαία πρωταγωνιστική ερμηνεία, υποψηφιότητες για Όσκαρ.. υπάρχει κάποιος που να τον σημάδεψε? που να είναι η αγαπημένη του ταινία? φαντάζομαι πως όχι.. Κάπως έτσι μου φάνηκε ότι θα'ταν και οι επόμενες ταινίες του σπουδαίου Αμερικανού σκηνοθέτη, και τις προσπέρασα χωρίς ιδιαίτερη σκέψη..

Κάπως έτσι πίστεψα ότι θα είναι και η καινούργια του. Είχα δίκιο?

Τα θετικά: Συναρπαστικό, σχεδόν Χιτσκοκικό, παλαιού τύπου θρίλερ με ανατροπές και τέλειο ρυθμό, εξαιρετική φωτογραφία [ιδιαίτερα στις ονειρικές σεκάνς], τον ΝτιΚάπριο για άλλη μια φορά να μη σου γεμίζει αρχικά το μάτι αλλά να σε κερδίζει ολοκληρωτικά στο τέλος με την ερμηνεία του, πλαισιωμένο εδώ από πλειάδα καταπληκτικών ηθοποιών σε μικρότερους ρόλους, πολιτικές προεκτάσεις για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την Αμερική του Μακαρθισμού των 50s, τι άλλο να ζητήσει κανείς..


Τα [ας πούμε] αρνητικά: Ωραία ταινία, καλογυρισμένη, σπουδαία πρωταγωνιστική ερμηνεία, υποψηφιότητες [υποθέτω] για Όσκαρ.. υπάρχει κάποιος που να τον σημαδέψει? που θα γίνει η αγαπημένη του ταινία? φαντάζομαι πως όχι..

Αν τα τρεισίμιση αστέρια στο μόδιστρο την προηγούμενη εβδομάδα ήδη μου φαντάζουν κάπως τσιγκούνικα, τα ισάριθμα αστέρια στον σπουδαιότερο ίσως εν ζωή Αμερικανό σκηνοθέτη νομίζω πως αύριο θα μου φαίνονται αρκετά γενναιόδωρα.. Τα αξίζει όμως και με το παραπάνω!



Να το δω? : Μια ταινία που μπορείς άνετα να προτείνεις σε οποιονδήποτε..

A Single Man, [USA], Tom Ford, [2009], ***1/2

Αν πριν από ένα χρόνο μου έλεγε κάποιος όχι τόσο ότι θα παιζόταν στις αίθουσες [και μάλιστα στην κύρια αίθουσα του Ολύμπιον] το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Tom Ford, αλλά το ότι θα βρισκόμουν κι εγώ σε μια από αυτές για να το παρακολουθήσω, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι θα τον πίστευα.. Ποτέ μη λες ποτέ όμως [ειδικά εάν έχεις παρακολουθήσει στον κινηματογράφο τα αντίστοιχα ντεμπούτα των Kevin Costner και Mel Gibson].

Κι εδώ, σε αντίθεση με τα παραπάνω φιλμ, καμία υπόνοια 'εξωτερικής βοήθειας' στη σκηνοθεσία δε μπορεί να υπάρξει. Από τη σύλληψη και την παραγωγή έως τη διασκευή του σεναρίου και τη σκηνοθεσία, το A Single Man είναι ένα project με την ολοκληρωτική σφραγίδα του δημιουργού του, κι'αυτό είναι που το κάνει τόσο εντυπωσιακό. Εικόνες απίστευτης ομορφιάς, η μεταφορά στη δεκαετία του '60 γίνεται με έναν υπέροχο τρόπο, με προφανή προσήλωση στη λεπτομέρεια χωρίς ωστόσο αυτό να ενοχλεί όπως σε πολλές ταινίες του είδους, με ένα λειτουργικότατο χειρισμό του ρυθμού [με συνετή χρήση του φλας μπακ], το φιλμ του Ford είναι χάρμα ιδέσθαι, γεμάτο ουσία και συγκίνηση.


Αν κάποιος θα είχε κάτι να του προσάψει θα'ταν αυτή ακριβώς η εμμονή στην αισθητική τελειότητα, θα'λεγε κανείς πως ο Ford προσπαθεί να δημιουργήσει έναν ονειρικό, τέλειο κόσμο, όπου όλοι και όλες είναι νυν ή πρώην μοντέλα, πανέμορφοι, υπέρκομψοι, στυλάτοι.. σα να ξεπήδησαν από τις σελίδες ενός περιοδικού μόδας.. Αμφιβάλλω όμως αν αυτή η κριτική θα είχε εκφραστεί αν επρόκειτο για κάποιον άλλο σκηνοθέτη.

