The Best Albums Of 2010

update: ALL links have been removed by request.. as expected..

Οι πρώτες ημέρες κάθε χρονιάς, με τη φημολογία για την επερχόμενη κυκλοφορία άλμπουμ αγαπημένων ονομάτων, τα πρώτα leaks, και τα πρώτα νέα ονόματα που περίμεναν υπομονετικά το ξεκίνημα της χρονιάς για να κάνουν κι αυτά το δικό τους ξεκίνημα, είναι από τις πολύ αγαπημένες μου, μουσικά τουλάχιστον. Ιδού λοιπόν είκοσι από τις κυκλοφορίες αυτές. Άντε να δούμε σε πόσα θα πέσουμε μέσα και φέτος.. [Κύριε Sufjan Stevens και κύριοι Radio Dept., σας φοβήθηκε το μάτι μου οπότε φέτος δε σας αναφέρω]

1. Owen Pallett - Heartland


Ε εντάξει, τον βάλαμε το 2008, τον βάλαμε το 2009, αν δεν τον πετυχαίναμε και με την τρίτη.. Η αλήθεια είναι ότι ο φίλος μας κατάλαβε ότι η αποδοχή του δεύτερου άλμπουμ του ήταν τέτοια που έπρεπε και ο ίδιος να ασχοληθεί πιο 'σοβαρά' με την καριέρα του. Άφησε τα concept άλμπουμ για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, εγκατέλειψε το όνομα με το οποίο τον αγαπήσαμε, καθώς ήξερε ότι πλέον οι μηνύσεις τον περίμεναν στη γωνία, και ηχογράφησε ένα άλμπουμ, σε τέσσερις διαφορετικές χώρες και κατά τη διάρκεια ενός ολόκληρου χρόνου, το οποίο κόντεψε να τον φέρει στα όρια της κατάρρευσης. Εύχομαι να έχει την ίδια ανταπόκριση και επιτυχία όπως οι φίλοι του Arcade Fire και Grizzly Bear, αν και νομίζω πως δύσκολα θα φτάσει σε τέτοια επίπεδα mainstream επιτυχίας. Όχι ότι μας ενοχλεί και ιδιαίτερα αυτό..

Owen Pallett - The Great Elsewhere


2. Xiu Xiu - Dear God, I Hate Myself


Καταπληκτικό και απρόσμενα accessible το νέο άλμπουμ των αγαπημένων μας Xiu Xiu. Αν σας άρεσαν πάντα αισθητικά ή/και ως concept αλλά σας φαίνονταν κάπως απρόσιτοι, καλύτερη ευκαιρία για να εξοικειωθείτε με τον ήχο τους από αυτή εδώ, δε νομίζω να ξαναβρείτε. Διάλεξα το συγκεκριμένο τραγούδι, έτσι κι αλλιώς από τα καλύτερα του δίσκου, γιατί το άλμπουμ κυκλοφορεί και σε μια σούπερ limited έκδοση που περιέχει μια χειροποίητη σοκολάτα, για την ποιότητα της οποίας θα σας ενημερώσω το συντομότερο [γιαμ!]

Xiu Xiu - Chocolate Makes You Happy


3. The Magnetic Fields - Realism


Άλλος αγαπημένος εδώ, με το αδερφάκι του προπέρσινου Distortion, φαίνεται και από το εξώφυλλο άλλωστε. Οι JAMC κιθάρες εδώ [πολύ σοφά] απουσιάζουν..

The Magnetic Fields - We Are Having A Hootenanny


4. Tindersticks - Falling Down A Mountain


Δεύτερη καριέρα για τους Tindersticks, τόσο με το υπέροχο προηγούμενο άλμπουμ τους, όσο και με το επερχόμενο Falling Down A Mountain. Τηρώντας την παράδοση συμπεριέλαβαν κι ένα ντουέτο με μια γυναικεία φωνή, και μάλιστα όχι όποια κι όποια.. ολόκληρη Mary Margaret O'Hara τους έκανε την τιμή να συμμετέχει στο άλμπουμ, και το αποτέλεσμα είναι το εξαιρετικό Peanuts..

