49th TIFF : Day 10 : Sunday 23.11.2008

Tέλος κακό, όλα καλά..

1. Stella, [France], 2008, Sylvie Verheyde, ***1/2


Άλλη μια πολυαναμενόμενη και πολυδιαφημιζόμενη ταινία, με εξαιρετικές κριτικές σε προηγούμενα φεστιβάλ. Προσωπικά, κρατούσα μικρό καλάθι, μια ιστορία ενηλικίωσης, η εποχή της αθωότητας.. τα'χουμε δει χίλιες φορές... Η απίθανη όμως 12χρονη Leora Barbara και η καταπληκτική της ερμηνεία είναι αδύνατο να μη σε κερδίσουν. Στο ρόλο της 12χρονης Stella, που μένει σ'ένα cafe / πανδοχείο για τρόφιμους της Πρόνοιας το οποίο διευθύνουν οι γονείς της, αλλά πηγαίνει σε high class Γυμνάσιο του Παρισιού, δίνει κυριολεκτικά ρέστα. Χωρίς να'ναι ούτε μεγαλίστικη, αλλά ούτε και 'παιδική' η Leora δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες παιδιού που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Η παιδική ανεμελιά, το αφοπλιστικό φοβισμένο βλέμμα του outsider του σχολείου, οι φοβερές της ατάκες στο voiceover, σ'αναγκάζουν να κρατάς τα μάτια σου καρφωμένα πάνω της και σχεδόν σε κάνουν να παραβλέψεις την πολύ καλή μεταφορά της ατμόσφαιρας των mid 70s, με τα καταπληκτικά τραγούδια του Γαλλικού ελαφρού τραγουδιού, το καλοδουλεμένο σενάριο και τις πολύ καλές ερμηνείες του υπόλοιπου cast. Να λοιπόν μια ακόμη σπουδαία Γαλλική ταινία για το 2008.



Να το δω? : "Πολύ Γαλλικό" σχολιάζει σε κάποια στιγμή η Stella. Κάθε άλλο θα'λεγα..

2. AmericanEast, [USA], 2008, Hesham Issawi, 0


Δείτε εδώ τη συνέντευξη του Ντετέκτιβ Μονκ, aka Tony Shalhoub, ενός από τους πρωταγωνιστές του AmericanEast, και δείτε σαφέστατα, πάση θυσία αυτό το φιλμ, πρόκειται πραγματικά για μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Συγκρατώντας την ψυχραιμία μου ας συνεχίσω να γράφω. Ένα τσούρμο από ατάλαντους ηθοποιούς, μουσουλμανικής κυρίως πίστης, και αραβικής κυρίως καταγωγής, υποδύονται παιδαριωδώς, γελοιωδώς και εξόχως εκνευριστικά, χαρακτήρες απίστευτα καλόκαρδους, απίστευτα γενναιόδωρους, απίστευτα στερεοτυπικούς, απίστευτα καρικατούρες, που αντιμετωπίζουν άδικα την καχυποψία και το μίσος των Αμερικανών, που συλλαμβάνονται απλά και μόνο επειδή ύψωσαν λίγο τη φωνή τους σε δημόσιο χώρο, ή επειδή κουβαλούν ένα σάκο, από αντιπαθέστατους πράκτορες του FBI. Εμετικό και τρισάθλιο απ'άκρη σ'άκρη, το φιλμ του Issawi, δε στέκεται ούτε ως παρωδία, παρ'όλο που από ένα σημείο και μετά γελάς μεγαλοφώνως. Από τα νεύρα σου..

Σ'αυτόν που μου είπε απλά "είναι πολύ κακό" αλλά δεν αλυσοδέθηκε στην είσοδο της αίθουσας για να μ'εμποδίσει να το δω, εύχομαι τα χειρότερα. Μα όχι, αν δε με πιστεύετε, δείτε το παρακάτω ξερασματικό απόσπασμα..



Να το δω? : Η τρίτη χειρότερη αμερικανική ταινία όλων των εποχών [και μη με ρωτήσετε ποιες είναι οι δύο πρώτες γιατί θα σας πω και θα μαλώνουμε για μέρες..]

