Animal Collective / Axolotl, Principal Club Theater, Thessaloniki, 22.10.2008

Τις προάλλες μας έφταιγε ο μικρός χώρος για ένα live με τόσο πολύ κόσμο αυτή τη φορά ο αχανής για τα δεδομένα αυτής της συναυλίας χώρος του Principal φάνταζε απελπιστικά άδειος για να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα.. Το αποτέλεσμα αυτό βέβαια ήταν αναμενόμενο λόγω των ειδικών συνθηκών: γιατί ποιος θα σηκωθεί έτσι εύκολα να πάει σε μια συναυλία η οποία διεξάγεται έξω από την πόλη και στην οποία το support ξεκινά στις 10.15, όταν η επόμενη είναι εργάσιμη ημέρα, και όταν μάλιστα ατυχώς βρίσκεται σε εξέλιξη η απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς? Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι φταίνε μόνο οι διοργανωτές, που και το ρίσκο πήραν, και δωρεάν λεωφορεία -πάντοτε- διαθέτουν.. απλά πρέπει κάποτε να συνεκτιμηθούν όλοι οι παράγοντες για να μπορούμε και εμείς να απολαμβάνουμε τέτοιες συναυλίες, και οι διοργανωτές να μη χάνουν τα χρήματά τους [Στο Δουβλίνο πριν λίγες ημέρες η συναυλία τους ακυρώθηκε γιατί το συγκρότημα έχασε το πρωινό πλοίο και δε μπόρεσε να εγγυηθεί το τέλος της συναυλίας πριν τις 10.30, έτσι ώστε να προλάβει ο κόσμος την τελευταία συγκοινωνία. Σκληρό, αλλά λογικό!]

Αυτά με την -απαραίτητη- γκρίνια, οι λιγοστοί όμως που βρέθηκαν το βράδυ της Τετάρτης στο Principal, αποζημιώθηκαν με το παραπάνω. Γιατί οι Animal Collective, μετά το 15λεπτο πέρασμα που έκανε ο συμπαθής μεν, άμεσα ξεχασθείς δε Axolotl, πραγματοποίησαν μια όντως ανεπανάληπτη εμφάνιση.. Ένα απίθανο μουσικό καλειδοσκόπιο, ένα ψυχεδελικό wall of sound, ένα λιτό και πανέξυπνα λειτουργικό light show, τρεις εξαιρετικά ταλαντούχοι μουσικοί, μια κιθάρα που έκανε την εμφάνισή της 45 ολόκληρα λεπτά μετά την έναρξη της συναυλίας, λυτρωτικά uplifting φωνητικά [αν έκλεινες λίγο τα μάτια σου ένιωθες ότι τα πόδια σου βρίσκονταν λίγο ψηλότερα από το έδαφος..], δεκατρία διαφορετικά είδη μουσικής [και μη μου ζητήσετε να τα κατονομάσω..].. όλα συνέθεσαν ένα patchwork ενός πραγματικά μοναδικού event.


Σ'εναν μικρότερο χώρο με λίγο μεγαλύτερο κοινό θα μιλούσαμε για το live της δεκαετίας. Οι εντυπώσεις όμως που άφησαν οι Animal Collective [πιο Panda Bear από ποτέ ο ήχος τους παρεμπιπτόντως] ήταν τέτοιες, και είναι τόσο σίγουρο ότι θα μεταδοθούν από στόμα σε στόμα, από blog σε blog, που πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό θα συμβεί στην επόμενή τους εμφάνιση. Η οποία και ελπίζω να πραγματοποιηθεί πολύ πολύ σύντομα..

