Black Smoke

Αν και δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα η μετάδοση τραγουδιών από γνωστά και καταξιωμένα ονόματα, ήταν τέτοια η έκπληξη και η χαρά μου όταν έλαβα πριν από μερικά μόλις λεπτά ένα email με πληροφορίες για το νέο άλμπουμ των Tindersticks, που δεν υπήρχε περίπτωση να μην το παρουσιάσουμε πριν καν τελειώσει η πρώτη του ακρόαση. Το άλμπουμ θα λέγεται Falling Down A Mountain και θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιανουαρίου. Το track που διάλεξαν να μοιραστούν ως πρώτο δείγμα είναι το Black Smoke. Αρκετά παραγωγικοί λοιπόν οι φίλοι μας καθώς εκτός από το soundtrack των δύο τελευταίων ταινιών της Claire Denis, 35 Shots Of Rum και White Material, έγραψαν και τη μουσική για την παρουσίαση της θερινής κολεξιόν του Louis Vuitton στο Παρίσι!

Black Smoke is the first track from the Tinderstick's new album, due for release in 1/25/2010..

Tindersticks - Black Smoke [zs]

Sufferer

Μια υπέροχη, κρυστάλλινη indiepop κιθάρα είναι το όργανο που δεσπόζει στην εισαγωγή του σημερινού μας τραγουδιού. Τα φωνητικά του κυρίου Devon Williams λίγα δευτερόλεπτα αργότερα δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: πρόκειται για ένα ξεχασμένο διαμαντάκι της βρετανικής σκηνής των αρχών της τελευταίας δεκαετίας.. καμία? και πάλι λάθος mr. winter! O Devon όπως αποδεικνύεται τελικά είναι ένας μουσικός με δεκαετή σχεδόν θητεία στην Καλιφορνέζικη ανεξάρτητη σκηνή [και το Sufferer μια εντελώς καινούργια ηχογράφηση]. Τραγουδιστής κάποτε στους Osker, κιθαρίστας ακόμη και τώρα στους γνωστότερους Lavender Diamond. Τώρα όμως ήρθε η ώρα για το πρώτο του άλμπουμ [δεύτερο προσωπικό] για λογαριασμό της πολύ αξιόπιστης Slumberland Records με τίτλο Carefree. Αν κρίνουμε από την ποιότητα του πρώτου δείγματος, κάτι πολύ καλό θα πρέπει να περιμένουμε τις επόμενες ημέρες..

LA based, Lavender Diamond guitarist Devon Williams is releasing his second album on Slumberland Records. First single 'Sufferer' is indie guitar pop at its best!

Devon Williams - Sufferer [zs]

Das Weisse Band, [Austria], Michael Haneke, [2009], ****

Και μια που λέγαμε για βία.. κοινωνική, ταξική, ψυχολογική, σωματική.. ποιος καταλληλότερος για να καταπιαστεί με το θέμα από τον καταπληκτικό κύριο Haneke? Όσο μεγαλώνει βέβαια ο αγαπητός Αυστριακός σκηνοθέτης η βία δεν παρουσιάζεται [και δε σοκάρει] πια τόσο σε πρώτο επίπεδο [Funny Games, Η δασκάλα του πιάνου] όσο σε ένα δεύτερο επίπεδο, κάτω από την επιφάνεια. Βρίσκεται παντού, πίσω από κάθε καρέ, υπονοείται με τέτοιο τρόπο που σου είναι αδύνατο να την προσπεράσεις, γι'αυτό και είναι πιο αποτελεσματική και πιο λειτουργική.


Και ο τρόπος εδώ είναι, φυσικά, αριστοτεχνικός. Στην ιστορία που υφαίνει ο Haneke, παρουσιάζοντας ένα Γερμανικό χωριό λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με καταπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία και υπέροχες ερμηνείες από όλο το καστ [και ειδικά από τα μικρά παιδιά] κεντά κυριολεκτικά, υπομονετικά και χωρίς το παραμικρό σκηνοθετικό ψεγάδι. Και το μεγαλείο της ταινίας, καθώς επίσης και το οικουμενικό της μήνυμα, το αντιλαμβάνεσαι αφότου αυτή τελειώσει και παρατηρήσεις από απόσταση το κέντημα, κρεμασμένο στο κάδρο..



