Οι Fun 100 είναι από το Vancouver του Καναδά και τους ανακάλυψα πριν ένα χρόνο περίπου σε ένα forum. Στη σελίδα τους έδιναν αρκετά τραγούδια για download, αλλά κανένα απ'αυτά δε βρήκε τη θέση του [τουλάχιστο] σ'αυτό το blog. Η αλήθεια είναι ότι δεν τη βρήκε και σε πολλά άλλα, καθώς πριν λίγες μέρες οι fun 100 αποφάσισαν να το διαλύσουν... Ακούγοντας το νέο remix ενός από αυτά τα τραγούδια, του καταπληκτικού computer, με τον εύγλωττο τίτλο computer (v2.0), με τύψεις διαπίστωσα πως κακώς δεν τους έδωσα την ευκαιρία που τους άξιζε..
Οι κύριοι με το ωραίο όνομα Division Day που φιλοξενούμε σήμερα μας έρχονται από το Los Angeles. Οι όροι 'freestyle' και 'hawaiian' ένας θεός ξέρει γιατί διαλέχθηκαν [από τους ίδιους] για να περιγράψουν τη μουσική τους δίπλα στον [πιο πιστευτό] shoegaze. Λένε όμως κι άλλα για το θέμα : "Match the lyrical darkness of a more imagistic Leonard Cohen with the furious drumming of Brendan Canty (Fugazi), the elegant basslines of John Stirratt (Wilco), and the supple, atmospheric guitar shards of Nick McCabe (Verve), and you might come close to approximating the band's sound". Σας κάλυψαν? [το ελπίζω, γιατί μου φαίνεται ότι γυαλίζει και λίγο το μάτι τους και δε δέχονται και πολλές αντιρρήσεις, ειδικά ο τύπος στα δεξιά.. καλά που δεν κρατάει το μπαλτά αυτός δηλαδή..]
Το άλμπουμ τους beartrap island κυκλοφόρησε πέρυσι και είναι ουσιαστικά το πρώτο τους, καθώς μόνο ένα δυο EP είχαν καταφέρει να βγάλουν τα έξι χρόνια που είναι μαζί. Από αυτό λοιπόν, voila το μελωδικό colorguard:
Να'μαστε λοιπόν και πάλι στο Ολύμπιον [αίθουσα Παύλος Ζάννας], αυτήν τη φορά κανονικά στην ώρα τους και η ταινία και ο σκηνοθέτης Ari Alexander, ντυμένος στην τρίχα, αλλά μόνο για τη μητέρα της ελληνίδας πρώην συγκατοίκου του στο Παρίσι, όπως δύο φορές εξήγησε απολογητικά..
Screaming Masterpiece λοιπόν, η ιστορία της ισλανδικής pop [με την ευρεία έννοια] μουσικής των τελευταίων.. 1000 χρόνων. Αρκετές αναφορές στην παράδοση της χώρας, και πάρα πολλή ζωντανή μουσική και συνεντεύξεις από γνωστά και αγαπημένα ονόματα όπως mum, sigur ros, bang gang, slowblow, amina, mugison και φυσικά, κυρίαρχη όλων η μεγαλοφυία που ακούει στο όνομα bjork [στην οποία ο Alexander στέκεται περισσότερο απ'ότι θα περίμενε κανείς, για προφανείς λόγους, αρκετά περήφανος που την έπεισε να συμμετάσχει στην ταινία].
Αν και στην ταινία δεν έγινε πια και τόσο φανερή η 'λεπτή γραμμή' ανάμεσα στην σωστά εννοούμενη περηφάνια και τον υπέρμετρο πατριωτισμό, στα όρια του εθνικισμού, που χαρακτηρίζει κατά πολύ τη σύγχρονη Ισλανδία, ο Alexander επέμεινε πολύ σ'αυτό στα όσα είπε πριν αλλά και μετά την ταινία.