Η Julianne Moore πλέον, και μετά τους παρόμοιους ρόλους της στα Far From Heaven και The Hours, είναι η ιδανική επιλογή για ρόλους αυτής της εποχής, ενώ ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο νεαρό Nicolas Hoult, τον μικρό πρωταγωνιστή του About A Boy, που εδώ σα να εξελίσσει το χαρακτήρα της ταινίας εκείνης, υποδυόμενος και πάλι έναν νέο που αναζητά την αποδοχή ενός μεγαλύτερου άνδρα. Και φυσικά, η ταινία δε θα'ταν αυτή που είναι χωρίς την εξαιρετική ερμηνεία του πρωταγωνιστή της Colin Firth, πιθανότατα εδώ στο ρόλο της ζωής του. Τέλος, το να μην αναφερθεί κανείς στην εκπληκτική μουσική του Abel Korzeniowski θα'ταν τεράστια παράλειψη!



Να το δω?: Αρκεί να μη βασιστείς στο trailer [που θα'πρεπε βέβαια να διδάσκεται σε σεμινάρια κινηματογραφικού μάρκετινγκ] και σου κάτσει κάπως βαρύ..

Nine, [USA], Rob Marshall, [2009], **1/2

Το 9 είναι το φιλμ ενός Αμερικανού, μεταφορά στη μεγάλη οθόνη ενός αμερικανικού μιούζικαλ, το οποίο βασίστηκε στο αντίστοιχο ιταλικό θεατρικό έργο, το εμπνευσμένο από το περίφημο 8 1/2 του Φελίνι. Πρωταγωνιστούν ένας Αγγλο-Ιρλανδός, μια Αυστραλέζα, μια Γαλλίδα, μια Ισπανίδα, μια Βρετανίδα και μια Αμερικανίδα σε ρόλους Ιταλών. Μιλούν δηλαδή αγγλικά με ιταλική προφορά.. Σα να μην έφταναν όλα αυτά τα συστατικά μιας εγγυημένης καταστροφής, το φιλμ είναι μια ταινία-μέσα-σε-ταινία, κάτι που πολύ [μα πολύ] σπάνια έχει παρουσιαστεί με ενδιαφέρον και πρωτοτυπία..



Και πράγματι, μόνο αν προετοιμαστείς για το χειρότερο δε σε απογοητεύει το φιλμ του Μάρσαλ. Εντελώς έξω από τα νερά του, γυρίζοντάς το στην Ιταλική πρωτεύουσα, δεν καταφέρνει ούτε στο ελάχιστο να αναπαράγει τη λάμψη του [έτσι κι αλλιώς υπερεκτιμημένου] Chicago, παρά το όντως εντυπωσιακό cast. Η Lauren και η Kidman ας πούν ένα ευχαριστώ στον διευθυντή φωτογραφίας, μπορεί να έκανε εντελώς μέτρια δουλειά σε όλο το φιλμ, κατάφερε όμως να μετριάσει το αποκρουστικό αποτέλεσμα της αλόγιστης πλαστικής τους μεταμόρφωσης. Η Fergie από την άλλη, μάλλον δεν τον ενδιέφερε καθόλου τον παραπάνω κύριο· είναι που είναι βέβαια τραγική από μόνη της υποδυόμενη την εταίρα των εφηβικών χρόνων του πρωταγωνιστή ως street ho σε hip hop video [υποδύεται δηλαδή τον εαυτό της..] Η Cruz μάλλον πρέπει να σταματήσει να λέει ναι σε ρόλους χυμώδους Μεσογειακής σεξοβόμβας, γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να της προσφέρουν [χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι απολαυστική]. Η Dench όπως πάντα στο ύψος της, ενώ την έκπληξη κάνει η Cotillard, η μόνη που κατορθώνει να δώσει σάρκα και οστά στον υποτυπώδη χαρακτήρα που της δόθηκε να ερμηνεύσει..



Τι διασώζει λοιπόν αυτό το περίεργο όσο και αμήχανο συνονθύλευμα από το απόλυτο φιάσκο? Μα φυσικά η συγκλονιστική εμφάνιση στον πρωταγωνιστικό ρόλο του μεγαλύτερου εν ζωή ηθοποιού, του πιο ταλαντούχου όλων των εποχών για μένα [τουλάχιστον ένα αστεράκι προσθέτει στην ταινία]. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε για την ερμηνεία του, αξίζει να δείτε αυτό το φιλμ μόνο και μόνο για να τον απολαύσετε..

Να το δω?: Τώρα δεν τα λέγαμε?