Να το δω? : Όχι μόνο εσύ, αλλά [ελπίζω] και η Ακαδημία..

Kυνόδοντας (Dogtooth), [Greece], George Lanthimos, [2009], ****

Ακόμη θυμάμαι τις περίεργες, απροσδιόριστα ελκυστικές εικόνες της Κινέττας, στα trailers των οθονών του Φεστιβάλ, πριν από μερικά χρόνια. Κοινό και κριτικοί στην πλειοψηφία τους κατέθαψαν το φιλμ, ο πρότερος ανέντιμος βίος του σκηνοθέτη έπαιξε επίσης το ρόλο του, και δυστυχώς την προσπέρασα. Μερικά χρόνια, μερικά βραβεία, αρκετό θόρυβο και μπόλικο controversy αργότερα, βρέθηκα κι εγώ στις μπροστινές θέσεις του Μακεδονικόν, ανάμεσα σε μια εκνευριστική παρέα φοιτητών, αντιμέτωπος με τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου.


Μή έχοντας δει την παραμικρή σκηνή, μή ξέροντας τίποτε για το καστ, παρά μόνο κάποιες ελάχιστες βασικές πληροφορίες για την υπόθεση του φιλμ, προσπάθησα να αφήσω στην άκρη τυχόν προκαταλήψεις, προδοκίες, βραβεία, hype κλπ και νομίζω ότι το κατάφερα.. Ειλικρινώς σας αναφέρω λοιπόν ότι ο Κυνόδοντας είναι μια πολύ πολύ καλύτερη ταινία από αυτή που φαντάζεστε ότι θα παρακολουθήσετε. Ότι ξεπερνά πολύ άνετα το εμπόδιο - κλισέ του ελληνικού σινεμά, βασιζόμενο σε ένα θαυμάσιο, σφιχτό, καλοδουλεμένο σενάριο, χωρίς την παραμικρή κοιλιά. [ακόμη και η αναφορά στη λέξη 'σενάριο' νομίζω ότι αδικεί το φιλμ, πιο σωστό θα'ταν να αναφερθώ στην σπουδαία ιστορία που υποδειγματικά αφηγείται] Όσο, εμφανώς, δύσκολο φαντάζεται κανείς ότι θα ήταν το να γυριστεί, άλλο τόσο στενάχωρο και άβολο είναι το να την παρακολουθείς. Κι όμως.. δε μπορείς να στρέψεις τα μάτια σου μακρυά από την οθόνη! Άξια ειδικής αναφοράς, η εξαιρετική επιλογή του Χρήστου Στέργιογλου, ο οποίος δίνει ρέστα στο ρόλο του πατέρα..

Ο Κυνόδοντας είναι σαφώς μια από τις ταινίες της χρονιάς, και βγαίνοντας από την αίθουσα δε μπόρεσα να μην προβληματιστώ με το ότι οι πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια [αυτή και οι δύο του Οικονομίδη] ήταν τόσο [μα τόσο] σκληρές..




Να το δω? : Να το δεις!