Tindersticks - Peanuts


5. Northern Portrait - Criminal Art Lovers


Πως και πως το περιμέναμε αυτό το άλμπουμ των Δανών Northern Portrait που μας είχαν ενθουσιάσει με τα πρώτα τους single πρόπερσι. Όλοι λένε για το πόσο θυμίζουν Smiths εμένα όμως όλο και περισσότερο αρχίζουν να μου θυμίζουν πρώιμους Puressence. Οπότε ποιος ξέρει, μπορεί να πιάσουν και στην Ελλάδα..

Northern Portrait - The Munchausen In Me


6. Massive Attack - Heligoland


Μία φορά το άκουσα, οπότε δε θα βιαστώ για συμπεράσματα. Ένα ασφαλές συμπέρασμα πάντως είναι ότι η συμμετοχή της Hope Sandoval επισκιάζει όλες τις υπόλοιπες [είναι που δε θα βιαζόμουν..]

Massive Attack feat. Hope Sandoval - Paradise Circus


7. Liars - Sisterworld


Είναι νωρίς ακόμη για να αξιολογήσουμε το νέο βήμα των Νεοϋορκέζων. Είναι αυτό το άλμπουμ με το οποίο θα κάνουν το crossover σε ένα μεγαλύτερο ακροατήριο? Δεν έχω ιδέα, ελπίζω όμως να τους ξαναδούμε κι από τα μέρη μας γιατί την τελευταία τους εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη δύσκολα θα την ξεχάσω..

Liars - No Barrier Fun


8. Yeasayer - Odd Blood


Αυτοί πάλι είναι πιο προσανατολισμένοι. Ακούστε πχ το σχεδόν pop Madder Red και θα καταλάβετε..

Yeasayer - Madder Red


9. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra - Kollaps Tradixionales


Αυτή κι αν είναι απρόσμενη επιστροφή! Έχει όμως κάποιο νόημα η ύπαρξή τους και ο post rock ήχος το 2010? Για ακούστε το διάρκειας 88'' Collapse Traditional (For Darling) για να διαλυθούν οι επιφυλάξεις σας..

Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra - Collapse Traditional (For Darling)

10. Besnard Lakes - Are The Roaring Night


Μπορεί να μην λάτρεψα όπως άλλοι το όντως θαυμάσιο ντεμπούτο τους πριν από μερικά χρόνια, νομίζω όμως πως κι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εντυπωσιακή αλλαγή ή κάνω λάθος?

Besnard Lakes - Albatross


11. Eels - End Times


Σταθερά και αθόρυβα αυτός ο τύπος κυκλοφορεί εξαιρετικά άλμπουμ, το ένα μετά από το άλλο. Ούτε αυτό αποτελεί εξαίρεση..

Eels - The Beginning


12. Laura Veirs - July Flame


Σε όσους αρέσει το είδος της americana / country / indie folk η Laura Veirs από το Colorado είναι ήδη γνωστή εδώ και αρκετά χρόνια. Το νέο της άλμπουμ κινείται μεν στο ίδιο χαμηλόφωνο ύφος με τα προηγούμενά της, όταν όμως είναι η φωνή είναι τέτοιας ομορφιάς τη συγχωρείς την όποια στασιμότητα..

Laura Veirs - Little Deschutes


13. Eluvium - Similes


Το 2010 μάλλον θα είναι η χρονιά που και ο κύριος Eluvium aka Matthew Robert Cooper θα απασχολήσει ένα ευρύτερο ακροατήριο. Υπέροχο το πρώτο δείγμα της νέας του δουλειάς..

Eluvium - Leaves Elipse The Light


14. Love Is All - Two Thousand and Ten Injuries


After all οι φίλοι μας είναι Σουηδοί. Τόσο pop δεν τους περίμενα να πω την αλήθεια. Όχι ότι παραπονιέμαι βέβαια..

