I record songs in my cabin by the side of the sea. At the moment I'm working on a cd with covers of the band Most Valuable Players. Αυτά όλα κι όλα μας λέει για τον εαυτό του και τη μουσική του ο κύριος Erik Hallden από τη Σουηδία. Στα αγγλικά τουλάχιστον, γιατί στα Σουηδικά, και στο site του που έχει τρία χρόνια να ανανεώσει ο αθεόφοβος, λέει αρκετά περισσότερα.. Το τελευταίο του EP έχει τρία τραγούδια και το χειρότερο που θα μπορούσα να πω γι'αυτό είναι ότι θα μπορούσα πολύ μα πολύ άνετα να σας ξεγελάσω ότι πρόκειται για το νέο single του Jens Lekman [και θα είχα και την παγκόσμια αποκλειστικότητα!]. Ναι, του μοιάζει τ.ό.σ.ο. πολύ! Ναι, είναι τ.ό.σ.ο. καταπληκτικό!
Winter Academy's Review Of The 10th Thessaloníki Documentary Festival
Κάποιοι νομίζουν ότι ντοκυμαντέρ σημαίνει σαύρες και δεινόσαυροι σε DVD του National Geographic που δίνει το Βήμα. Κάποιοι άλλοι ότι σημαίνει βασανιστήρια, πόλεμοι, αρρώστιες κι άλλα ωραία και ευχάριστα πράγματα που ξέρεις ότι συμβαίνουν δίπλα μας, αλλά δε θα μπεις κιόλας σε μια κινηματογραφική αίθουσα να τα δεις να χαλαστείς με τέτοιο καιρό, έρχεται και τριήμερο.. Άλλοι πάλι δεν το παίρνουν απόφαση να σηκώσουν τον πωπό τους από τον καναπέ και να γυρίσουν τον κόσμο όπως πάντα ονειρεύονταν, οπότε βρίσκουν την εύκολη λύση ενός γύρου του κόσμου σε δέκα ημέρες μέσα σπό το ΦεστιβάλΝτοκυμαντέρ. Του πραγματικού κόσμου όμως. Επιλέγουμε κουρτίνα γάμα.
1. Punk's Not Dead, (2007), Susan Dynner, (USA), ***
Πολύ καλό αφιέρωμα στο σημαντικότερο κίνημα του ροκ των τελευταίων τριάντα χρόνων. Η Dynner πολύ σωστά αφήνει τους [γνωστούς και άγνωστους] πρωταγωνιστές να μιλήσουν χωρίς περιττά και άσκοπα voiceover. Γρήγορο μοντάζ, φωτογραφίες, live clips, και μικρές συνεντεύξεις των μελών των διαφόρων συγκροτημάτων εναλλάσσονται μεταξύ τους με τέτοιο ρυθμό που όχι μόνο δε βαριέσαι, αλλά δε μπορείς να πάρεις καν ανάσα. Από τα πρώτα χρόνια του τέλους των 70s περνάμε χωρίς προειδοποίηση στα early 90s και την εμπορική επιτυχία που γνώρισαν ονόματα όπως οι Green Day και οι Offspring, κι έπειτα στο σήμερα και πάλι πίσω. Λίγος χρόνος παραπάνω δίνεται σε συγκροτήματα όπως οι UK Subs, The Adicts, Subhumans κ.α. που ομολογώ ότι στην καλύτερη περίπτωση τους είχα ακουστά μόνο ως ονόματα. Οι παλιοί νοσταλγούν το DIY ethic, οι νέοι ακομπλεξάριστα παραδέχονται ότι επιδιώκουν την εμπορική επιτυχία, όλες οι πτυχές παρουσιάζονται ισορροπημένα και αντικειμενικά [ωστόσο η σκηνοθέτης δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να ξεμπροστιάσει συγκροτήματα όπως οι Sum41 και οι Good Charlotte, με κομψό και χιουμοριστικό τρόπο βέβαια..]. Ποιος είναι punk και ποιος δεν είναι? Τι είναι τελικά το Punk? Υπάρχει ακόμη? Η απόφαση δική σας!
[To highlight του φιλμ για μένα, τα αποσπάσματα από τηλεοπτικές σειρές των late 70s - early 80s όπου το Punk και οι οπαδοί του παρουσιάζονται ως δημόσιος κίνδυνος, ναρκομανείς εχθροί της κοινωνίας και του κατεστημένου, σε αντίθεση με το σήμερα και τα αντίστοιχα αποσπάσματα από το The OC και Gilmore Girls όπου οι νεαρές πρωταγωνίστριες αποδεικνύουν στους φίλους τους ότι κατέχουν την πεμπτουσία του cool αραδιάζοντας ονόματα όπως οι Blag Flag και οι Clash.]