Πάντως δεν μπορώ να κρίνω και τόσο αντικειμενικά την αξία του s.m. ως ντοκυμαντέρ, καθώς είμαι φαν της ισλανδικής σκηνής οπότε λογικό ήταν να μου αρέσει πολύ και μόνο για τη μουσική που παρουσιάζει [ειδικά οι sigur ros, bjork, mugison & bang gang ήταν εκπληκτικοί]. Θα'μουν περίεργος πάντως ν'ακούσω τη γνώμη κάποιου που δεν είχε την παραμικρή ιδέα για όλα αυτά τα ονόματα, όπως π.χ. της κυρίας που ρώτησε το σκηνοθέτη αν υπάρχουν bars στην Ισλανδία όπου μπορεί κανείς ν'ακούσει τα συγκροτήματα της ταινίας [ναι, κάθε Τρίτη είναι η bjork στο γωνιακό μπαράκι, τρίτο παγόβουνο δεξιά, και δέχεται παραγγελίες..]
Ας μην πούμε όμως περισσότερα, και ας δούμε καλύτερα..
το trailer της ταινίας
τα πρώτα λεπτά της με τους sigur ros.. [αχ τι θυμήθηκα τώρα..]
και την έξοχη εμφάνιση του mugison
Να το δω? : Αν είσαι φαν της μουσικής, οπωσδήποτε. [Τρίτη στις 23.00 στο Ολύμπιον]
Τα χρόνια τα παλιά λοιπόν.. Τα χρόνια που θυμάσαι σα να ήταν χθες, αλλά έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που γράφονται πλέον νοσταλγικά τραγούδια γι'αυτά.. Ας αφήσουμε όμως καλύτερα αυτό το θέμα, γιατί ως γνωστόν, δεν είναι και το αγαπημένο μου.. Τα τραγούδια που ακολουθούν έχουν σαν τίτλο τους μια χρονιά, και μόνο. Συμβιβασμοί του τύπου summer of '69 δεν έγιναν δεκτοί. Τα τραγούδια άλλωστε ήταν αρκετά, και κάμποσα έμειναν απ'έξω.. Ιδού λοιπόν..
Το Geogaddi του 2002 δικαίως θεωρείται κλασικό, κι ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά άλμπουμ της δεκαετίας. Το 1969 είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα ενός άλμπουμ κι ενός ήχου που πολλοί αντέγραψαν έκτοτε.
Όχι, δε μεροληπτώ υπέρ τους, είναι απλή σύμπτωση το ότι οι αυτοί οι Σουηδοί καταφέρνουν και τρυπώνουν σε κάθε αφιέρωμα, με ένα ακόμη πανέμορφο καθαρόαιμο pop τραγούδι. Εδώ μάλιστα υπάρχουν και μερικές νότες από το boys don't cry των Cure στο τέλος, έστω κι αν το τραγούδι δεν είναι του 1969 απ'ότι θυμάμαι.. [και για να το θυμάμαι ΔΕΝ είναι του '69 ok??]
Και ο Perry Blake παρουσιάστηκε στο προηγούμενο αφιέρωμα, οπότε ναι, το παραδέχομαι, τα αφιερώματα αυτά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να θυμάμαι αγαπημένους καλλιτέχνες και τραγούδια από το [πρόσφατο] παρελθόν.. Το προβλέψιμα δακρύβρεχτο 1971 βρίσκεται στο άλμπουμ του 1998 με τίτλο το όνομά του.
Ο Josh Rouse, άλλος ένας αμερικανός τραγουδοποιός από τους αγαπημένους και ιδιαίτερα προβεβλημένους του uncut magazine λίγα χρόνια πριν, γεννήθηκε αν θυμάμαι καλά το 1972, και γι'αυτό αποφάσισε όχι μόνο να γράψει ένα τραγούδι για τη χρονιά αυτή, αλλά να δώσει τον τίτλο '1972' και στο άλμπουμ του. Μια φωνή και μια κιθάρα.. μια χαρά δηλαδή!