Love Is All - Kungen


15. Midlake - The Courage Of Others


Μήπως εντελώς αθόρυβα έκαναν το Veckatimest του 2010?

Midlake - Winter Dies


16. Vampire Weekend - Contra


Συνεχίζουν ακριβώς εκεί απ'όπου σταμάτησαν. Μια χαρά..

Vampire Weekend - Diplomat's Son


17. The Soft Pack - The Soft Pack


Θα είναι οι πρώην Muslims νυν Soft Pack για το 2010 ότι ήταν οι Girls για το 2009? Πιθανότατα! Για ακούστε αυτό το χιτάκι και αναρωτηθείτε τι θα'διναν πχ οι Strokes για ένα τέτοιο comeback single..

The Soft Pack - Answer To Yourself


18. Electric President - The Violent Blue


Καθόλου άσχημο δεν ακούγεται και το νέο άλμπουμ του ντουέτου από τη Florida. Κάθε άλλο μάλιστα..

Electric President - Mr. Gone


19. Serena Maneesh - No 2: Abyss In B Minor


Πολύ μου είχε αρέσει το προηγούμενο άλμπουμ των Νορβηγών Serena Maneesh. Εδώ ακούγονται σχεδόν αγνώριστοι. Καλό αυτό..

Serena Maneesh - Ayisha Abyss


20. Delphic - Acolyte


Στις αρχές κάθε χρονιάς παραδοσιακά υπάρχει το νέο hyped συγκρότημα που ο Βρετανικός τύπος προωθεί σε εκνευριστικό βαθμό ως το νέο σπουδαίο όνομα. Τι Franz Ferdinand, τι Bloc Party, τι Kaiser Chiefs.. οι Delphic βέβαια σε τίποτε δε θυμίζουν όλους αυτούς, είναι πιο ηλεκτρονικοί και περισσότερο 'μοντέρνοι'. Ομολογώ ότι μου αρέσει πολύ το άλμπουμ τους, τραγούδια σαν το Doubt δύσκολα ξεκολλάνε από το μυαλό σου..

Delphic - Doubt


Μάλλον καλά ξεκίνησε η χρονιά, τι λέτε κι εσείς??

WinterAcademy's Summer Holiday

Αγαπητό ημερολόγιο

Για άλλη μια φορά δεν κατόρθωσα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να οριζοντιωθώ επί 10 ημέρες σε μια παραλία ενός ήσυχου ελληνικού νησιού. Typical me, που έλεγε κάποτε κι ένας παλιός μου φίλος.. Η πρόσκληση για μια επίσκεψη στην ωραιότερη Ευρωπαϊκή πόλη [τουλάχιστο στο να ζει κανείς] ήρθε σαν από μηχανής θεός να σώσει ακόμη ένα διαγραφόμενο βαρετό καλοκαίρι..





Κι έτσι αρχίζει ένα άκρως ευχάριστα κουραστικό δεκαήμερο, με πολύ ποδήλατο, πολλές καλλιτεχνικές δραστηριότητες, αρκετή βροχή, πολύ shopping [και καθόλου από το άλλο μισό του τίτλου του γνωστού θεατρικού, οφείλω να προσθέσω..]. Και η αρχή έγινε με τους..