Να το δω? : Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι [πιπίνι αισθάνθηκα μέσα στην αίθουσα!].Απολαυστικό!
2. The Wild Combination : A Portrait Of Arthur Russell, (2008), Matt Wolf, (USA), ***1/2
Τον Arthur Russell, κλασική περίπτωση παραγνωρισμένου καλλιτέχνη που γίνεται γνωστός σε ευρύτερο ακροατήριο μετά το θάνατό του, ομολογώ ότι τον έμαθα το 2004 με τη συλλογή The World Of Arthur Russell, μετά από ένα ενθουσιώδες μικρό αφιέρωμα στο Uncut αν δεν κάνω λάθος. Τον θυμήθηκα και πάλι πριν από λίγους μήνες με το EP The Songs Of Arthur Russell, απ'όπου μάλιστα είχαμε παρουσιάσει και τη διασκευή του Jens Lekman στο A Little Lost. Ο Jens μάλιστα μιλάει κι αυτός για λίγα δευτερόλεπτα, και παραδέχεται και ο ίδιος την άγνοιά του για τον Russell μέχρι πριν από λίγο καιρό, και πως όταν τον άκουσε για πρώτη φορά νόμισε πως επρόκειτο για καινούργιο καλλιτέχνη, για μουσική που έρχεται από το μέλλον.
Για τον σπουδαίο αυτό avant garde καλλιτέχνη, που πέθανε από AIDS στα σαράντα του χρόνια το 1992, μιλούν εκτός από την οικογένειά του και το σύντροφό του, πολύ μεγάλες προσωπικότητες που συνεργάστηκαν μαζί του, όπως ο Allen Ginsberg και ο Phillip Glass, προσπαθώντας να ρίξουν φως στις μυστηριώδεις πτυχές ενός δύσκολου χαρακτήρα, ενός πρωτοπόρου και τελειομανή μουσικού που ζούσε και δημιουργούσε στην απομόνωση. Το θέμα της αρρώστιας του παρουσιάζεται χωρίς μελοδραματισμούς και περιττές συγκινήσεις, και τα αποσπάσματα που τον δείχνουν να παίζει μουσική και να τραγουδάει μ'αυτή περίεργη, χαμηλή, υπνωτική φωνή του είναι μαγευτικά.
Δεν ξέρω πως αποφάσισαν να φέρουν το Wild Combinatiοn στο Φεστιβάλ, και μάλιστα στη μεγαλύτερη αίθουσά του [είχε δεν είχε 30 άτομα στο τέλος], σε μια εποχή εντελώς Secret Combination για την πόλη, αλλά πολύ χαίρομαι που το έκαναν..
Να το δω? : Απαραίτητο.
Βγαίνοντας από την αίθουσα, παρά το προχωρημένο της ώρας το πρώτο που ήθελα να κάνω είναι να ακούσω και πάλι τη συλλογή του 2004, αλλά και να κατεβάσω ότι υπάρχει από τον Russell. Ως άλλος 2Pac άφησε μάλιστα τόσο πολύ υλικό πίσω του που άνετα θα μπορούσε να κυκλοφορεί ένα άλμπουμ το χρόνο για τα υπόλοιπα 100 χρόνια και βάλε.
'Καλά, αυτό το ήσυχο λευκό αγόρι είναι υπεύθυνο για αυτό το φοβερό funk κομμάτι?" εμφανίζεται να λέει η τραγουδίστρια αυτού του οργιαστικού τραγουδιού. Dinosaur L - Go Bang [box]
Γυρίζοντας στο σπίτι είχα ήδη αποφασίσει να ακούω μόνο Arthur Russell ως το τέλος του Φεστιβάλ. Μετά προέκυψε το νέο άλμπουμ των Portishead οπότε είπα να κάνω μια μικρή παραχώρηση..
Ένας τύπος λέει κάτι στα Πορτογαλέζικα, κι έπειτα ακούμε μια εισαγωγή - sequel στο Smack My Bitch Up των Prodigy [αν βέβαια είχαν το μυαλό και το ταλέντο να ακολουθήσουν μια post punk κατεύθυνση αντί να επαναλαμβάνονται]. Η μαγική φωνή της Beth μπαίνει αρκετά μετά για να βεβαιωθούμε οριστικά πλέον ότι δεν κατεβάσαμε καμιά μούφα αλλά το νέο, πολυαναμενόμενο, εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα άλμπουμ τους, λιγότερο εμπορικό, πιο σκοτεινό, καθόλου trip-hop, διαμάντι των Portishead. Καλώς ορίσατε!