Ακόμη να ακούσω το νέο και πολύ καλό απ'ότι διαβάζω άλμπουμ του κυρίου RJD2, αλλά αυτό το καταπληκτικό τραγούδι από το προηγούμενο άλμπουμ του δεν το ξεχνώ ποτέ. Η παρουσίασή του ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους του αφιερώματος αυτού. Θα μπορούσε βέβαια να λέγεται Istanbul, καθώς η λέξη επαναλαμβάνεται συνεχώς μέσα στο τραγούδι. Αν θέλετε να σπάσετε τα νεύρα των φίλων σας και όχι μόνο [ένα από τα χόμπυ μου, το ομολογώ..], ακόμη και των πιο προοδευτικών, δεν έχετε παρά να αναφέρετε αυτή την ονομασία της Κωνσταντινούπολης, με εντελώς φυσικό τρόπο όμως..πχ "Πάμε Ιστανμπούλ για τριήμερο?" Και καθήστε πίσω να απολαύσετε το χαμό που θα επακολουθήσει [αρκετά πίσω όμως, για να μην αρπάξετε και καμία, γιατί όπως και να το κάνουμε, εσείς το ξεκινήσατε]
Ευτυχία. Έτσι ονόμασε το προπέρσινο υπέροχο άλμπουμ του ο Sebastien Schuller, ο οποίος μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Φιλαδέλφειας. [ναι, ζει ένα δράμα ο άνθρωπος με τις μετακινήσεις όπως καταλαβαίνετε, συμπάσχω απόλυτα..]. Και είναι ακριβώς αυτό που θα νιώσετε ακούγοντας όχι μόνο το θαυμάσιο αυτό instrumental αλλά και όλο το hapiness.
Ε, αυτό δε θα μπορούσε να μείνει απ'έξω. Επειδή όμως την εκτέλεση των Smashing Pumpkins δεν έχει νόημα να την παρουσιάσουμε, ας δώσουμε μια ευκαιρία στο ντουέτο του Stephen από το Οχάιο και της Αυστραλής Penelope που του αλλάζουν ελαφρώς τα φώτα, δίνοντάς του μια electropop διάσταση, χωρίς όμως να προδίδουν το νοσταλγικό του κλίμα, που όλοι αγαπήσαμε το 1995 που κυκλοφόρησε..
Οι Brazzaville από το Los Angeles [να και κάποιος επιτέλους από την ανατολική ακτή, σας έχω φλομώσει στο Brooklyn] πρέπει να έχουν ένα thing με τις χρονολογίες, καθώς στο ντεμπούτο τους άλμπουμ έδωσαν τον τίτλο '2002'. Στο πολύ καλό περσινό άλμπουμ τους East LA Breeze, ένα από τα καλύτερα τραγούδια έχει τον βολικό για εμάς τίτλο '1983'. Ακούστε το για να μου πείτε αν συμφωνείτε με τους NY Times: "dark, sophisticated pop from one of L.A.'s most accomplished new bands. Think of Brazzaville as vagabond pop for fans of Morphine, Tom Waits, Spain, Leonard Cohen and Tindersticks"
Το τραγούδι αυτό των Γερμανών Tarwater, στο γνωστό τους χαρακτηριστικό ηλεκτρονικό ύφος, βρίσκεται στο άλμπουμ Dwellers On The Threshold του 2002. Δεν ξέρω για τα κρασιά, αλλά για τα τραγούδια φαίνεται πως το '85 ήταν καλή χρονιά καθώς της αφιέρωσαν ένα τραγούδι και οι Manic Street Preachers, στο τελευταίο τους άλμπουμ αν δεν κάνω λάθος, και αρκετά άνισο, lifeblood του 2004. Το επικό 1985 όμως είναι πολύ ωραίο..