Sigur Ros / Olafur Arnalds - Tempodrom, Berlin - Wednesday 13.08.08

Εξαιρετικός κλειστός συναυλιακός χώρος. Επιτέλους μια συναυλία μετά από πάρα πολλά χρόνια με τέλειο ήχο, ανεμπόδιστη οπτική επαφή με τη σκηνή από κάθε σημείο [δεν υπήρχαν καθόλου όρθιοι], άρχισε στην ώρα της, οκτώ ακριβώς, χωρίς απολύτως τίποτε να πάει στραβά, χωρίς καμία αφορμή για τη γνωστή ελληνική [μου] γκρίνια. Η συναυλία των Ισλανδών sold out από μέρες, ας είναι καλά όμως το ebay [και τα 60 ευρώ που αδίστακτα χαλάλισα - κανονικές τιμές 30 με 42 ευρώ]. Ο Olafur Arnalds, ο οποίος είμαι σίγουρος ότι φαντάζει πιο hot και πιο ενδιαφέρων ακόμη και από τους ίδιους τους Sigur Ros σε αρκετούς φίλους, bloggers και μή, ήταν όντως η καλύτερη επιλογή για support. Έπαιξε ένα πολύ μικρό [τέσσερα κομμάτια, 20 με 25 λεπτά αν θυμάμαι καλά], όμορφο και συμμαζεμένο set, συνοδευόμενος από τέσσερα έγχορδα. Το θαυμάσιο άλμπουμ του μου ξέφυγε πέρυσι, αλλά απόψε δικαίωσε τις καλές κριτικές που πήρε σε αρκετές ανασκοπήσεις του 2007.




Και οι φίλοι μας μπαίνουν στη σκηνή φορτσάτοι, και μας αφήνουν άφωνους από την αρχή μ'ένα συ-γκλο-νι-στι-κό svefn-g-englar! Το σεμνό πλασματάκι που τόσο μας συγκίνησε σ'εκείνη την αξέχαστη συναυλία στο Θέατρο Βράχων το καλοκαίρι του 2003 έδωσε τη θέση του σ'έναν χαρισματικό frontman, με glitter στο πρόσωπο, αλογοουρά και ένα περίεργο outfit με φτερά, η αυτοπεποίθησή του και η εκπληκτική του φωνητική φόρμα [θαρρείς πως άκουγες πέντε διαφορετικές φωνές στο ίδιο τραγούδι] κυριάρχησαν από το πρώτο λεπτό ως το τελευταίο, μπροστά από ένα εντυπωσιακό, αν και αρκετά απλό σκηνικό, με τις επτά μεγάλες άσπρες μπάλες να κρέμονται από την οροφή.



Ισόποσες δόσεις από όλα τα άλμπουμ, ίσως με μια μεγαλύτερη έμφαση στα δύο τελευταία, που κέρδισαν τελικά πολλούς πόντους στην εκτίμησή μου έπειτα από αυτή τη συναυλία. Οι κοπέλες με τα έγχορδα ήταν μια πολύ γνώριμη προσθήκη [οι Amiina στην αποχαιρετιστήρια εμφάνισή τους], ήταν όμως οι ασπροντυμένοι πέντε κύριοι με τα πνευστά που εισέβαλλαν στη μέση ενός τραγουδιού σαν σε παρέλαση, που έκλεψαν την παράσταση. Το show έκλεισε μ'ένα ανεπανάληπτο standing ovation στο gobbledigook που μπορεί να μη γέμισε κανενός το μάτι όταν το πρωτακούσαμε 2 μήνες πριν, ζωντανά όμως ανθίζει και γίνεται ένα οργιαστικό pop hit από το πουθενά [Το ψιθυρίζαμε για μέρες έπειτα, και επισήμως πλέον το ανακηρύσσω το τραγούδι του καλοκαιριού του 2008, για μένα πάντοτε..]. Δύο encore, και δύο υποχρεωτικές επανεμφανίσεις στη σκηνή για τις απαραίτητες υποκλίσεις, ήταν μια εμφάνιση απλά ονειρική!



Την επόμενη ημέρα, κάτι πολύ διαφορετικό:

Yeasayer / The Wooden Veil - Lido, Berlin - Thursday, 14.08.2008


Κλασικό Βερολινέζικο club, με ωραία ατμόσφαιρα, και μερικά σωτήρια σκαμπό δίπλα στον dj, για κάτι κουρασμένα παληκάρια.. Όλα τα λεφτά οι ντόπιοι Wooden Veil, βγήκαν τυλιγμένοι με σεντόνια - μπούρκες, από κάτω φορούσαν φορέματα - κελεμπίες patchworks από πολύχρωμες κουρτίνες, και υφασμάτινες μάσκες, οι οποίες έπεσαν για να αποκαλύψουν το πολύχρωμο ολοπρόσωπο makeup τους. Η τραγουδίστρια, κάτι ανάμεσα σε Yoko Ono και Bjork [λέμε τώρα..] ούρλιαζε ακατάληπτα από την αρχή ως το τέλος. Τα σπάσαν όλα κι έφυγαν!