Πέτα μου το αγαλματίδιο! Πως είπατε? Όχι δεν το έχασα ακόμη, ούτε έχω καμιά ιδιαίτερη επιθυμία για το [τρίτο μου] Όσκαρ. Αυτό είναι το [μάλλον ατυχές ή είναι ιδέα μου?] όνομα του αποψινού μας συγκροτήματος.. Οι Throw Me The Statue λοιπόν, γιατί περί αυτών πρόκειται, κατάγονται από το Seatlle, και θα κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους άλμπουμ με τίτλο Moonbeams τον ερχόμενο Φεβρουάριο στην Secretly Canadian. Είναι μεν ένα κανονικό συγκρότημα, πρόκειται όμως περισσότερο για το προσωπικό project του κυρίου Scott Reitherman. Ο ήχος τους είναι ένα αρκετά straightforward αμερικάνικο indie, περισσότερο pop παρά rock, όχι όμως και τόσο pop όσο ο κύριος jens lekman με τον οποίον περιοδεύουν αυτόν τον καιρό. Από τα τέσσερα τραγούδια του άλμπουμ αυτό που έχει δημιουργήσει τη μεγαλύτερη αίσθηση είναι το Lolita, εμένα όμως μου άρεσε περισσότερο το about to walk που ως και χιτάκι μπορεί να το πει κανείς..
Η τεμπέλικη επιλογή για ένα τεμπέλικο χειμωνιάτικο σαββατοκύριακο..
1. Ο Jens Lekman διασκευάζει paul simon. You can call me Al από το Graceland του 1986. Ποτέ μου δε συμπάθησα αυτό το άλμπουμ παρεμπιπτόντως.. το single αυτο βέβαια, όπως και το video, είναι κορυφαία..
3. Αν θέλεις να διασκευάσεις ένα τόσο όμορφο τραγούδι, η σοφότερη επιλογή που μπορείς να κάνεις είναι να το πεις [σχεδόν] όπως και ο δημιουργός του.. Ειδικά αν αυτός είναι ο παραπάνω κύριος..
6. Ένας πολύ αγαπημένος μας εδώ στη Χειμερινή Ακαδημία διακευάζει ένα πολύ αγαπημένο μας τραγούδι ενός πάρα πολύ αγαπημένου μας τραγουδιστή.. άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε..
7. Στη δική μου γενιά το έμαθαν οι pet shop boys. Σ'αυτή τη γενιά, αν υπήρχε θεός, και δεν υπήρχαν πολλά άλλα πράγματα, θα το μάθαινε η υπέροχη αυτή φωνή..
9. Ποιοι είναι οι Heartbreak Scene? Ποιος είναι ο Mark Szabo? Εύλογες οι απορίες, το θέμα είναι εκτός ύλης.. Ποιος είναι όμως ο Dan Bejar??? Πτου σας, τίποτε δε μάθατε στην Ακαδημία μας, πλησιάζει και η εξεταστική, τότε θα σας δω..
11. Η πρώτη συναυλία που είδα στο εξωτερικό ήταν αυτή των pavement την εποχή αυτού του καταπληκτικού τους single. Support οι Stereolab [την εποχή του καταπληκτικού single τους french disco.Την επόμενη χρονιά νομίζω, τους ξαναείδα στο Μύλο, με τριπλάσιο εισητήριο φυσικά..]. Τι μου θυμίσατε τώρα αγαπητές κασέτες..
Οι Patrick Cleandenim είναι ένα συγκρότημα [κάτι σαν τους Patrick Watson, άντε και στα δικά σου κ. Wolf] με συνθέτη και τραγουδιστή τον.. Patrick Cleandenim. [Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας το άλμπουμ τους, σκέφτηκα πως με τόσο cool επώνυμο το καλύτερο που θα'χε να κάνει ο Patrick είναι να πετάξει το όνομα και να πλασαριστεί ως one man band κάτω από το όνομα cleandenim]. Ο ήχος τους είναι ομολογώ αρκετά δύσκολο να χωρέσει σε μια ταμπέλα ή κατηγορία, τουλάχιστον από μένα, κάτι αρκετά θετικό στις μέρες μας. Υπάρχει ένας καταπληκτικός χαρακτηρισμός που διάβασα κάπου: doorslikecabaret. Μετά από μια δυο ακροάσεις όντως βγάζει νόημα.. 60s pop, 70s ενορχηστρώσεις, μια υπέροχη φωνή.. κι ένα πολύ καλό άλμπουμ στο σύνολό του. Ιδού και η απόδειξη, εις τριπλούν..
O Patrick είναι επίσης και σκηνοθέτης, και το επόμενο project που θα σκηνοθετήσει λέγεται The Scurimobile. Αν κρίνω από το παρακάτω video, για φιλμ νουάρ το κόβω.. [ότι είναι Νεουορκέζος κι ότι εμφανίζεται σε λίγες μέρες στην πόλη του μαζί με τον jens lekman σας το είπα ή όχι ακόμη? Μόλις που προλαβαίνετε..]