Hoping And Waiting

Οι The Hush Now είναι ένα indie powerpop κουιντέτο από τη Βοστώνη. Το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο το όνομά τους κυκλοφόρησε το 2008 και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από τη σελίδα τους στο myspace. Το hoping and waiting [ωραίος τίτλος!] είναι το πρώτο single από το επερχόμενο δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο Constellations που θα κυκλοφορήσει τις πρώτες μέρες της νέας χρονιάς. Αν και δεν έχω προλάβει ακόμη να ακούσω το ντεμπούτο τους, φαντάζομαι θα δικαιολογεί το χαρακτηρισμό "indie shoegaze" που αποδίδεται συχνά στη μπάντα, με τις γνωστές επιρροές από my bloody valentine κλπ, το hoping and waiting όμως εστιάζει περισσότερο στην pop παρά στο shoegaze. Αν θέλει κάποιος σώνει και καλά να εντοπίσει κάποια επιρροή από τους shoegazers της Creation ο μόνος τρόπος να το κάνει είναι ο έμμεσος, μέσω δηλαδή των Boo Radleys, ενός πολύ αγαπημένου σχήματος του πρώτου μισού της περασμένης δεκαετίας. Το απροσδόκητο δε οπερατικό κομμάτι του τραγουδιού λίγο πριν το τέλος του, σχεδόν το απογειώνει..

Boston's indie poppers The Hush Now release their second LP 'Constellations' in January 2010. The album's second track, the beautiful, poppy Hoping and Waiting, reminds me of a favourite Creation band, the Boo Radleys.


The Hush Now - Hoping And Waiting [zs]

Πουθενά, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Εθνικό Θέατρο - Κτίριο Τσίλλερ

Δεν έχω τίποτε περισσότερο να γράψω από αυτά που ήδη ξέρετε για την τελευταία παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Δε χρειάζεται, δεν υπάρχει λόγος, δεν έχει κανένα νόημα να το επιχειρήσω.. Ή είστε φίλος του [προ, μετά 2004.. δεν έχει σημασία] που δε σας ενοχλεί στο ελάχιστο η επιτυχία του, το εμπορικό του άνοιγμα, οι χρηματοδοτήσεις που καταφέρνει να αποσπά, και δεν ξέρω γω τι άλλο.. ή τον αντιμετωπίζετε με το φρύδι σηκωμένο σε κάθε του εγχείρημα.. Προσωπικά, δεν κρύβω ότι τον θαυμάζω απεριόριστα, σαφώς και ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Σημαίνει αυτό πως δε χωρά κριτική η δουλειά του, και συγκεκριμένα το Πουθενά? Σαφώς και όχι. Απλώς δεν προτίθεμαι να το κάνω εγώ. Θα πω απλά ότι μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ και αυτό το εγχείρημά του [κι ας επισκιάζονται λιγάκι οι άνθρωποι από τη σκηνή, την οποία όμως ένας -ιδιοφυής- άνθρωπος οραματίστηκε και σχεδίασε.. ίσως και αυτό να ήταν το ζητούμενο.. δεν μπόρεσα όμως να μην κάνω τον παραλληλισμό με το υπέροχο Μουσείο της Ακρόπολης που πρωτοεπισκέφθηκα το ίδιο πρωί, το οποίο επίσης κλέβει την παράσταση από τα εκθέματά του]. Θα πω επίσης πως υπάρχουν δυο τρεις σκηνές που πραγματικά απορείς με τις ικανότητες ενός ανθρώπινου σώματος. Θα πω τέλος πως η παράσταση αυτή είναι μια πραγματική εμπειρία [που σας προτείνω ανεπιφύλακτα], στην οποία όλα παίζουν ρόλο.. το αν θα δείτε την πρώτη ή τη δεύτερη παράσταση, τι ώρα θα φτάσετε στο θέατρο, από που θα μπείτε, το που θα καθήσετε.. Το εισιτήριο των 10E ίσως δεν είναι και τόσο μικρό τελικά καθώς το Πουθενά του Δημήτρη Παπαϊωάννου σε προκαλεί σε δεύτερη και τρίτη θέαση για να το συλλάβεις σε όλη του την έκταση.

Πολλά είπα τελικά..



Να το δω? : "Μα μόνο 30 λεπτά?" Έχεις δοκιμάσει να κρατήσεις την αναπνοή σου για 30 λεπτά?