Οι Yeasayer από την άλλη, θες που έπρεπε να βγουν μετά από αυτό το πολύ δυναμικό opening act, θές η δική μου προσμονή για κάτι πολύ ξεχωριστό, μου φάνηκαν αρκετά συμβατικοί. Έπαιξαν ολόκληρο το περσινό έξοχο ντεμπούτο τους και ένα δυο καινούργια τραγούδια, ο ήχος τους ήταν πάρα πολύ καλός, το συγκρότημα δεμένο, τα hits ξεσήκωσαν το κοινό, η τρέλα όμως των Animal Collective που περίμενα για κάποιο λόγο, σίγουρα απουσίαζε. Παρ'όλα αυτά, μια πολύ καλή συναυλία που ικανοποίησε τους πάντες. Σε μια στιγμή [νόμισα πως] άκουσα κι ένα "Σπάσ'τα!" και όπως συνειδητοποίησα πολύ αργότερα, μπορεί και να προέρχονταν από μια πολύ γνώριμη κατεύθυνση.. Ο κόσμος τελικά είναι πάρα πολύ μικρός ή κάνω λάθος?



Those Dancing Days - Magnet, Berlin - Friday 15.08.008


Τρίτη συναυλία στη σειρά, οι καταπληκτικές έφηβες Σουηδέζες [είναι δεν είναι 17 χρονών] Those Dancing Days, ως έξτρα bonus στην indiepop night του Magnet Club, ήταν ότι χρειαζόμουν για μια υπέροχη Παρασκευιάτικη έξοδο. Έστω κι αν έριχνα δέκα χρόνια στον δεύτερο μεγαλύτερο σε ηλικία ανάμεσα στο κοινό. Η ξέφρενη ηλιόλουστη indiepop που απλόχερα χάρισαν τα καταπληκτικά αυτά κορίτσια από τη Σουηδία, δε θα μπορούσε παρά να ενθουσιάσει το γράφοντα, αυτό πια νομίζω πως το'χετε πλέον καταλάβει.. Γεμάτες ενέργεια και εφηβική αθωότητα, με μια τραγουδίστρια πραγματικό αστέρι [όχι, δείτε αυτό το απίθανο μουτράκι στο παρακάτω video και πείτε μου αν μπορείτε να διαφωνήσετε μαζί μου], δικαίωσαν απόλυτα τις προσδοκίες που είχα, έστω κι αν ανακάλυψα το συγκρότημα και τη συναυλία, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Έστω κι αν έρθεις τελείως απροετοίμαστος και ανοργάνωτος, όπως πάντα κάνω εγώ, το Βερολίνο έχει φυσικά να προσφέρει άπειρες δυνατότητες και επιλογές στον απαιτητικό και ανήσυχο επισκέπτη. Έτσι μετά από μια όμορφη βραδιά στο καταπληκτικό jazz club bFlat, με το Ralf Ruh Organ Trio, σειρά είχε μία ακόμη Μήδεια, η τρίτη των τελευταίων μηνών, μετά την παράσταση του Παπαϊωάννου, και τη Ρουμάνικη πέρυσι.

Medea, Sasha Waltz & Guests - Staatsoper, Berlin - Sunday, 17.08.2008


Στο υπέροχο κτίριο της Όπερας του Βερολίνου, για δύο μόνο παραστάσεις, η πολύ γνωστή [όχι σε μένα ομολογώ] Sasha Waltz, ανέβασε μια πολύ φιλόδοξη παράσταση, κάτι μεταξύ όπερας και χοροθεάτρου. Με κανονική ορχήστρα, τη σοπράνο Caroline Stein στο ρόλο της Μήδειας, κι ένα καταπληκτικό σύνολο χορευτών, η παράσταση έχασε αρκετούς πόντους για μένα λόγω της μή κατανόησης του κειμένου [δεν την ομιλώ την ρημάδαν την γερμανικήν, τι να κάνωμεν..], και τι κειμένου, δια χειρός Heiner Muller, οπότε δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με την όλη παρουσία της Stein [που ήταν ουσιαστικά η μόνη πρωταγωνίστρια της παράστασης, στη δική της προσωπική όπερα, ενώ οι υπόλοιποι χόρευαν]. Οι χορευτές όμως, και η όλη εμπειρία του χώρου ήταν super!