Das Weisse Band, [Austria], Michael Haneke, [2009], ****

Και μια που λέγαμε για βία.. κοινωνική, ταξική, ψυχολογική, σωματική.. ποιος καταλληλότερος για να καταπιαστεί με το θέμα από τον καταπληκτικό κύριο Haneke? Όσο μεγαλώνει βέβαια ο αγαπητός Αυστριακός σκηνοθέτης η βία δεν παρουσιάζεται [και δε σοκάρει] πια τόσο σε πρώτο επίπεδο [Funny Games, Η δασκάλα του πιάνου] όσο σε ένα δεύτερο επίπεδο, κάτω από την επιφάνεια. Βρίσκεται παντού, πίσω από κάθε καρέ, υπονοείται με τέτοιο τρόπο που σου είναι αδύνατο να την προσπεράσεις, γι'αυτό και είναι πιο αποτελεσματική και πιο λειτουργική.


Και ο τρόπος εδώ είναι, φυσικά, αριστοτεχνικός. Στην ιστορία που υφαίνει ο Haneke, παρουσιάζοντας ένα Γερμανικό χωριό λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με καταπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία και υπέροχες ερμηνείες από όλο το καστ [και ειδικά από τα μικρά παιδιά] κεντά κυριολεκτικά, υπομονετικά και χωρίς το παραμικρό σκηνοθετικό ψεγάδι. Και το μεγαλείο της ταινίας, καθώς επίσης και το οικουμενικό της μήνυμα, το αντιλαμβάνεσαι αφότου αυτή τελειώσει και παρατηρήσεις από απόσταση το κέντημα, κρεμασμένο στο κάδρο..



Να το δω? : Όχι μόνο εσύ, αλλά [ελπίζω] και η Ακαδημία..

Kυνόδοντας (Dogtooth), [Greece], George Lanthimos, [2009], ****

Ακόμη θυμάμαι τις περίεργες, απροσδιόριστα ελκυστικές εικόνες της Κινέττας, στα trailers των οθονών του Φεστιβάλ, πριν από μερικά χρόνια. Κοινό και κριτικοί στην πλειοψηφία τους κατέθαψαν το φιλμ, ο πρότερος ανέντιμος βίος του σκηνοθέτη έπαιξε επίσης το ρόλο του, και δυστυχώς την προσπέρασα. Μερικά χρόνια, μερικά βραβεία, αρκετό θόρυβο και μπόλικο controversy αργότερα, βρέθηκα κι εγώ στις μπροστινές θέσεις του Μακεδονικόν, ανάμεσα σε μια εκνευριστική παρέα φοιτητών, αντιμέτωπος με τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου.


Μή έχοντας δει την παραμικρή σκηνή, μή ξέροντας τίποτε για το καστ, παρά μόνο κάποιες ελάχιστες βασικές πληροφορίες για την υπόθεση του φιλμ, προσπάθησα να αφήσω στην άκρη τυχόν προκαταλήψεις, προδοκίες, βραβεία, hype κλπ και νομίζω ότι το κατάφερα.. Ειλικρινώς σας αναφέρω λοιπόν ότι ο Κυνόδοντας είναι μια πολύ πολύ καλύτερη ταινία από αυτή που φαντάζεστε ότι θα παρακολουθήσετε. Ότι ξεπερνά πολύ άνετα το εμπόδιο - κλισέ του ελληνικού σινεμά, βασιζόμενο σε ένα θαυμάσιο, σφιχτό, καλοδουλεμένο σενάριο, χωρίς την παραμικρή κοιλιά. [ακόμη και η αναφορά στη λέξη 'σενάριο' νομίζω ότι αδικεί το φιλμ, πιο σωστό θα'ταν να αναφερθώ στην σπουδαία ιστορία που υποδειγματικά αφηγείται] Όσο, εμφανώς, δύσκολο φαντάζεται κανείς ότι θα ήταν το να γυριστεί, άλλο τόσο στενάχωρο και άβολο είναι το να την παρακολουθείς. Κι όμως.. δε μπορείς να στρέψεις τα μάτια σου μακρυά από την οθόνη! Άξια ειδικής αναφοράς, η εξαιρετική επιλογή του Χρήστου Στέργιογλου, ο οποίος δίνει ρέστα στο ρόλο του πατέρα..

Ο Κυνόδοντας είναι σαφώς μια από τις ταινίες της χρονιάς, και βγαίνοντας από την αίθουσα δε μπόρεσα να μην προβληματιστώ με το ότι οι πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια [αυτή και οι δύο του Οικονομίδη] ήταν τόσο [μα τόσο] σκληρές..




Να το δω? : Να το δεις!