Happening Tone Festival : Morgan Packard, Hauschka, Pantha Du Prince,Theocharakis Foundation, Athens, 30.10.2009

Ανακάλυψη της τελευταίας στιγμής λίγο πριν το σύντομο ταξίδι μου στην Αθήνα, η εξαιρετική πρωτοβουλία της -άγνωστης σε μένα- ομάδας Marionettentheater ήταν πραγματικά ένα ανέλπιστο δώρο. Παρά το άγχος για τα εισιτήρια [oh well.. i'll never learn, που λέει κι ένας φίλος μου] κατάφερα τελικά να εξασφαλίσω μία αναπαυτικότατη θέση στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Θεοχαράκη. Λίγο η ανεπαρκής διαφήμιση, λίγο το περίεργο του χώρου [που πάντως τον βρήκα εξαιρετική ως επιλογή, σα να γινόταν μια πριβέ συναυλία στο σαλόνι σου, με πολύ καλό ήχο και ανθρώπινες συνθήκες] το κοινό δεν ξεπέρασε τελικά τα 60 άτομα..

Οι λίγοι και τυχεροί λοιπόν στάθηκαν πραγματικά τυχεροί διότι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την εμφάνιση bonus του Morgan Packard, ο οποίος, συμπαθής και αρκετά αγχωμένος, μας εξήγησε πως θα παρουσιάσει ένα σύντομο σετ λόγω της "διασκεδαστικά καταστροφικής" χτεσινής του εμφάνισης που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ [τι να'γινε άραγε?]. Μπορεί το είδος της μουσικής του Morgan να μην είναι ακριβώς my cup of tea που λένε [βασισμένος στην όλο και πιο συνηθισμένη τελευταία τεχνική του looping, έστω με κάποιες παραλλαγές / παραμορφώσεις των loops, τον βρήκα λιγάκι κουραστικό και μονότονο, καθώς τη θέλω τη μελωδία μου και το συναίσθημά μου οφείλω να ομολογήσω], το 45λεπτο σετ του ήταν μια καλή προθέρμανση για αυτό που ήρθα εξαρχής να παρακολουθήσω..



Και αυτό ήταν ο Γερμανός Hauschka, aka Volker Bertelmann τον οποίο γνώριζα ως όνομα, αλλά είχα προσπεράσει ως μουσικό. Δυστυχώς! Συμπαθέστατος, ευφυής, αστείος και επικοινωνιακός, και φυσικά, εξαιρετικός μουσικός, κατόρθωσε πιστεύω να κερδίσει αρκετούς νέους φαν στα 60 λεπτά της καταπληκτικής του εμφάνισης. Είχε βέβαια και δυό τρεις φανατικούς που έσπευσαν να τον διορθώσουν μόλις ανέφερε ότι είναι η δεύτερη εμφάνισή του εδώ ["η τρίτη, η τρίτη..", "εννοούσα η δεύτερη εδώ, στο Ίδρυμα"]. Μεταξύ των κομματιών ήταν απολαυστικός, εξήγησε πως ότι παίζει live είναι συνήθως αυτοσχεδιασμοί, οπότε και σπάνια παίζει κάτι από τους δίσκους του, αφιέρωσε ένα υπέροχο κομμάτι σε όσες και όσους έχουν ένα κενό ανάμεσα στα μπροστινά τους δόντια, παρουσίασε όλα αυτά τα απίθανα μπιχλιμπίδια που αγοράζει στα one euro shops και που τα χρησιμοποιεί τοποθετώντας τα μέσα στο πιάνο του, πάνω και ανάμεσα στις χορδές, παραμορφώνοντας τον ήχο του, και συγκεκριμένα: α.πλαστικά κολιέ β.μπίλιες γ.τσόπστικς δ.μπαλάκια πινγκ πονγκ ε.μαγνήτες δ.δονητές από τις αντρικές τουαλέτες του αεροδρομίου [!!] και πολλά άλλα που δεν μας παρουσίασε.. Ένα θέαμα που έπρεπε πραγματικά να το δεις [και να το ακούσεις!] για να το πιστέψεις! Απίθανο highlight το τελευταίο κομμάτι όπου και άδειασε μέσα στο πιάνο μια ολόκληρη σακούλα από μπαλάκια του πινγκ πονγκ τα οποία πετάγονταν με κάθε χτύπημα των πλήκτρων προσφέροντας μια εντελώς σουρεάλ οπτικοακουστική εμπειρία.. Το ενθουσιώδες χειροκρότημα στο τέλος, δικαιότατο. Μην τον χάσετε, αν βρεθεί κάποτε στο δρόμο σας..