3. The Acquaintances of a lonely John, [USA], 2008, Ben Safdie, *1/2

4. I think I'm Missing Parts, [USA], 2007, Josh Safdie, *

5. The Pleasure of Being Robbed, [USA], 2008, Josh Safdie, **1/2


Τριπλή προβολή απο την κολλεκτίβα των Red Bucket Films, ήταν ότι πρέπει για το κλείσιμο του Φεστιβάλ [αλλά πάλι, οποιαδήποτε ταινία θα'ταν ότι πρέπει μετά το αίσχος που προηγήθηκε]. Βέβαια, οι δύο μικρού μήκους ταινίες σε προϊδεάζουν για το χειρότερο, δηλαδή το γνώριμο εξυπνακίστικο, φλύαρο, χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης, κακό αμερικανικό ανεξάρτητο σινεμά, η Χαρά του να σε Κλέβουν όμως κερδίζει τελικά στα σημεία. Στην εντελώς κατάλληλη διάρκεια των 70 λεπτών [προτείνω στον κ. Ζαχαριάδη την ίδρυση Συλλόγου για την υποστήριξη της θέσπισης Νομοσχεδίου, στον ΟΗΕ, για την απαγόρευση της υπέρβασης του χρονικού ορίου των 92 λεπτών στις κινηματογραφικές ταινίες] παρακολουθούμε την συμπαθέστατη Eleonore Hendricks να περιδιαβαίνει του δρόμους της Νέας Υόρκης [ενίοτε και της Βοστώνης] διαπράττοντας διάφορες μικροκλοπές, στη διάρκεια ενός 24ώρου.



Να το δω? : Τα'χει τα ελαττώματά του, αλλά εμένα μ'αρέσουν οι ταινίες με αυτό το θέμα.

Όχι, η CIA δεν ενεπλάκη στο AmericanEast, μόνο το FBI. Καταπληκτικό track από τους Σουηδούς happiness., θυμίζει και λίγο Xiu Xiu

#46. happiness. - CIA [div]

Όταν βγήκαν οι Tindersticks έλεγαν ότι ο ήχος τους μοιάζει με Nick Cave και γινόμουν έξαλλος. Οι Σουηδοί Pen Expers φτιάχτηκαν μετά από ένα live των Tindersticks, αλλά τη μήνυση μάλλον από το Nick θα τη δεχθούν..

#47. Pen Expers - Valentine Shirt [div]

Powerpop με 60s επιρροές.

#48. Steve Goldberg & the arch Enemies - Things I Used to Know [div]

Κάπως έτσι αισθάνομαι σήμερα. Με τίποτε δεν πιστεύεις ότι το απίθανο αυτό τραγούδι είναι ηχογράφηση του 2008. Ότι πρέπει για κλείσιμο της αυλαίας..

#49. the Platers - The Last Day of the Holidays [div]

..αν και κάθε χρόνο λέω ότι με τίποτε δεν πρόκειται να το ξανακάνω αυτό [το καθημερινό posting], θα σας πω και πάλι το κλασικό

και του χρόνου..

49th TIFF : Day 8 : Friday 21.11.2008

1. Aan Ja (Over There), [Iran], 2008, Abdolreza Kahani, *1/2

Ο κινηματογράφος του Ιράν έχει περάσει προφανώς στο επόμενο στάδιο. Αφήνοντας τις στερεοτυπικές εικόνες των ταινιών των περασμένων χρόνων, καταπιάνονται πλέον με πιο 'σύγχρονα' θέματα, λες και έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι Ιράν δεν είναι μόνο φερετζές και φτώχεια καταραμένη. Εδώ ο πρωταγωνιστής είναι δάσκαλος πιάνου, και η εν διαστάσει σύζυγός του μουσική παραγωγός. Έχει 10 μέρες προθεσμία να της καταβάλει την αποζημίωση του διαζυγίου, αλλιώς δε θα μπορέσει να φύγει από τη χώρα, και θα χάσει την πράσινη κάρτα του στις ΗΠΑ. Στα μείον της ταινίας: έχοντας διαβάσει τα παραπάνω, δε χρειάζεται πλέον να τη δέιτε. Στα συν: τα 70' της διάρκειάς της, και η έξοχη ασπρόμαυρη φωτογραφία της.