Moon, [UK], Duncan Jones, [2009], ***1/2

Το Moon, 'κανονικό' σκηνοθετικό ντεμπούτο του Duncan Jones, είναι ένα sci-fi ψυχολογικό θρίλερ με πραγματικά πολλά πλεονεκτήματα: Έχει μικρή, ανθρώπινη διάρκεια [για ταινία του είδους] με αποτέλεσμα να αποφεύγει την κοιλιά. Έχει ένα σφιχτό, καλογραμμένο σενάριο, το οποίο προσπαθεί να αποφύγει τα κλισέ και τον εύκολο εντυπωσιασμό. Έχει μικρό προϋπολογισμό, και παρ'όλα αυτά, είναι χάρμα οφθαλμών, παρουσιάζοντας μια όσο το δυνατόν πιο 'ρεαλιστική' απεικόνιση μιας μελλοντικής σεληνιακής βάσης, βασιζόμενο [σοφά] σε μακέτες και όχι σε ανούσια οπτικά εφέ. Διαθέτει μια υποδειγματική σκηνοθεσία από έναν πραγματικά ταλαντούχο σκηνοθέτη, τηρώντας τις ισορροπίες ανάμεσα στην εικόνα, την ιστορία και τη βασική ερμηνεία του φιλμ. Διεύθυνση φωτογραφίας και μουσική [από τον χαρισματικό Clint Mansell]? Κορυφαίες! Τον Sam Rockwell πραγματικά σπουδαίο στον πολύπλοκο [για να μη χρησιμοποιήσω άλλη λέξη και προδώσω το μυστικό της ταινίας] ρόλο του μοναχικού αστροναύτη. Έναν ακόμη εξαιρετικό ηθοποιό να δανείζει τη φωνή του στον υπολογιστή που ελέγχει τη βάση [όχι ότι είναι κανένα μυστικό, αλλά αφού δεν το γνώριζα κι εγώ δεν το αποκαλύπτω]. Και, φυσικά, μια ξεκάθαρη αναφορά - φόρο τιμής στη σπουδαιότερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών.


Δεν είναι αριστούργημα [πλησιάζει όμως αρκετά, δε μπορώ να θυμηθώ την τελευταία ταινία του είδους που να μου έχει αρέσει τόσο], σαφώς και στο πίσω μέρος του μυαλού του ο σκηνοθέτης έχει την εμπορική επιτυχία [όχι ιδιαίτερα μεμπτό], το αρκετά συμβατικότερο τέλος από αυτό που θα περίμενε κανείς είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που μπορεί λιγάκι να χαλάσει την υπέροχη γεύση που σου αφήνει αυτή η ταινία..



Να το δω? : Ακόμη -για να μην πω κυρίως- και αν δεν είσαι φαν του είδους

Okuribito (Departures), [Japan], Yôjirô Takita, [2008], *1/2

Η ταινία του Takita ήταν μία από αυτές που περίμενα να δω εδώ και καιρό, λόγω του εξαιρετικά ενδιαφέροντος θέματός της, και παρά το Oscar ξένης ταινίας που κέρδισε, το οποίο συνήθως σε προδιαθέτει κάπως αρνητικά για το τι πρόκειται να δεις. Η ιστορία ενός άνδρα λοιπόν, ο οποίος αφήνει το Τόκυο και επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι όπου οι συνθήκες τον αναγκάζουν να ακολουθήσει ένα επάγγελμα όχι και τόσο to die for [pun intended]. Ο φίλος μας λοιπόν προετοιμάζει τους νεκρούς για την ταφή, σε μια ειδική παραδοσιακή τελετή, μπροστά στα αγαπημένα του πρόσωπα..

Πραγματικά δεν ξέρω τι με ενόχλησε πιο πολύ, για μια ταινία που πήρε από πολύ καλές έως εξαιρετικές κριτικές: Η ίδια η ταινία, την οποία βρήκα εντελώς προβλέψιμη, ακαδημαϊκή, αφελή και γεμάτη αστεία [για να μην πω γελοία] κλισέ, ή ο εαυτός μου που έχει γίνει πλέον τόσο κυνικός, παρά τις υποτιθέμενες προσπάθειες βελτίωσης? Ήταν όμως κι αυτός ο πρωταγωνιστής.. τόσο ψεύτικος, τόσο ατάλαντος, τόσο τραγικά αποτυχημένος για το ρόλο, που αναρωτιόσουν αν επιλέχθηκε μέσω οντισιόν ή καλλιστείων..

Κρίμα για το υπόλοιπο πολύ καλό καστ, και για τη σεναριακή ιδέα που θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να δώσει μια εξαιρετική ταινία.



Να το δω? : Μόνο στην τηλεόραση.. και πολύ σας λέω..