Ο επίσης Γερμανός Pantha Du Prince, επίσης γνωστός σε μένα μόνο ως όνομα, είχε πραγματικά δύσκολο έργο, βγαίνοντας στη σκηνή μετά από μια τέτοια εμφάνιση. Ξεκίνησε υποτονικά, αλλά γρήγορα ανέβασε τους ρυθμούς παρουσιάζοντας ένα ιδιαίτερα χορευτικό σετ στον φαινομενικά αταίριαστο χώρο ενός μικρού αμφιθεάτρου, προοριζόμενου κυρίως για εμφανίσεις κλασικής μουσικής. Χορευτική μουσική δωματίου, ή, όπως το λέω εγώ, μουσική για να χορεύεις από μέσα σου. Κάποιοι [αρκετοί] έφυγαν, κάποιοι αποκοιμήθηκαν [άλλη μια δύσκολη εβδομάδα έφτανε στο τέλος της..], κάποιοι έπλεκαν [!].. οι υπόλοιποι κουνούσαν συντονισμένα πόδια και κεφάλια στο ρυθμό της χαρούμενης μουσικής του Pantha du Prince. Μια χαρά δηλαδή..

Πάντα τέτοια εύχομαι, και με μεγαλύτερη προβολή..

The Montlhy Edition : October Radio

Sweet Sixteen. Sixty minutes. October Radio. Enjoy!

1. The Raveonettes - Last Dance [div]


Ακόμη θυμάμαι την υπέροχη εκείνη εμφάνιση των Δανών Raveonettes σε κακότυχο club της πόλης. Ήρθαν τότε, στην καλύτερη στιγμή τους, στο πιο accessible άλμπουμ τους, και φυσικά δεν κατάφεραν να μαζέψουν πάνω από 50-60 άτομα. Την παράσταση όπως ήταν φυσικό είχε κλέψει η απίστευτα sexy Sharin Foo, από τις πιο cool eρμηνεύτριες που μπορώ να θυμηθώ να'χουν περάσει από τα μέρη μας. Το επόμενο άλμπουμ τους σταμάτησε την ως τότε ανοδική πορεία τους, και, θα'λεγα ότι τους είχα σχεδόν ξεχάσει [για να μην πω διαγράψει] όταν με κάποια θλίψη διαπίστωσα ότι κατέφυγαν κι αυτοί στη γνωστή τακτική της προώθησης μέσω emails σε μουσικά blogs και sites, κάτι που δε σε προδιαθέτει και για ότι καλύτερο όταν πρόκειται για ένα όχι και τόσο καινούργιο συγκρότημα.. Ενέδωσα όμως, η προώθηση την έκανε τη δουλειά της, και.. έχω κολλήσει εδώ και μια βδομάδα μ'αυτόν τον απίθανο τελευταίο χορό! Άλλη μια τέλεια Σπεκτορική μελωδία που σου μένει αξέχαστη από το πρώτο κιόλας άκουσμα, το γνωστό κλισέ ότι σ'έναν δίκαιο κόσμο το τραγούδι αυτό θα'ταν #1 για εβδομάδες, ταιριάζει εδώ απόλυτα..


