Ποια ήταν αυτή η φορά? Η πέμπτη? Η έκτη? Σα να μην πέρασε μια μέρα από την περσινό τους θριαμβευτικό πέρασμα από το Principal κι όμως όλα ήταν διαφορετικά. Η πολυσυζητημένη τριάδα των ταυτόχρονων events : Reworks - Prodigy - Tindersticks ήταν φυσικό να επηρεάσει περισσότερο αρνητικά τους Βρετανούς [έστω κι αν οι ενδιαφερόμενοι για το Reworks προλάβαιναν άνετα ακόμη και τα πρώτα ονόματα καθώς το συγκρότημα εγκατέλειψε τη σκηνή λίγο πριν τις 23.30] με αποτέλεσμα η συναυλία να μην έχει ούτε το 50% της προσέλευσης σε σχέση με την περσινή, κατά την προσωπική μου εκτίμηση. Είχα έτσι τη σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα σε απόσταση αναπνοής από τη σκηνή, και η θέση μπροστά από το μικρόφωνο του Stuart Staples σας διαβεβαιώ πως είναι μια από τις πιο προνομιούχες που μπορεί κανείς να εξασφαλίσει σε μια συναυλία..
Με τον David Kitt ως κανονικό μέλος του γκρουπ πλέον, έπαιξαν αρκετά τραγούδια από το φετινό τους πολύ καλό Falling Down A Mountain, τίμησαν δεόντως την ανεπανάληπτη τριάδα των πρώτων τους άλμπουμ, γοήτευσαν και συγκίνησαν το ολιγάριθμο αλλά φανατικό και ζωηρό κοινό τους. Δίπλα μου 20ρηδες καπελοφόροι ζητούσαν απεγνωσμένα το Jism..
Πολύ περισσότερος ο κόσμος απ'ότι περίμενα στο Principal, πολύ περισσότερος και ο καπνός [για τελευταία φορά άραγε?] και η δεύτερη επαφή μου με τους Five Star Hotel, με τα μελωδικά τους τραγούδια και τα ωραία τους φωνητικά μ'έβαλε νωρίς νωρίς σε σκέψεις.. Ποια η πρόοδος του συγκροτήματος από την προηγούμενη φορά? [εκτός από μια μεγαλύτερη άνεση στη σκηνή, παρά τον αρκετά κακό ήχο]. Ποιος ο λόγος της ύπαρξής τους? Να κάνουν το κέφι τους πριν από τις συναυλίες των ξένων συγκροτημάτων? Που είναι η αντίστοιχη Labrador, η Cloudberry, η Elephant να τους προωθήσει? Το ραδιόφωνο που θα παίξει τα τραγούδια τους? Μην παρεξηγηθώ, δεν φταίνε σε τίποτε τα παιδιά, μια χαρά έπαιξαν, απλά η κατάσταση με τη μουσική στην πόλη πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο εδώ και χρόνια..
Μετά βέβαια βγήκαν στη σκηνή οι Ladytron και ακολούθησαν άλλες σκέψεις - παύλα - γκρίνιες. Πως είναι δυνατόν ένα συγκρότημα με τόσα άλμπουμ να παίζει 55 λεπτά και ένα encore του ενός τραγουδιού? Προσωπικά, για τα συγκροτήματα των οποίων δεν είμαι φανατικός οπαδός, θεωρώ μια συναυλία τους πετυχημένη όταν την επόμενη φορά που θα έρθουν θα σπεύσω επίσης να τους δω, αντί να πω το κλασικό "Α, αυτούς τους έχω δει, δεν πηγαίνω". Πολύ δύσκολα λοιπόν θα ξαναπήγαινα να δω τους Ladytron. Όχι ότι ήταν ιδιαίτερα κακοί ή τίποτα τέτοιο. Το ότι ο ήχος τους ήταν λίγο πιο ροκ απ'ότι θα περίμενα ήταν μεν αποδεκτό για την πρόοδο του συγκροτήματος, καθώς δε θα μπορούσαν να μείνουν για πάντα κάτω από την ταμπέλα του electroclash, δε λειτούργησε όμως πάνω στη σκηνή, ήταν τα παλιά γνωστά τους hit αυτά που κάπως ξεσήκωσαν το κοινό. Τα φωνητικά των δύο κοριτσιών [η χήρα Βουλγάρα εξαδέλφη της Μπεατρίς Νταλ και η χήρα Τίνκερμπελ] ήταν επίσης πολύ απογοητευτικά καθώς απείχαν κατά πολύ από τα [επεξεργασμένα στο studio] αντίστοιχα φωνητικά των άλμπουμ τους. Μέχρι παρεξηγήσεως δηλαδή! [μα νόμιζα ότι άλλαξαν την τραγουδίστρια την τελευταία στιγμή, για τέτοια διαφορά μιλάμε!]. Μοναδική απογειωτική στιγμή, το τραγούδι του οποίου τον τίτλο δυστυχώς δε γνωρίζω, με τη Mira [η εξαδέλφη] στα φωνητικά, όπου πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να αλωνίζει τη σκηνή με τον περίεργο χορό της [η τύπισσα πάντως ήταν η πεμπτουσία του cool, με το άψογο στυλ και το παγωμένο βλέμμα της.. κάποια στιγμή προσπάθησα να την κομπλάρω κοιτώντας τη στα μάτια, για να αναγκαστώ να στρέψω το βλέμμα μου μακριά μετά από πέντε δευτερόλεπτα, παραδεχόμενος την ήττα μου..]