Entres Les Murs, [France], Laurent Cantet, [2008], ***

Αρκετές ώρες έχουν περάσει από τότε που παρακολούθησα [εντελώς από σπόντα, το θέμα, ακόμη κι αυτό το τρέηλερ, δε με κέντρισαν καθόλου..] το Entre Les Murs, κι είναι από τις λίγες φορές που είμαι τόσο μπερδεμένος αναφορικά με τη στάση μου απέναντι στο φιλμ. Είναι καλή ταινία? Ναι! Αξίζει να τη δεις? Σαφώς! Πετυχαίνει να δώσει μια ρεαλιστική άποψη του θέματος? Χμμμ.. Και εξηγούμαι: Ως θεατής την αποζητάς τη ρεαλιστική αντιμετώπιση, σχεδόν την απαιτείς. Πρόκειται για την ντοκιμαντερίστικη απεικόνιση μιας ολόκληρης σχολικής χρονιάς σ'ένα πολυφυλετικό δημόσιο σχολείο στα προάστια του Παρισιού. Οι μαθητές είναι πραγματικοί μαθητές, και ο καθηγητής των Γαλλικών είναι πραγματικός καθηγητής [ο σεναριογράφος της ταινίας, καθηγητής και συγγραφέας François Bégaudeau υποδύεται εδώ ουσιαστικά τον εαυτό του, και όσο κι αν προσπαθεί να μην αγιοποιήσει το χαρακτήρα του, δεν είναι δηλαδή η Μισέλ Πφάιφερ απέναντι στους μαύρους μαθητές, ενοχλεί -εμένα τουλάχιστον- ως παρουσία και μη με ρωτήσετε γιατί.. Ποτέ μου δε συμπάθησα τους σεναριογράφους - ηθοποιούς, ειδικά όταν εμφανίζονται στο 90% των σκηνών της ταινίας τους..], το σχολείο είναι πραγματικό σχολείο. Τα παιδιά "ερμηνεύουν" τους ρόλους τους με ζωντάνια και νεύρο, και είναι αν μή τι άλλο καλοδεχούμενο το ότι δεν επιστρατεύτηκαν 22χρονοι σε ρόλους 15χρονων, όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Η απόδοση του κλίματος στις συνελεύσεις των καθηγητών, και των μεταξύ τους σχέσεων [και της μιζέριας και της αχωνευτοσύνης που χαρακτηρίζει τους περισσότερους, θα σκάσω αν δεν το πω!] είναι το πιο πετυχημένο κομμάτι της ταινίας. Αν είχε κι έναν διαφορετικό πρωταγωνιστή, τότε ίσως και να δικαιολογούνταν η -υπερβολική για μένα- βράβευσή της με το Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών..

Να το δω?: Καλά δεν πρόσεχες καθόλου? το ερώτημα ήδη απαντήθηκε. Τιμωρία στη γωνία γρήγορα!

Happy-Go-Lucky, [UK], Mike Leigh, [2008], ***1/2

Ένα από τα πρώτα πράγματα που σου κάνουν πραγματικά εντύπωση παρακολουθώντας την τελευταία ταινία του σπουδαίου Mike Leigh, είναι το πόσο αριστοτεχνικά ένας 65χρονος σκηνοθέτης κατορθώνει να γράψει ένα ρόλο για μια 30χρονη νέα γυναίκα, και να στηρίξει μια ολόκληρη ταινία πάνω σ'αυτό το χαρακτήρα. Θυμάσαι έπειτα το Naked, το Secrets and Lies, το All or Nothing, ταινίες βασισμένες σχεδόν αποκλειστικά στην -εξαιρετική- απόδοση του χαρακτήρα του βασικού τους πρωταγωνιστή [ανεξαρτήτως φύλου], και συνειδητοποιείς το τεράστιο ταλέντο του στην απεικόνιση απλών καθημερινών χαρακτήρων. Πραγματικά η συνεργασία μαζί του πρέπει να αποτελεί όνειρο για κάθε ηθοποιό, και η Sally Hawkins πιάνει την καλή κυριολεκτικά, καθώς της δίνεται εδώ η ευκαιρία να πλάσει μια αξέχαστη ηρωίδα, ένα χαρακτήρα που δε συναντάς συχνά στον κινηματογράφο. Κυριαρχεί απόλυτα στην ταινία [παρά την ύπαρξη μερικών αξιομνημόνευτων δεύτερων ρόλων, όπως του δασκάλου οδήγησης και της καθηγήτριας φλαμένκο] μ'έναν τρόπο τόσο καθηλωτικό, που μ'έκανε να θυμηθώ την Emily Watson στο Δαμάζοντας τα Κύματα. Και όσο για το θέμα της ταινίας, νομίζω πως τα τελευταία χρόνια δεν έχει υπάρξει φιλμ για το οποίο να μπορείς να τα πεις όλα προφέροντας απλά τον τίτλο του..