Να το δω? : Μεγάλη απογοήτευση το φετινό διαγωνιστικό τμήμα..

2. Waltz With Bashir, [Israel], 2008, Ari Folman, ***


Παίρνοντας αφορμή από το όνειρο ενός φίλου του, στο οποίο ξαναζεί μια εφιαλτική σκηνή από τον πόλεμο του Λιβάνου στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο σκηνοθέτης, προσπαθεί και ο ίδιος να ανακτήσει τις δικές του αναμνήσεις. Ξεκινά μια διαδικασία 'συνεντεύξεων' με όσους βρίσκονταν μαζί του, και ο κάθε συμπολεμιστής διηγείται τη δική του ιστορία.. Όλα αυτά με τη χρήση animation, είτε 100% original για την απόδοση των ηρώων, είτε πάνω σε βιντεοσκοπημένες εικόνες, για την απόδοση του background. Τα θετικά σημεία, πολλά: Η υπέροχη μουσική του Max Richter, η ευπρόσδεκτη αυτοκριτική ματιά ενός Ισραηλινού για τις θηριωδίες της χώρας του στον συγκεκριμένο πόλεμο, μερικές ονειρικές σεκάνς, παρά το ερασιτεχνικό επίπεδο του animation [σε σχέση με το αντίστοιχο των αμερικανικών ταινιών]. Στα αρνητικά: η άσχημη εντύπωση που αφήνει το σκηνοθετικό 'εύρημα' του τέλους.




Να το δω? : Απίστευτο στριμωξίδι στην προβολή, λογικά το περιμένει μια καλή πορεία στις αίθουσες.

Σε μια καταπληκτική σεκάνς ακούγεται σχεδόν ολόκληρο το κλασικό αυτό τραγούδι

#36. PIL - This Is Not A Love Song [div]

Είναι συγκρότημα και όχι τραγουδίστρια. Πήραν το όνομά τους από τραγούδι των Undertones. Indiepop από την Washington.

#37. Julie Ocean - #1 Song [div]

Είπαμε βρε παιδάκι μου, σου αρέσει ο Ian Curtis αλλά όχι κι έτσι..

#38. Paper Merchants - I Can't Walk With You Into Doom [div]

Κι εδώ shoegaze, πιο απαλό, πιο dreamy, πιο electropop, πιο Lush από το χτεσινό.

#39. Soundpool - The Divides Of March [div]

Folk, acoustic, east coast, mope rock.. κάποια από τα tags του last.fm. Ωραίο τραγούδι.

#40. The Olympic Symphonium - Intentions Alone [div]

49th TIFF : Day 7 : Thursday 20.11.2008

1. Le Bruit des Gens Autour, [France], 2008, Diasteme, **


Χαριτωμένη Γαλλική κομεντί [με την ευρεία έννοια του όρου], παρουσιάζει μια σειρά από χαρακτήρες που συμμετέχουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Αβινιόν. Το ζευγάρι των ηθοποιών που βρίσκεται στα πρόθυρα του χωρισμού, ο θεατρικός συγγραφέας που προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά το θάνατο της γυναίκας του, η ντίβα χορεύτρια και ο gay βοηθός της, η γιαπωνέζα θεατρόφιλη.. λίγο φλύαρο, λίγο φρου φρου κι αρώματα, εντελώς γαλλικό, καθόλου φεστιβαλικό. Το ότι δεν μπορείς εύκολα να πιστέψεις ότι είναι η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη, δεν είμαι σίγουρος αν συγκαταλέγεται στα πλεονεκτήματα ή στα μειονεκτήματα της ταινίας.




Να το δω? : Αν σου αρέσουν οι ταινίες του είδους είναι μια χαρά.