Υπάρχει κανείς που ξεκινά ένα blog και βαθιά μέσα του πιστεύει ότι θα κρατήσει για έναν ολόκληρο χρόνο? Εγώ πάντως δεν είμαι μέσα σ'αυτούς, και το winter academy συνεχίζεται ακόμη λόγω διαφόρων γεγονότων και συμπτώσεων που ποτέ δεν περίμενα ότι θα συμβούν.. και κυρίως γιατί α.κ.ό.μ.η. κανείς γνωστός μου δεν το έχει ανακαλύψει..
Όσο λοιπόν κι αν με εκφράζει απόλυτα εκείνος ο καταπληκτικός στίχος των magnetic fields [i'll never stay to say 'happy anniversary'], κι όσο κι αν μισώ τα γενέθλια [τουλάστιχον τα δικά μου], ας πούμε λοιπόν πως αυτό είναι ένα εορταστικό post: είκοσι [!] τραγούδια από εκλεκτά αντίστοιχα μέλη της Χειμερινής Ακαδημίας..
I love this light in winter time, The frost cakes in the carpet In winter time we'll have our ways Tombstones the mean belong in No falls snowfalls that ruin my day
daddy's ghost behind you sleeping dog beside you you're a poem of mystery you're the prayer inside me spoken words like moonlight you're the voice that i like needlework & seedlings in the way you're walking to me from the timbers faded from the winter
When people think of Sweden I think they have the wrong idea Like Cliff Richards who thought it was just Porn and gonorrhea And Lou Reed said in the film Blue in the face That compared to New York City Sweden was a scary place They seem to have a point After meeting with this girl Maybe not Cliff Richards But Lou has surely met her
All alone in Melbourne, all I do is cry. All as I see is rain falling. It's winter in July. In another city, 'neath another sky, are you feeling lonely? It's winter in July.
Would you have fallen in love if we'd stayed another day? We could have fallen in love, but you let me fly away.
i saw something in your eyes that I'll never find again, and now there's something in mine, so I'll walk out in the rain.
She was cold and all alone Hadn't been there long And didn't know what to say So she sat in the corner of the room She figured if she didn't move Noone would notice her
Underneath a winter's sky Her eyes were bright Tonight would be her night
Snow can wait, I forgot my mittens Wipe my nose, get my new boots on I get a little warm in my heart when I think of winter I put my hand in my father's glove
I run off where the drifts get deeper Sleeping beauty trips me with a frown I hear a voice, you must learn to stand up For yourself, 'cause I can't always be around
He says, when you gonna make up your mind? When you gonna love you as much as I do? When you gonna make up your mind?
Αυτό το καλοκαίρι ήταν μια περίεργη περίοδος της ζωής μου.. Θυμάμαι κάθε φιλί, τα χέρια σου γύρω μου, πίνοντας το γλυκό νέκταρ, ως την αιωνιότητα.. Αλληλούια! Ή μάλλον, το ακριβώς αντίθετο.. Γι' αυτό λοιπόν αγαπητή Σιρίν, στέλνω μια κάρτα στη Νίνα, και σ' αφήνω.. γιατί δε σ' αγαπώ πια! Αν μπορούσα να κλάψω κάπως έτσι θα' ταν! Θα περνούσα τα βράδια της Παρασκευής στο Drive in Bingo..
Όχι, δεν το έχασα [ακόμη!]. Μακάρι να' ταν και το δικό μου καλοκαίρι τόσο ενδιαφέρον όπως αυτό του jens lekman.. Τότε θα είχα κι εγώ την έμπνευση να κυκλοφορήσω [λέμε τώρα..] ένα pop αριστούργημα σαν και το δικό του, απλά το καλύτερο άλμπουμ του καλοκαιριού..
Και μετά τη διπλή αυτοκτονία μία μόνο κατεύθυνση υπήρχε.. μου την υπέδειξαν με τον υποδειγματικό indiepopτρόπο που φαντάζεστε, οι Days από τη Σουηδία..
..και βρίσκοντας για άλλη μια φορά καταφύγιο στη μουσική, σε μια μαγική ανθρώπινη φωνή, όπως αυτή του thomyorkeή του iancurtis, είτε στην αυθεντική μορφή τους είτε σ’αυτές που ενέπνευσαν..
Αυτά τα ωραία! Αφού σας ευχηθώ αυτό το μισητό και αισχρό 'Καλό Χειμώνα' [τι winter θα ήμουν..] δεν έχω παρά να σας ρωτήσω: Εσείς? Πως τα περάσατε αυτό το καλοκαίρι? [καλά, οκ, από ευγένεια ρωτάω..]