Παρακολουθώντας το τρέηλερ - αμερικανιά, δε μπορείς παρά να φανταστείς την καταστροφική US version, με πρωταγωνίστρια τη Sandra Bul***k

Να το δω? : Η πιο ζεστή ταινία της χρονιάς!

Vicky Cristina Barcelona, [USA], Woody Allen, [2008], ***

Το VCB είναι μόλις η πρώτη ταινία του Woody Allen που βλέπω στη μετά - Match Point εποχή του, η οποία χαρακτηρίζεται και ως η "ώριμη" περίοδός του. Οι διαφορές βέβαια με τις προηγούμενες ταινίες του είναι οι παρακάτω τρεις : α. Δεν εμφανίζεται ο ίδιος β. δεν είναι κωμωδία γ. δεν ακούγεται ούτε μια jazz νότα. Κατά τα άλλα, ασφαλώς πρόκειται για μια κλασική Woody Allen ταινία. Ταλαντούχοι ηθοποιοί, ανθρώπινες σχέσεις, η Πόλη [εδώ η Βαρκελώνη αντικαθιστά το Λονδίνο που αντικατέστησε τη Νέα Υόρκη] είναι κι εδώ οι βασικοί πρωταγωνιστές.


Όσο περνούν οι ώρες από το τέλος της προβολής τόσο περισσότερο εκτιμώ την ερμηνεία της Scarlett Johansson, που μπορεί να έχει παρασυρθεί τα τελευταία χρόνια στο παιχνίδι της δημοσιότητας και του σεξοσυμβολισμού [sic], αλλά ας μην ξεχνάμε το πόσο καλή ηθοποιός είναι. Ο χαρακτήρας που υποδύεται είναι εξαιρετικά γνώριμος [η όμορφη σέξυ νέα γυναίκα που δεν ξέρει τι θέλει, και έλκεται από "δημιουργικούς καλλιτεχνικούς" τύπους κάνοντας σχέσεις με προδιαγεγραμμένο το -καταστροφικό- τέλος] και τον αποδίδει αριστοτεχνικά. Επίσης πολύ καλή η Rebecca Hall, η πραγματική πρωταγωνίστρια της ταινίας, τουλάχιστο σε ώρα συμμετοχής. Οι Bardem και Cruz είναι τόσο καλοί όσο μπορούν να είναι δύο Ευρωπαίοι ηθοποιοί σε μια Αμερικανική ταινία. Η ύπαρξη του voiceover δε μπορώ ακόμη ν'αποφασίσω αν βοήθησε την ταινία ή όχι.. Έξτρα πόντοι για το τρίπτυχο Βαρκελώνη - καλοκαίρι - ερωτική ιστορία [πάντα μου άρεσαν οι ταινίες που διαδραματίζονται στη διάρκεια ενός καλοκαιριού].



Να τη δω? : Ακόμη και γι'αυτούς που δεν είναι φαν του Allen.

Burn After Reading, [USA], Joel & Ethan Coen, [2008], ***

Μπορεί στην Αθήνα η έναρξη της χειμερινής κινηματογραφικής περιόδου να γίνεται νωρίς το Σεπτέμβρη λόγω του Φεστιβάλ του περιοδικού Σινεμά, εδώ πάνω πάλι, θέλεις ο καλός καιρός των τελευταίων ημερών, θέλεις η ανυπαρξία ενδιαφερουσών ταινιών.. μπήκε ο Οκτώβρης κι ακόμη μια ταινία [της προκοπής] δεν είδαμε.. Αρχή λοιπόν με το τελευταίο εγχείρημα, και πρώτο μεταοσκαρικό, των αδελφών Κοέν, τη "χειρότερη ταινία ever" σύμφωνα με τα δύο παιδάκια που απέτρεπαν δύο κυρίους από το να τη δούνε έξω από το [πολυ]σινεμά. Καλό σημάδι, σκέφτηκα..

Και πράγματι, το μοναδικό μειονέκτημα του Καυτού Απόρρητου [σοβαρά τώρα, τον έχουν το θεό τους οι μεταφραστές ή όχι?] βρίσκεται στο ότι είναι ακριβώς όπως το περιμένεις: Το γνωστό προσεγμένο σενάριο, η προβλέψιμα υποδειγματική σκηνοθεσία, το πανταχού παρόν μαύρο χιούμορ.. είναι όλα εδώ, μαζί φυσικά και ο γνώριμος θίασος, με μερικά ενδιαφέροντα νέα μέλη:


Η Tilda Swinton με άνεση υποδύεται την αντιπαθητική παιδίατρο, σύζυγο του για άλλη μια φορά επίσης εξόχως αντιπαθέστατου John Malcovich. Ο George Clooney αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι ξέρει να μεγαλώνει αξιοπρεπώς, η Frances McDormand κάπως υπερβολική στο ρόλο της γυμνάστριας που κάνει το παν για να χρηματοδοτήσει το extreme makeover, ο Brad Pitt κλέβει ως γνωστόν την ταινία όντας απολαυστικός στο ρόλο του γυμναστή με μυαλό αμοιβάδας [άχρηστη πληροφορία: στις ξεκαρδιστικές σκηνές που ακούει μουσική στα ακουστικά, ακούει madonna και όχι τη μουσική που ακούγεται στην ταινία], α! και ο Richard Jenkins [ο μπαμπάς του Six Feet Under] υπέροχος στο ρόλο του κρυφά ερωτευμένου αφεντικού της πρωταγωνίστριας.. Όλοι περνάνε θαυμάσια [και αυτό το εισπράττει και το κοινό] αποδίδοντας ρόλους που δεν τους δίνεται και τόσο συχνά η ευκαιρία να παίξουν. Εκτός από τη Frances δηλαδή, αλλά αυτή δεν πιάνεται, κοιμάται με το σκηνοθέτη..



Να το δω? : Αν είσαι του "περνάω δυο ώρες ευχάριστα" ε.. τότε θα περάσεις μια χαρά και με το Burn After Reading.

Sex And The City, (USA), Michael Patrick King, (2008), **

Πέρασα από πολλά στάδια άρνησης, τα πρώτα κιόλας ήταν αυθεντικώς ειλικρινά, ώσπου να ενδώσω στην περίφημη πλέον τηλεοπτική σειρά. Θες ο τρόπος που την παρουσίαζαν τα ελληνικά lifestyle περιοδικά, θες που όλοι [ό.λ.ε.ς] μιλούσαν [κι έγραφαν] γι'αυτό, θέλεις οι copycat στήλες και οι τηλεοπτικές σειρές που εμφανίστηκαν.. i just didn't get it, που λένε και στο χωριό μου.. Ώσπου βέβαια, δια ασήμαντον αφορμήν, κατέβασα όλη τη σειρά από το internet και την παρακολούθησα σε ρυθμό τεσσάρων επεισοδίων την ημέρα, από και προς τη δουλειά..

Όλα λοιπόν αυτά που αγαπήσαμε στη σειρά, οι θαυμάσιες ερμηνείες, το χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα, η μεγαλειώδης Νέα Υόρκη, ο χαριτωμένος φόρος τιμής σε γυναικεία φετίχ όπως τα ακριβά παπούτσια ή η υψηλή ραπτική, η ωδή στη φιλία πάνω απ'όλα.. όλα εδώ μοιάζουν τόσο ρηχά, τόσο επιφανειακά δοσμένα, τόσο "μέσα στα μούτρα σου", που πραγματικά απογοητεύεσαι..

Όλοι και όλα δουλεύουν για την πρωταγωνίστρια, σε βαθμό εκνευριστικό. Παρέλαση φορεμάτων, και η διαφήμιση των διάφορων brand names δεν είναι καν γκρίζα, είναι κατάμαυρη [δεν έχω λόγια για τη σκηνή με το iphone..]. Σε ολόκληρο το πρώτο μέρος της ταινίας οι υπόλοιπες 'πρωταγωνίστριες' δεν εμφανίζονται παρά μόνο ως δικαιολογία για να εμφανιστεί και το αντίστοιχο μοντελάκι. Ευτυχώς στο δεύτερο μέρος [μιλάμε για 148 λεπτά!!] ο ρυθμός κάπως στρώνει [και όχι χάρη στην πολυδιαφημισμένη συμμετοχή της Jennifer Hudson], ο χρόνος παρουσίας στην οθόνη μοιράζεται κάπως πιο δημοκρατικά στα τέσσερα, και η ταινία καταφέρνει τουλάχιστο να δικαιώσει το γνωστό μότο "περνάς δυο[μιση] ώρες ευχάριστα". Όχι όμως και το λόγο ύπαρξής της..