Marc Almond, Principal, Thessaloniki, 30.03.2007

Η συναυλία του Marc Almond είχε ώρα έναρξης τις 10μμ και ο ύπνος που με πήρε ως τις 8.30 με έκανε να αγχωθώ λιγάκι. Όταν βέβαια συνειδητοποίησα πως κοιτούσα ένα ρολόι από αυτά που είχα ξεχάσει να γυρίσω μπροστά, δε θέλετε να ξέρετε τι συνέβη. Παρ'όλα αυτά κατάφερα να βρίσκομαι στις 10 ακριβώς στο Principal, το οποίο βρίσκεται αρκετά έξω από τη Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά σας τα λέω ως ελαφρυντικό για το ότι δεν απόλαυσα τη συναυλία, καθώς τουλάστιχον για τις δύο πρώτες ώρες μετά από οποιοδήποτε ύπνο, αρκεί να φωνάξετε μπροστά μου τη λέξη 'τσιγάρο' τρεις φορές για να αρχίσω να φταρνίζομαι.. Και το Principal φυσικά ήταν χθες ένας τεράστιος τεκές. Το show του Marc δεν ήταν κανονική συναυλία, αλλά ένα είδος 'dark cabaret', τουλάστιχον κατ'όνομα.. Οπότε το ηλικίας 30++ [για να μην πω 40++] κοινό αισθάνθηκε την υποχρέωση να γεμίσει την αίθουσα με καπνό, έτσι για να εγκλιματιστούμε καλύτερα. Ακόμη κι ο ίδιος ο Almond το σχολίασε "ακόμη δεν απαγορεύτηκε το κάπνισμα στην Ελλάδα?", κι όταν κάτι του απάντησαν "Μα είμαι τραγουδιστής, γκουχ, γκουχ!!", για να το πάρει απόφαση.. "Εντάξει, όταν έρχομαι στη χώρα σας θα το ανέχομαι.."

Και με το δίκιο του, γιατί τέτοιο πολυπληθές κοινό δε θα βρίσκει κι εύκολα πλέον. Όχι ότι δεν το αξίζει βέβαια, χτες ήταν εξαιρετικός και η φωνή του σε θαυμάσια φόρμα. Τα περισσότερα τραγούδια ήταν άγνωστα στο μεγαλύτερο μέρος του κοινού [και σε μένα] και ο Marc μας ευχαρίστησε για την υπομονή μας στο τέλος. Όλα ήταν στο γνωστό μελοδραματικό του στυλ, ξεκίνησε με ένα νέο τραγούδι με τίτλο 'i have lived' και συνέχισε με ένα overdramatic, over the top, έως και over the rainbow ρεπερτόριο [σίγουρα θα'ταν κι αυτός πέρυσι σε μια γωνιά του Κάρνεγκυ Χωλ, τρώγοντας το καπέλο του, παρακολουθώντας τον Rufus Wainwright]. Βέβαια μας ευχαρίστησε παίζοντας και τις τρεις διασκευές, από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, στα δύο encore. [ένα rockier 'tainted love', το 'sth's gotten hold of my heart', κι ένα απόλυτο highlight 'if you go away']

Συν τοις άλλοις το κοινό ήταν καθισμένο σε τραπέζια, οπότε για μια μοναχική και συναχωμένη ψυχή όπως ο γράφων, ήταν λίγο περίεργο να κάθεται στο bar.. Κάποιοι γνωστοί μου βέβαια κάθονταν πρώτο τραπέζι πίστα αλλά ο Marc τους απογοήτευσε καθώς δεν έπαιξε το παρακάτω τραγούδι..

marc almond - what makes a man

Kaiser Chiefs w. Matisse, Principal, Thessaloniki, 30.11.2006

Ευτυχώς χτες αφού διάβασα το ίδιο μου το post και διαπίστωσα το πόσο γελοίες ήταν οι δικαιολογίες μου, (διάβασα και το σχετικό post του mhulot και πορώθηκα) οπότε έκανα τη σοφή επιλογή να πάω τελικά στη συναυλία. Οι Matisse ήταν μια ευχάριστη έκπληξη καθώς δεν ήξερα καν ότι έπαιζαν ως support. Για κάποιο λόγο δεν τους είχα δώσει διαίτερη σημασία ποτέ οπότε δεν ήμουν familiar με τον ήχο τους. Συμπαθητικοί, με ωραία τραγούδια αλλά με μέτριο ήχο. Προσπάθησαν, αλλά όχι αρκετά, όπως έγινε προφανές μόλις βγήκαν οι Kaisers στη σκηνή.

Οι Kaiser Chiefs λοιπον δε θα μείνουν στην ιστορία της μουσικής, και μακάρι να με διαψεύσουν. Κυκλοφόρησαν ένα πάρα πολύ καλό, ένα απολαυστικότατο άλμπουμ πέρυσι, τους είχα δει σ'ένα awards show στην τηλεόραση και δεν μ'εντυπωσίασαν ιδιαίτερα.. πόσο καλοί να είναι πια live?