Εδώ πρόκειται για ένα τραγούδι που εγώ αποκαλώ το sequel του 1979 που παρουσιάσαμε παραπάνω, για κάποιο λόγο που δε μπορώ και πολύ καλά να εξηγήσω.. Φταίει η απαράμιλλη ομορφιά τους, η περίεργη αίσθηση νοσταλγίας που σου μεταδίδουν για κάτι που δεν έχεις ζήσει αλλά σου φαίνεται αυτόματα οικείο.. ποιος ξέρει.. missing buses, cutting classes... αλήθεια τι είναι για σας το 1995? Το νοσταλγείτε ακόμη κι αν είστε πιο ευτυχισμένοι στο παρόν, όπως οι Radio Dept? Για μένα είναι απλά ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της τρέχουσας δεκαετίας, γραμμένο για μια χρονιά της προηγούμενης, από το αγαπημένο μου Σουηδικό συγκρότημα ever..
Αρκετά όμως με το παρελθόν και τη νοσταλγία. Οι πολυαγαπημένοι και αδικοδιαλυμένοι Καναδοί Unicorns διάλεξαν ένα τραγούδι με τίτλο που παραπέμπει στο μέλλον για την τελευταία τους κυκλοφορία σε single, βάζοντας ταυτόχρονα τέλος στο δικό τους μέλλον. Είναι το μοναδικό τραγούδι που βρήκα με μεταγενέστερη χρονιά στον τίτλο, και είναι το τραγούδι που θα παρουσιαστεί και στο πρώτο post της χρονιάς του 2014, αν είμαστε βέβαια όλοι καλά και υπάρχει αρκετό οξυγόνο για όλους, όπως αναρωτιούνται και οι φίλοι μας..
Τώρα πάντως που την ξαναδιαβάζω, η τελευταία δήλωση είναι όντως αρκετά φιλόδοξη..
Για το τέλος, καθώς θα αναρωτιέστε ποιο από τα 11 τραγούδια αναφέρεται στη χρονιά γέννησης του γράφοντος, θυμηθείτε πως διασκέδαζαν οι 16ρηδες το 1995..
Η αλήθεια είναι πως αν και το winter.academy ξεκίνησε ως mp3blog, αποφάσισα να γράφω δυο λόγια και για κάθε ταινία, παράσταση, συναυλία κλπ που βλέπω, όχι τόσο επειδή έχω κάποια φοβερή ανάγκη να πω τη γνώμη μου ή την κριτική μου, όσο για να θυμάμαι και ο ίδιος την άποψη που σχημάτισα την ί.δ.ι.α. κιόλας μέρα για την ταινία [και, ναι, δοκίμασα και τη λύση του ημερολογίου, αλλά ποτέ δεν το κράτησα για πάνω από μια βδομάδα, εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου για τη συνέπεια που δείχνει στη διατήρηση αυτού του blog παρεμπιπτόντως..]. Εντάξει, και το να διαβάσει κάποιος την άποψή σου, και να συμφωνήσει ή, ακόμη καλύτερα, να διαφωνήσει τελείως μ'αυτή, έχει επίσης και το ενδιαφέρον του (μπορώ για ώρες να συζητώ για ταινίες, ηθοποιούς κλπ. Χθες πχ, είχα με κάποιους φίλους την [αιώνια] συζήτηση για τον τίτλο του Χειρότερου Ηθοποιού Ever, και όταν φυσικά ανέφερα ότι μεταξύ του Keanu και του Kevin Costner, με δυσκολία μεν, διαλέγω δε όμως πάντα τον Kevin, κάποιος τόλμησε να ξεστομίσει ότι ήταν όχι απλά εκπληκτικός σ'εκείνη την ταινία του Ίστγουντ όπου έκανε το δραπέτη [ναι, αυτή με το παιδάκι], αλλά και ότι κανείς άλλος δε θα μπορούσε να παίξει αυτό το ρόλο.. Όπως καταλαβαίνετε το έμφραγμα από καθαρή τύχη το απέφυγα..)