Η Μήδεια δεν ήταν καν στα πλαίσια του Διεθνούς φεστιβάλ χορού που διεξάγεται τον Αύγουστο στο Βερολίνο, για το οποίο δυστυχώς δε γνώριζα [και είναι από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης], οπότε κατάφερα να βρω εισητήρια μόνο για μία παράσταση, το Comedy, του Nasser Martin - Gousset, για την οποία θα σου γράψω αργότερα αγαπητό μου ημερολόγιο. Καθώς υπήρχε ακόμη ένα Φεστιβάλ, αυτό του φανταστικού κινηματογράφου, που διεξήχθη αυτές τις μέρες [σε αρκετές γερμανικές πόλεις ταυτόχρονα] στα πλαίσια του οποίου κατάφερα να παρακολουθήσω δύο πολύ χαρακτηριστικές ταινίες:


The Broken, (USA), Sean Ellis, (2008), **1/2


Η επόμενη ταινία του κυρίου Sean Ellis μετά το Cashback του 2006 είναι ένα πολύ ωραίο θρίλερ, με την κυριολεκτική σημασία της λέξης.. Ο μπαμπάς του Six Feet Under, μοναχικός και στα πρόθυρα της σύνταξης ακόλουθος στην αμερικανική πρεσβεία [or something] στο Λονδίνο, επιστρέφει στο σπίτι του όπου το σπάσιμο ενός καθρέφτη στην οικογενειακή συνάθροιση που τον περιμένει, γίνεται η αφετηρία μιας αλληλουχίας παράξενων συμβάντων..

Εξαιρετικά όλα τα πλάνα στους εσωτερικούς χώρους, δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή με κανονικό φως, σε συνδυασμό με το κοφτό μοντάζ και την πολύ επιτυχημένη μουσική, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα κλιμακούμενης έντασης και αγωνίας και κρατούν τον θεατή στην άκρη της θέσης του μέχρι το τέλος. Εκεί βέβαια είναι που ένας λίγο πιο έμπειρος σκηνοθέτης θα'χε χειριστεί κάπως καλύτερα το σεναριακό εύρημα που "δικαιολογεί" όλα τα μέχρι τώρα συμβάντα, οπότε και θα μιλούσαμε για μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους στα τελευταία χρόνια..

Να το δω?: Ναι.

Martyrs, (France), Pascal Laugier, (2008), ****


Αντιγράφω από το πρόγραμμα: "the most talked-about, shocked and divisive movie at the Cannes film festival this year (..) Those who loved it absolutely loved it; those who hated it felt it marked a nadir in extreme degradation (..) the end of cinematic civilization". Ε μετά από αυτό το τελευταίο ήταν αδύνατο να αντισταθώ, οπότε και βρέθηκα στην τελευταία προβολή του Βερολινέζικου FantasyFilmFest.

Ένα κοριτσάκι δραπετεύει από αδιευκρίνιστο χώρο όπου και κρατούνταν ως αιχμάλωτη έχοντας υποστεί ανείπωτα βασανιστήρια. Και λέω ανείπωτα γιατί στο άσυλο όπου καταλήγει οι γιατροί δεν μπορούν να της αποσπάσουν ούτε λέξη.. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, μια συνηθισμένη οικογένεια τρώει το πρωινό της όταν ξαφνικά χτυπάει η εξώπορτα. Πηγαίνοντας να ανοίξει, ο πατέρας έρχεται αντιμέτωπος με.. [η συνέχεια στη μεγάλη οθόνη!]