Να το δω?: Λίγο μπαγιάτικα όλα, όχι όμως όσο το ποπκόρν του Βακούρα

Συνήθως δεν ανεβάζω τραγούδια από τις ταινίες που βλέπω, και σίγουρα δεν πρόκειται να το κάνω για κανένα από τα τραγούδια αυτής της ταινίας [άχρωμο, άοσμο και άγευστο το OST, πραγματικά απορώ με την εμπορική του επιτυχία]. Υπάρχει όμως ένα τραγούδι που για πάντα θα το συνδυάζω μ'αυτή. Ενώ λοιπόν σε μια κινηματιογραφική αίθουσα μ'ενοχλεί όχι μόνο η δόνηση ενός κινητού σε αθόρυβο mode, αλλά και το να κοιτά κανείς το κινητό του για να δει την ώρα [δεν το συζητώ για συνομιλία ή sms κατά τη διάρκεια της ταινίας.. εγκεφαλικό παθαίνω], μπορείτε να φανταστείτε τη ντροπή και την ταπείνωση που ένιωσα [μεγαλύτερη από αυτή της Κάρυ ή της Σάρλοτ στην ταινία σε δύο χαρακτηριστικές σκηνές που φυσικά δε θα σας αποκαλύψω], όταν το κινητό μου αποφάσισε, ευρισκόμενο σε flight mode, και με κλειδωμένο πληκτρολόγιο [!!], στη διπλανή θέση και μέσα στην τσάντα μου, χωρίς κανείς να το ακουμπήσει, να επαναστατήσει και να ηχήσει στη διαπασών στους ρυθμούς του παρακάτω τραγουδιού, για σαράντα οκτώ γ*****να δευτερόλεπτα, κι ενώ εγώ ήμουν ξαπλωμένος στο πάτωμα, προσπαθώντας, να το βρω, να το κλείσω, να βγάλω τη μπαταρία.. Λογικά, πρέπει να σηκώθηκα από τη θέση μου, μόλις και ο τελευταίος [από τους ελάχιστους που υπήρχαν, ευτυχώς] θεατής έφτασε στο σπίτι του..

Ορίστε λοιπόν κύριοι Celestial, σας άκουσαν που σας άκουσαν οι δέκα, ας σας ακούσουν τώρα και άλλοι τρεις..

Celestial - Brighton Girls [box]

Yella, (Germany), 2007, Christian Petzold, **1/2

Το ενδιαφέρον με την ταινία του Petzold είναι ότι πραγματικά περνά περισσότερη από τη μισή διάρκειά της ώσπου να μπορέσει κανείς να την κατατάξει σε κάποιο είδος. Ενώ ξεκινά σαν μια κλασική ταινία του νέου Γερμανικού κινηματογράφου, με την πρωταγωνίστρια που προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή της μετά από έναν πολύ άσχημο χωρισμό από έναν καταπιεστικό σύζυγο, συνεχίζεται -και τελειώνει- σαν κλασικό Αμερικανικό φιλμ αγωνίας-με-ανατροπή-στο-τέλος [και δε σας λέω τίτλους ταινιών που θυμίζει, γιατί θα'ναι σαν να σας μαρτυρώ την ανατροπή], που είναι ενδιαφέρον μεν, αρκετά προβλέψιμο δε. Οι προθέσεις και η σεναριακή ιδέα είναι, όπως συμβαίνει συνήθως σ'αυτές τις περιπτώσεις, εξαιρετικές, κάτι όμως η κάπως χλωμή και λίγη για το ρόλο πρωταγωνίστρια, κάτι το προβλέψιμο του όλου πράγματος που λέγαμε παραπάνω, κάτι τα κλισέ που εισβάλλουν προς το τέλος.. η ταινία δεν απογειώνεται ποτέ, και είναι κρίμα.

Να τη δω? : Ογδόντα εννιά λεπτά, σε DVD ότι πρέπει.

Atonement, (UK), 2007, Joe Wright, ***

Η Εξιλέωση είναι μια πολύ καλή ταινία. Έχει εξαιρετική φωτογραφία, πολύ καλή σκηνοθεσία, ωραίο ρυθμό, με συνεχείς εναλλαγές στο χρόνο, λεπτών, εβδομάδων, ή και ετών, που όμως βοηθούν την πλοκή και δε μπερδεύουν άσκοπα το θεατή, μερικές πραγματικά αξιομνημόνευτες σκηνές [εξαιρετικό πχ το μονοπλάνο με την κατεστραμμένη πόλη στην ακτή], θαυμάσια η Keira Knightley [όχι όμως και για υποψηφιότητα Όσκαρ], κάπως λίγος ο James McAvoy, εξαιρετική η Vanessa Redgrave που εμφανίζεται πέντε λεπτά στο τέλος και κλέβει όλη την ταινία, υπέροχη μουσική [μη σας πω ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ταινίας..] από τον Dario Marianelli.. αυτά. Και μόνο αυτά. Την είδες, πολύ καλή ταινία, αλλά ως εκεί, έφυγες - την ξέχασες. Αυτό το κάτι που θα την έκανε όντως μια μεγάλη ταινία, άξια του θορύβου που δημιούργησε νομίζω πως πραγματικά της λείπει. Ίσως προσωπικά εγώ να μην κατάφερα να εντοπίσω τι είναι αυτό το κάτι, ένιωσα πάντως πως η ταινία ήταν κάπως ανεκπλήρωτη, όπως ο έρωτας τον οποίο περιγράφει..

Να τη δω? : Βαστώντας μικρό καλάθι..