2. Lake Tahoe, [Mexico], 2008, Fernando Eimbcke, ***



Μετά το πολύ πετυχημένο Duck Season ο Eimbcke επανέρχεται στη Θεσσαλονίκη, ευτυχώς με μια πιο ώριμη και σοβαρή δεύτερη ταινία. Και πάλι οι πρωταγωνιστές είναι παιδιά, το παιδάκι της πρώτης ταινίας μεγάλωσε και πρωταγωνιστεί και εδώ, ως ο έφηβος που προσπαθεί να επιδιορθώσει το αυτοκίνητό του, το οποίο τρακάρει σε μια κολόνα στην πρώτη σκηνή της ταινίας. Παράλληλα προσπαθεί να συμφιλιωθεί και με το γεγονός του θανάτου του πατέρα του. Αργοί, ανθρώπινοι ρυθμοί, αρκετό χιούμορ [κλέβει την παράσταση ο πιτσιρικάς φαν του κουνγκ φου και του Μπρους Λι], μια ζεστή ανθρώπινη ταινία που αξίζει να δείτε..



Να το δω? : ..ακόμη κι αν το Κυνήγι της Πάπιας σας φάνηκε υπερεκτιμημένο


3. Tout Est Parfait, [Canada], 2008, Yves-Christian Fournier, ***



Δεν είναι Heathers, δεν είναι Virgin Suicides, αλλά αν σας αρέσουν οι ταινίες με fucked up teenagers θα σας αρέσει το Tout Est Parfais. Όχι τόσο αργό, όσο μεγάλο σε διάρκεια [ένα τεταρτάκι κομμένο στο μοντάζ θα ήταν ότι πρέπει], αντιμετωπίζει το θέμα της ομαδικής αυτοκτονίας τεσσάρων εφήβων με εντιμότητα και ψυχραιμία. Και εδώ δε βλέπουμε τι οδήγησε στη συμφορά, παρά μόνο το τι επακολουθεί [Πραγματικά νομίζω πως στις μισές ταινίες που έχω δει, οι ήρωες προσπαθούν να ξεπεράσουν ένα τραγικό γεγονός που τους συνέβη, και το οποίο δεν παρουσιάζεται σχεδόν ποτέ στην ταινία]. Πολύ καλός ο Maxime Dumontier στον πρωταγωνιστικό ρόλο, θαυμάσια επιλογή τραγουδιών, ένα teen movie λίγο αλλιώτικο από τ'άλλα..



Να το δω? : Δύσκολα θα κυκλοφορήσει, ότι πρέπει για DVD.

Το Double Suicide to παρουσιάσαμε την Κυριακή, γι'αυτό θα αρκεστούμε στο καταπληκτικό τραγούδι των My Teenage Stride, το παρουσιάζουμε για δεύτερη φορά φέτος αλλά είναι ένα από τα singles της χρονιάς.

#31. My Teenage Stride - Theme From Teenage Suicide [div]

Αν είναι να δώσεις στην ταινία σου ένα τέλος - βιντεο κλιπ, τουλάχιστο το τραγούδι ας είναι τόσο υπέροχο όσο αυτό..

#32. Blonde Redhead - Misery Is A Butterfly [div]

Πολύ μ'αρέσει αυτό το ρεφρέν των Νεοϋορκέζων Strega, και γιατί όχι άλλωστε, έχει τη σφραγίδα της Cloudberry..

#33. Strega - You Will Kiss Her [div]

Πως θα ακούγονταν οι Pet Shop Boys αν έπαιζαν κιθαριστική indiepop?