2. The Ballet - The House On Fire [div]


Το γιατί δε γνώρισαν την επιτυχία οι Νεοϋορκέζοι The Ballet ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να το καταλάβω. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ Mattachine το κυκλοφόρησαν μόνοι τους [να λοιπόν και η αιτία της αποτυχίας] και ήταν πραγματικά γεμάτο καταπληκτικά pop τραγούδια. Για το δεύτερο άλμπουμ έχουν υπογράψει με την Tenure Tracks, οπότε ελπίζω να τα πάνε πολύ καλύτερα.. Πρώτο δείγμα από το Bear Life το πολύ καλό The House On Fire. Κυκλοφορεί στις 21 Νοεμβρίου.


3. Woog Riots - Commercial Suicide [div]


Ιταλία / Γερμανία παρουσιάζει στο Myspace ως τόπο καταγωγής το ντουέτο των Woog Riots, μάλλον όμως ως έδρα πρέπει να έχουν τη Γερμανία. To commercial suicide είναι μεν λιγάκι παλιό [2007] αλλά είναι γλυκύτατο μέσα στην pop αφέλειά του. Ο τίτλος βοήθησε επίσης τα μέγιστα..


4. Asobi Seksu - Suzanne [div]


Live ακουστικό άλμπουμ από τους Asobi Seksu? Ποιος ο λόγος? σας ακούω να ρωτάτε.. Λιώστε ακούγοντας το υπέροχο Suzanne και τα ξαναλέμε..


5. Sharesprings - Ceiling Blossom [div]


Πως στο καλό καταφέρνουν όλα αυτά τα γκρουπ από τη ΝΑ Ασία και σκαρώνουν τόσο θαυμάσια indiepop? Λίγο shoegaze, πολύ Radio Dept.. το ονειρικό ceiling blossom των Sharesprings από την Ινδονησία είναι απλά εξαιρετικό!


6. Butterfly Bones - Magic Magic [div]


Αν σας αρέσει το στυλ των Passion Pit, το κοντινότερο ηχητικά γνωστό συγκρότημα που μπορώ να σκεφτώ για να περιγράψω τον ήχο των Butterfly Bones από το San Francisco, τότε το Magic Magic, με το κολασμένο sleezy electro ριφ του νομίζω πως δε θα σας αφήσει αδιάφορους..


7. Cale Parks - Eyes Won't Shut [div]


Άλλος ένας μουσικός που καταφέρνει να παρουσιάσει, έξω από το συγκρότημά του, κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από ότι έχει να επιδείξει η μπάντα του. Ο Cale Parks λοιπόν είναι ο multi-instrumentalist εγκέφαλος των Aloha, μιας indie μπάντας από το Cleveland που κατάφερε να κάνει ένα μικρό όνομα στο πρώτο μισό της δεκαετίας που διανύουμε. Εδώ ο Cale παίζει πετυχημένα με τον τίτλο της ταινίας του Κιούμπρικ αλλά παίζει επίσης και με τα synths και παραδίδει ένα υπνωτικό track με ένα απίθανο ρεφρέν που θα ζήλευαν ακόμη και οι Animal Collective.


8. Washed Out - Get Up [div]


Synths κι εδώ, 80s επίσης κι εδώ, κι όμως.. το Get Up του κυρίου Ernest Greene aka Washed Out από τη Νότια Καρολίνα διαθέτει ένα απερίγραπτο 'je ne sais quois' quality, μια απροσδιόριστη αίσθηση deja vu, κι όταν αναγκάζεσαι να καταφύγεις σε γαλλικές εκφράσεις για να περιγράψεις τον ήχο ενός τραγουδιού, μόνο καλό σημάδι μπορεί να είναι! Απίθανο track!


9. Craig Owens - A Poem By Adam Wolfson [div]


Τι δουλειά έχει αυτός ο τύπος με τα τατουάζ και τα αφιερώματα στο Kerrang στη Χειμερινή Ακαδημία? α. Το EP τoυ έχει τίτλο 'Με την αγάπη', ναι, στα ελληνικά β. δεν έχει καμία σχέση με hard rock γ. διαρκεί μόλις 51 δευτερόλεπτα δ. εννοείται ότι δεν αρκούν οι παραπάνω λόγοι, είναι απλά ένα πολύ ωραίο τραγουδάκι με ένα τέλος - έκπληξη!