Στο θέμα μας. Να βγαίνεις λοιπόν μετά από αρκετό καιρό για να δεις μια ταινία, και μάλιστα ένα μουσικό ντοκυμαντέρ για τη μουσική σκηνή της Ισλανδίας, παρουσία του σκηνοθέτη, και ν'ανακαλύπτεις ότι η προβολή αναβλήθηκε για την επόμενη μέρα, είναι αν μη τι άλλο γκαντεμιά [εγώ φταίω που αν και είχα κατεβάσει το Screaming Masterpiece εδώ και μήνες δεν το έβλεπα μη τυχόν και το πετύχω σε κάποιο αφιέρωμα του φεστιβάλ.. είναι βέβαια και στα ισλανδικά είναι η αλήθεια, οπότε και να'θελα να το δω μια δυσκολία θα την είχα υποθέτω..]
'Μέρες κινηματογράφου' λοιπόν. Η Ισλανδία στη δεκαετία του '50, μόλις έχει φτάσει η τηλεόραση και ο κινηματογράφος, η Pepsi και η Coca Cola [από την αμερικάνικη βάση στο νησί], οι μνήμες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ακόμη νωπές, το ψυχροπολεμικό αντικομμουνιστικό κλίμα στο φόρτε του, κι ανάμεσα σ'όλα αυτά, η ιστορία ενός 11χρονου αγοριού σε μια [ακόμη] coming-of-age ιστορία, με λίγη νοσταλγία, λίγο δράμα, λίγο [εντάξει, αρκετό] γέλιο, λίγη συγκίνηση, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα.. μπήκατε στο νόημα νομίζω..
Να το δω? : Στο Mega κάποιο μεσημέρι Κυριακής όλο και θα το πετύχεις υποθέτω..
Οι Odawas είναι ένα τρίο από την Indianapolis που παίζει κάτι ανάμεσα σε ψυχεδελικό post-rock, acoustic new-folk και my morning jacket σε slow motion [ok, αυτό πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή..]. Το Raven And The White Night είναι το δεύτερο κανονικό τους άλμπουμ, μετά το The Aether Eater του 2005, και τα δύο στην jagjaguwar. Το υπέροχα υπνωτικό alleluia πολύ θα ήθελα να μάθω γιατί διάλεξαν να το γράψουν μ'αυτόν τον τρόπο και όχι με τον γνωστό αμερικάνικο.. Ακούγοντάς το υπομονετικά θα βρεθείτε σ'ένα παράλληλο σύμπαν όπου ο φόβος, η απάθεια και η αβεβαιότητα μπορούν να οδηγήσουν σε μια φυσική γέφυρα που θα σας απελευθερώσει από την άβυσσο του εαυτού σας.. ή κάτι τέτοιο τέλος πάντως.. [το ψυχεδελικό της υπόθεσης το τόνισα αρκετά ή μου ξέφυγε?]
Όπως ίσως προσέξατε ο τραγουδιστής των Suede επέστρεψε φέτος με το πρώτο του σόλο άλμπουμ. Όπως ίσως δεν προσέξατε για παραγωγό του εμπιστεύθηκε ένα 25χρονο wizz kid από τη Νορβηγία ονόματι Fred Ball, aka Pleasure. Ο Fred κυκλοφόρησε ήδη ένα άλμπουμ το 2003 με τίτλο Pleasure το οποίο γνώρισε μια σχετική επιτυχία και αναγνώριση λόγω της ανάμειξης της Justine των Elastica [χμμμ, να που κολλάει και ο Brett]. Φέτος επιστρέφει, και το δεύτερο άλμπουμ του θα λέγεται, ναι, σωστά μαντέψατε.. Pleasure 2. Στα φωνητικά επιστρατεύει και τον Brettάκο σ'ένα τραγούδι με τίτλο back to you, αλλά στο υπέροχο σημερινό μας τραγούδι με τίτλο out of love το δύσκολο έργο αναλαμβάνει με επιτυχία η Heidrun Bjornsdottir (γείτσες!).