#34. Days - A Part Of The World [div]

Κλασικό βρετανικό shoegaze

#35. Air Formation - Fires [div]

49th TIFF : Day 1 : Friday 14.11.2008

Από τις πιο δύσκολες η πρώτη μέρα του Φεστιβάλ. Αγώνας δρόμου στη δουλειά για τις τελευταίες εκκρεμότητες και κατευθείαν στο λιμάνι. Ο κόσμος περισσότερος από κάθε άλλη φορά [για πρώτη μέρα], θα πέσουν κορμιά και φέτος.. Οι γνώριμες φεστιβαλικές φάτσες, οι φίλοι που συναντάμε μόνο στο Φεστιβάλ πλέον, οι έντρομοι newbies που προσπαθούν να κοντρολάρουν τον κόσμο στην είσοδο, τα εισιτήρια αριστερά, οι κάρτες δεξιά, free press με το κιλό, νέες καρέκλες στο καφέ της Αποθήκης Δ, υγρασία και [παραδόξως] ζέστη στο λιμάνι, τι να'γινε άραγε στον Αρονόφσκυ?..

Ξεκινάμε.

1. Rosetta, [Belgium], 1999, Jean-Pierre & Luc Dardenne, ****

Κάννες 1999. Χρυσός Φοίνικας. Θυμάμαι ακόμη τα πλάνα στα δελτία ειδήσεων, η Rosetta με την κόκκινη φόρμα περπατά εις το δάσος με φρενήρη ρυθμό και την κάμερα κολλημένη πάνω της.. Έρχεται λοιπόν η στιγμή που κάθε ταινία που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχεις χάσει, θα προβληθεί σε μια σκοτεινή αίθουσα, κι εσύ θ'ανταμειφθείς που δε διάλεξες την εύκολη λύση του dvd. Όχι ότι η Rosetta των αδελφών Dardenne διαθέτει κάποιο αξιοσημείωτο 'cinematography' το οποίο χάνεται στη μικρή οθόνη, η εμπειρία όμως του να παρακολουθείς αυτό το φιλμ από τις πρώτες [ειδικά] σειρές μιας αίθουσας είναι κάτι που δε μπορεί εύκολα να υποκατασταθεί. Η Rosetta [έξοχη η Emilie Dequenne] είναι η πρωταγωνίστρια της ταινίας. Η Rosetta ε.ί.ν.α.ι. η ταινία. Όχι μόνο βρίσκεται μέσα σε κάθε πλάνο, η κάμερα είναι τόσο κοντά της που βλέπεις ουσιαστικά τον κόσμο της από τα δικά της μάτια [και αναρωτιέσαι πόσες φορές στα γυρίσματα θα ξαναγυρίζονταν οι σκηνές επειδή η κάμερα θα σκόνταφτε πάνω της, αυτό θα πει εργατικό ατύχημα!]. Ζώντας σ'ένα κάμπινγκ με την αλκοολική μητέρα της, και προσπαθώντας διαρκώς να βρει / κρατήσει μια δουλειά, προσπαθεί να ζήσει μια 'φυσιολογική ζωή' [συγκλονιστική η σκηνή που πριν κοιμηθεί το βράδυ μιλά στον εαυτό της: "Βρήκες μια δουλειά. Βρήκες ένα φίλο. Έχεις μια κανονική ζωή"] σαν όλους τους άλλους. Στην ψυχοβγαλτική τελευταία σεκάνς, η απόγνωση, οι τύψεις, η ελπίδα.. όλα γυρνούν γύρω της σαν μηχανάκι με πειραγμένη εξάτμηση.. Ποιό θα επικρατήσει?

Να το δώ? : Πάρε μια δραμαμίνη κι έλα. Έλα όμως!

2. Salamandra, [Argentina], 2008, Pablo Aguero, **1/2

Η Άλμπα έχει μόλις αποφυλακιστεί λίγο μετά τη δικτατορία. Παίρνει τον εξάχρονο γιό της [με τον οποίο γνωρίζεται ελάχιστα] από τη μητέρα της και κατευθύνονται στο Ελ Μπολσόν, σ'ένα κοινόβιο χίππιδων και περιθωριακών. Από τη μια η ιδεολογία [και οι αμπελοφιλοσοφίες] της ονειροπαρμένης μάνας, από την άλλη ο μικρόκοσμος ενός εξάχρονου παιδιού [αστέρι ο μικρός Joaquin Aguila] και η πρόωρη, βίαιη είσοδός του στον παράλογο κόσμο των 'μεγάλων'. Καλή η σκηνοθεσία, ρεαλιστικό το setting του κοινοβίου, ο John Cale σ'ένα σύντομο πέρασμα, κάτι απροσδιόριστο όμως σ'εμποδίζει ν΄αγαπήσεις αυτή την ταινία..