10. Mesita - The San Luis Valley [div]


Mesita is the project of a 21-year-old self-taught multi-instrumentalist from Littleton, Colorado, who specializes in writing bios about himself. He records music a lot in his home. He's been recording music since 2005 and has been trying to learn more and more about music production. In fact, he's attending school to find out what most of the equipment he has been using does. Everything is written, played, and recorded by him because he is weird like that, I guess

Μια που ειδικεύεται στο να γράφει bios about himself είπα να τον αφήσω να τα πει ο ίδιος..


11. Mew - Beach [div]


Αυτούς κι αν τους είχαμε ξεχάσει! Έπραξαν πολύ σωστά και τον πήραν τον χρόνο τους στην ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ τους [μετά το σπουδαίο τους ντεμπούτο], με επίσης θαυμαστά αποτελέσματα. Το No More Stories Are Told Today, I'm Sorry, They Washed Away, με αρκετά διαφορετικό ήχο, είναι από τα πολύ καλά άλμπουμ των τελευταίων μηνών..


12. Thao with the Get Down Stay Down - Cool Yourself [div]


Noisepop με γυναικεία φωνητικά από την Thao Nguyen, στο πολύ καλό label Kill Rock Stars. Ένα πολύ καλό άλμπουμ που συζητήθηκε αρκετά τις τελευταίες εβδομάδες..


13. The Balconies - 300 Steps [div]


Noisepop με γυναικεία φωνητικά από την Jacquie Neville, από το Ontario του Καναδά. Συμπαθείς και ανερχόμενοι..


14. That Ghost - I Crossed Out The Options [div]


Ryan Schmale is the main, and only, member of one-man band That Ghost. That Ghost's tracks are usually slightly unpredictable, ranging from fast paced, static-filled indie beats to slow acoustics. One thing that he is known for, however, is the homey and personal feel to his songs; this could be due to the fact that most of them were recorded in his bedroom.

Τελικά αναρωτιέμαι.. ηχογραφούνται άραγε όντως στα υπνοδωμάτια όλα αυτά τα άλμπουμ? Τι απέγιναν τα γκαράζ?


15. The Smith Westerns - Girl In Love [div]


Εδώ ένα μόνο όνομα είναι αρκετό. Marc Bolan.


16. Tiesto feat. Jonsi - Kaleidoscope [div]


Τελικά δεν πρόλαβαν ούτε οι Massive Attack, ούτε οι Unkle, ούτε κάποιο άλλο συγκρότημα της ηλεκτρονικής σκηνής να'χει την πρωτιά του Jonsi Birgisson ως guest vocalist σε άλμπουμ του. Τα κατάφερε παραδόξως πρώτος ο περίφημος DJ Tiesto. Η νέα περίοδος εξωστρέφειας του σπουδαίου αυτού Ισλανδού με την αγγελική φωνή είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη· το Kaleidoscope ακούγεται σαν ένα τυπικό remix του Tiesto σ'ένα καταπληκτικό τραγούδι των Sigur Ros..

you can download all songs from H.E.R.E.