Τα είκοσι ευρώ της προπώλησης, για τα οποία κάναμε τούμπες πριν από τη συναυλία [ούτε καν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πλήρωσα τόσο 'φτηνό' εισιτήριο] νομίζω πως ήταν τελικά λίγο περισσότερα απ'ότι άξιζε αυτό που μας προσέφεραν..
Η αναμονή τεράστια, το κρύο τσουχτερό, το Principal να θυμίζει στιγμές του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος [Morrissey], και όχι του πολύ πρόσφατου [Animal Collective], κατάμεστο μέχρι και το δεύτερο εξώστη, το merchandise όπως πάντα ενδιαφέρον, με το tour only cd και το 7ιντσο single [και το, κλασικά, κατά 5€ ακριβότερο από αλλού, t-shirt], η θέση μπροστά στο μικρόφωνο σχετικά εύκολα εξασφαλισμένη και.. ξεκινάμε!
Η επεκτατική εξωτερική ιρλανδική πολιτική επικράτησε τελικά στο 90' και ο David Kitt έφαγε τους δικούς μας Prefabricated Quartet στη γωνία. Συμπαθής, αν και [ή ίσως και επειδή] ήταν αρκετά αγχωμένος, ξεκίνησε, με την κιθάρα και το laptop του, και με τα όμορφα μελωδικά τραγούδια του κέρδισε το θερμό χειροκρότημα του κοινού. Του ίδιου του άρεσαν περισσότερο τα πιο loud κομμάτια όπως είπε λίγο πριν επιδοθεί σ'ένα ξέφρενο [λέμε τώρα] guitar solo, προσωπικά μου άρεσαν κυρίως τα τραγούδια στα οποία το laptop απουσίαζε. Είμαι πάντως περίεργος για το πόσοι έσπευσαν να προμηθευτούν το προσωπικό του cd στο τέλος της συναυλίας..
Οι φίλοι μας έκαναν εντυπωσιακή είσοδο στη σκηνή, με το υπέροχο εισαγωγικό instrumental του τελευταίου τους άλμπουμ, μπαίνοντας ένας ένας στη σκηνή και στο κομμάτι αντίστοιχα. Επταμελές το σχήμα πλέον, με εξαιρετικά νέα μέλη, όπως ο ντράμερ - Μίστερ Μπιν - ήρωας της τελευταίας στιγμής [ανέλαβε μόλις πριν λίγες εβδομάδες], όλοι, φυσικά, κοστουμαρισμένοι, σα να μην πέρασε μια μέρα.. Στο yesterdays tomorrows κάνει τη δική του προσωπική είσοδο ο αστέρας της βραδιάς, Stuart Staples. Με κοντό, γκρίζο πλέον, μαλλί, την κλασική φαβορίτα, λίγα κιλάκια παραπάνω, εντελώς έτοιμος για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο biopic του Christopher Lee, γοητευτικός όπως πάντα..
Ο ήχος, ευτυχώς εξαιρετικός, και η συγκλονιστική, σπηλαιώδης φωνή του γεμίζει αστραπιαία την αίθουσα, σηκώνοντας κάθε τρίχα, σταματώντας κάθε ανάσα, δονώντας κάθε τσάκρα.. Σε απίστευτη φόρμα, η παθιασμένη, σπαρακτική του ερμηνεία φτάνει στ'αυτιά μας σα να φορούσαμε ακουστικά. Χαμένος, με τα μάτια κλειστά, στο συναρπαστικό κόσμο των τραγουδιών του, έσκασε καναδυό χαμόγελα προς το τέλος, μέχρι που μας απηύθυνε κιόλας το λόγο, για να απολογηθεί για το τόσο μεγάλο διάστημα που πέρασε από την τελευταία τους εμφάνιση στα μέρη μας [όπου και συνέλαβε το άσμα dying slowly όπως εκμηστηρεύτηκε], μας έκανε κομμάτια, ειδικά με τα παλιά τραγούδια στα δύο encore. Her, My sister [το απόλυτο μεγαλειώδες highlight], My Oblivion, Buried Bones, μας αποζημίωσαν για την παράλειψη και του city sicknessκαι του tiny tears [τα οποία εύχομαι να μην πει απόψε στην Αθήνα γιατί θα εκνευριστώ εντόνως, sorry κιόλας guys αλλά απλά ΔΕΝ είναι δίκαιο..]. Με διαφορά, η πιο σπουδαία αντρική φωνή που έχω ακούσει ζωντανά.. Επίσης, προσωπικά δε με ενόχλησε ούτε και η εκτέλεση ολόκληρου του τελευταίου άλμπουμ, καθώς όπως ίσως θυμάστε, το είχα βρει εξαιρετικό. Και αυτό το Boobar..
Η φίλη μου, που δεν τους είχε ξαναδεί, συνόψισε χαρακτηριστικά: "Έπαθα ζημιά!". Προσυπογράφω!