Να τη δω? : Όσο περνάνε οι ώρες όμως μου αρέσει περισσότερο..

3. The Exiles, [USA], 1961, Kent Mackenzie, **


Μια φτωχική συνοικία του Los Angeles των αρχών των sixties. Μια παρέα νέων αυτόχθονων Αμερικανών [Ινδιάνων δηλαδή] που προσπαθούν να επιβιώσουν στη μεγάλη πόλη, ενώ οι γονείς τους ζουν ακόμη στους καταυλισμούς. Το αλκοόλ, η ανεργία, οι καβγάδες, οι έρωτες, το rock'n'roll, το υπέροχο ασπρόμαυρο Los Angeles του 1961 [συνέχεια μου ερχόταν στο μυαλό το The First Of The Gang To Die του Morrissey, κι ας αναφέρεται στους Λατινοαμερικανούς] είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας [γυρισμένης σε στυλ ντοκυμαντέρ]. Όσο για τους νεαρούς αυτόχθονες, τους συμπαθείς μεν [αν και δε βοηθάει το ότι δεν ακούγονται οι πραγματικές τους φωνές], αλλά στο τέλος μιας πολύ κουραστικής ημέρας, ακόμη κι αυτά τα 72 λεπτά της νυχτερινής τους περιπέτειας σου φαίνονται ατέλειωτα..

Να το δω? : Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους και μόνο..

και τα τραγούδια μας..

#2 {{{Sunset}}} - Go To Mexico [div]

Ένα ακόμη καλύτερο τραγούδι τους από αυτό που παρουσιάσαμε πρόσφατα

#3 The Biker Boy - November Song [div]

Τελειώνει η χρονιά, τελειώνει και το one - song - per - month project του Biker Boy

#4 Black Hat Brigade - Swords [div]

Πολύ μου αρέσουν αυτοί οι Καναδοί, σχεδόν όσο αρέσουν σ'αυτούς οι Wolf Parade.

[49 Songs for the] 49th Thessaloniki International Film Festival

Όπως και τις δύο προηγούμενες χρονιές, έτσι και φέτος, η κανονική ροή του blog διακόπτεται για δέκα μέρες; η Χειμερινή Ακαδημία θα ζει στους ρυθμούς του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Εκτός από την καθημερινή κάλυψη των ταινιών που θα παρακολουθούμε, για να μην απογοητεύσουμε και τους μουσικόφιλους της παρέας μας, θα παρουσιάσουμε μια σειρά 49 τραγουδιών, παλιών και καινούργιων, σχετικών και μή με το Φεστιβάλ.

Αρχή με τον αγαπημένο Will Oldham a.k.a. Bonnie 'Prince' Billy, τον οποίο περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία να δούμε στην ταινία Wendy and Lucy της Kelly Reichardt. Το ντουέτο του So Everyone με την Ashley Webber είναι από το φετινό του άλμπουμ Lie Down In The Light

#1. Bonnie 'Prince' Billy - So Everyone [div]

Ευχαριστούμε θερμά τον blogger enteka για τη φιλοξενία του οδηγού επιβίωσης [για Αθηναίους επισκέπτες] στις σελίδες του τελευταίου [κατά τα άλλα εξαιρετικού] τεύχους της LIFO.

Ένα χάρτη με μερικά σημεία ενδιαφέροντος είχε την καλοσύνη να μας φτιάξει ο Παναγιώτης Ψωμιάδης [απλή συνωνυμία], Αθηναίος φοιτητής που σπουδάζει στην πόλη μας, διαθέτοντας πολύτιμο χρόνο από το διάβασμα για τις εξετάσεις του πτυχίου του. Θα τον βρείτε εδώ.

[Επιτέλους] να και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ καθώς και οι [περισσότερες] ταινίες του στο imdb

Ραντεβού στο λιμάνι [της αγωνίας]..