Moon, [UK], Duncan Jones, [2009], ***1/2

Το Moon, 'κανονικό' σκηνοθετικό ντεμπούτο του Duncan Jones, είναι ένα sci-fi ψυχολογικό θρίλερ με πραγματικά πολλά πλεονεκτήματα: Έχει μικρή, ανθρώπινη διάρκεια [για ταινία του είδους] με αποτέλεσμα να αποφεύγει την κοιλιά. Έχει ένα σφιχτό, καλογραμμένο σενάριο, το οποίο προσπαθεί να αποφύγει τα κλισέ και τον εύκολο εντυπωσιασμό. Έχει μικρό προϋπολογισμό, και παρ'όλα αυτά, είναι χάρμα οφθαλμών, παρουσιάζοντας μια όσο το δυνατόν πιο 'ρεαλιστική' απεικόνιση μιας μελλοντικής σεληνιακής βάσης, βασιζόμενο [σοφά] σε μακέτες και όχι σε ανούσια οπτικά εφέ. Διαθέτει μια υποδειγματική σκηνοθεσία από έναν πραγματικά ταλαντούχο σκηνοθέτη, τηρώντας τις ισορροπίες ανάμεσα στην εικόνα, την ιστορία και τη βασική ερμηνεία του φιλμ. Διεύθυνση φωτογραφίας και μουσική [από τον χαρισματικό Clint Mansell]? Κορυφαίες! Τον Sam Rockwell πραγματικά σπουδαίο στον πολύπλοκο [για να μη χρησιμοποιήσω άλλη λέξη και προδώσω το μυστικό της ταινίας] ρόλο του μοναχικού αστροναύτη. Έναν ακόμη εξαιρετικό ηθοποιό να δανείζει τη φωνή του στον υπολογιστή που ελέγχει τη βάση [όχι ότι είναι κανένα μυστικό, αλλά αφού δεν το γνώριζα κι εγώ δεν το αποκαλύπτω]. Και, φυσικά, μια ξεκάθαρη αναφορά - φόρο τιμής στη σπουδαιότερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών.


Δεν είναι αριστούργημα [πλησιάζει όμως αρκετά, δε μπορώ να θυμηθώ την τελευταία ταινία του είδους που να μου έχει αρέσει τόσο], σαφώς και στο πίσω μέρος του μυαλού του ο σκηνοθέτης έχει την εμπορική επιτυχία [όχι ιδιαίτερα μεμπτό], το αρκετά συμβατικότερο τέλος από αυτό που θα περίμενε κανείς είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που μπορεί λιγάκι να χαλάσει την υπέροχη γεύση που σου αφήνει αυτή η ταινία..



Να το δω? : Ακόμη -για να μην πω κυρίως- και αν δεν είσαι φαν του είδους

Let Us Hallucinate Together

Από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο του Let Us Hallucinate Together, εναρκτήριου track του άλμπουμ Skin and Bones των Flashy Python, η διαπεραστική φωνή του τραγουδιστή τους καθίσταται προφανές ότι φαντάζει τόσο γνώριμη όχι τόσο επειδή, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, θυμίζει κάποια άλλη [κάτι μεταξύ David Byrne και Dan Bejar για την ακρίβεια], αλλά επειδή κάπου την έχεις ξανακούσει.. Το βλέπεις ως άσκηση για το μνημονικό σου, πεισμώνεις, και αντιστέκεσαι στην εύκολη λύση ενός google search. Χρειάζεται να φτάσεις στο πέμπτο τραγούδι, όπου όλα πλέον αποκαλύπτονται μπροστά σου. Η πολύ χαρακτηριστική δομή του Obscene Queen Bee, η ακόμη πιο χαρακτηριστική ενορχήστρωση, ο τρόπος που τραγουδά ο Alec Ounsworth, ναι, τον γνώρισες οριστικά πλέον.., είναι ίδια κι απαράλλαχτα όπως σ'εκείνο το ντεμπούτο άλμπουμ του που λάτρεψες, εκεί πίσω στα μέσα της δεκαετίας.. Το Google επιβεβαιώνει τη σωστή επίλυση του γρίφου, οι Flashy Python είναι όντως το νέο σχήμα του τραγουδιστή των Clap Your Hands Say Yeah, και το άλμπουμ του αυτό είναι σαφώς ότι καλύτερο έχει κάνει από την εποχή του απίθανου εκείνου άλμπουμ..



Flashy Python is CYHSY's Alec Ounsworth new band / project. Self-released debut album Skin and Bones is out now and it's really good..

Flashy Python - Let Us Hallucinate Together [zs]

Flashy Python - Obscene Queen Bee [zs]