Βγήκαν λοιπόν στη σκηνή και επιβεβαίωσαν μέσα στα πρώτα 5'' την άποψή μου για όλα τα Αγγλόφωνα Ελληνικά συγκροτήματα. Για να μπορέσεις να με πείσεις ότι αξίζει ν'ασχοληθώ μαζί σου, ότι δεν είσαι μόνο πόζα και υφάκι, ότι δε θα πω 'πολύ καλοί για Έλληνες' αλλά 'πολύ καλοί' σκέτο, πρέπει αυτό που τραγουδάς να το πιστεύεις και να το νιώθεις σε κάθε κύτταρό σου, αυτό που κάνεις να είναι για σένα ζήτημα ζωής ή θανάτου.. Κι αυτό δεν το'χω δει σε αγγλόφωνο ελληνικό συγκρότημα (σε συναυλία).

Τέτοιο ζήτημα χτες για να αποδείξουν την αξία τους δεν ήταν για τους Matisse, ήταν όμως για τους Kaiser Chiefs, κι εδώ σταματώ με τις άδικες, ίσως και ατυχείς συγκρίσεις.. Ο άνθρωπος βγήκε στη σκηνή και δε σταμάτησε να χοροπηδά σαν το αγριοκάτσικο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ξεσήκωσε το κοινό σε χρόνο dt, (ποτέ μου δεν περίμενα το κοινό της Θεσσαλονίκης να τραγουδάει ολόκληρα τραγούδια των Kaiser Chiefs from start to finish), ανέβηκε στα κάγκελα μπροστά στο κοινό πανικοβάλλοντας τους σεκιουριτάδες..

Είπαν τα περισσότερα τραγούδια από το ντεμπούτο τους, 4-5 καινούρια (σίγουρα χιτ) από το επερχόμενο δεύτερο άλμπουμ τους, έκαναν μια μικρή κοιλιά κάπου στη μέση... αλλά αυτό που συνέβη με τις πρώτες νότες του 'I Predict A Riot' είχα πάρα πολύ καιρό να το δω σε συναυλία στην Ελλάδα.

Έξοχοι!



UPDATE : Μια μικρή γεύση του τι έγινε στο Principal όταν ο ανηψιός του Kiefer Sutherland αποφάσισε να γνωρίσει τους φανς του από κοντά..

Vassanistirio! Vassanistirio! Vassanistirio!!!

Εντάξει, δεν υπάρχουν λόγια έγραψα πριν λίγες μέρες, υπάρχουν όμως -επιτέλους- videos στο youtube.

η καλύτερη εναρκτήρια ατάκα στην ιστορία των συναυλιών.. ever.

billy mackenzie... it was really nothing...



think of someone you physically admire..



congrats kaysplanet και λοιποί..

Coming Up X's

Σε τρεις ώρες βγαίνουν στη σκηνή του Principal οι Kaiser Chiefs. Είχα μια τόσο δύσκολη μέρα ("είχα μια δύσκολη ζωή" αισθάνομαι πως έπρεπε να γράψω αυτή τη στιγμή..), με κερασάκι στην τούρτα το γεγονός ότι το αυτοκίνητό μου έχει καλυφθεί από την κορυφή ως τα νύχια με λάδια από μια έκρηξη (?) που έγινε δίπλα στο ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης, που έχω μέγα δίλημμα :

Kaisers, ταλαιπωρία και μία ώρα να βγεις από το club..
ή yoga, ξεκούραση και χαλάρωση? (μέχρι ροχαλητού όμως..)

Η απάντηση αύριο i guess (α! ξέχασα να σας πω ότι έχω και πρόσκληση! ναι, ναι, τις βλέπω τις κυβερνομούντζες που κατευθύνονται προς το μέρος μου, μην ανησυχείτε!)

Ως τότε, απολαύστε τους Mixel Pixel με το Comin' Up X's.
Electroclash ήχος (how 2003 of me, i know..) από την Αμερική, αν και σίγουρα οι ίδιοι θα αρνούνται την ένταξή τους στο είδος, όπως όλα τα συγκροτήματα σε όλα τα είδη άλλωστε.. ο ένας από αυτούς μοιάζει και (περισσότερο από μένα) στον Will Oldham. Αυτά.

Mixel Pixel - Coming Up X's



ελάτε βρε κύριε beck, πτωχά είναι τα παιδιά, μην τους μηνύσετε κι εσείς τώρα..