Πραγματικά μία από τις πιο δυνατές και 'ενοχλητικές' ταινίες που έχω παρακολουθήσει. Γυρισμένη πολύ ρεαλιστικά, με έξοχες ερμηνείες, καταφέρνει εύκολα να αποφύγει συγκρίσεις με ταινίες τύπου Hostel, έστω και αν είναι βουτηγμένη κυριολεκτικά στο αίμα και στη βία, ψυχολογική αλλά και σωματική [πραγματικά το γνωστό παραδοσιακό 'ξύλο' που πέφτει πχ στις αμερικανικές ταινίες και το παρακολουθούμε χορογραφημένο και ψεύτικο τρώγοντας ποπκόρν, εδώ είναι τόσο αληθοφανές και επώδυνο που είναι σα να το τρως ο ίδιος!] και πραγματικά το φιλμ παίρνει το όριο του τι είναι πλέον επιτρεπτό και ανεκτό για την υπομονή του δύσμοιρου θεατή εν έτη 2008, και το τοποθετεί λιγάκι πιο ψηλά..




Και πάλι η 'αποκάλυψη' της αιτιολόγησης όλης αυτής της βίας είναι κάπως τραβηγμένη από τα μαλλιά, αλλά φταίω λιγάκι κι εγώ, που ακόμη και σε τέτοιου είδους ταινίες τον θέλω το ρεαλισμό μου! Πάντως χρειάστηκα τη μια ωρίτσα μου να συνέλθω, μη σας πω και ότι στο γυρισμό έσπασα όλα τα ρεκόρ στο πηδάλι..

Να το δω?: Υποθέτω είμαι σ'αυτούς που 'loved it' αλλά πως μπορείς ν'αγαπήσεις τέτοια ταινία?

ΥΓ : ο τίτλος Trouble Every Day σας λέει κάτι? Όσοι πιστοί προσέλθετε..




Ακολούθησε πολύ shopping, φαγητό, ποδηλασία, βόλτες, καθόλου sightseeing, και μερικές πολύ καλές εκθέσεις φωτογραφίας

a. Man Ray στο Martin-Gropius-Bau



b. Leonard Freed στο C/O Berlin



c. Wolfgang Tillmans στο Hamburger Bahnhof




d. Hiroshi Sugimoto στη Neue Nationalgalerie



Και όπως προανέφερα, η αυλαία του ταξιδιού μου έπεσε με τη μοναδική παράσταση του Φεστιβάλ Χορού για την οποία μπόρεσα να βρω εισητήριο..

Comedy, Nasser Martin - Gousset - Radialsystem V, Berlin - Friday 22.08.2008


Καταπληκτικός χώρος, δίπλα στο ποτάμι, και μια υπέροχη, δροσιστική και αξιολάτρευτη παράσταση. Το σκηνικό, ένα μοντέρνο 60s γαλλικό διαμέρισμα, κι ένα πάρτυ με ένα σφιχτοδεμένο ζωντανό jazz σχήμα [πάνω στη σκηνή], κι ένα κλίμα σαν κι αυτό των ταινιών του Blake Edwards της δεκαετίας του '60. Ένα διαμάντι, ένας μονίμως μεθυσμένος υπηρέτης και πέντε ζευγάρια που χορεύουν με το κέφι των καλεσμένων ενός πραγματικού πάρτυ [όλο και νομίζεις πως θα πεταχτεί από κάπου η Αλίκη χορεύοντας Χάλι - Γκάλι], το κοινό χειροκροτά ρυθμικά, η πεντάλεπτη σκηνή πίσω από το παραβάν - ως άλλο θέατρο σκιών, απλά εκπληκτική. Με μια μικρή κοιλιά λίγο πριν το τέλος, και με λίγο μεγαλύτερη διάρκεια απ'ότι ίσως θα έπρεπε [κάπως σαν την παραμονή μου στην πόλη θα έλεγα κάνοντας μια ψύχραιμη ανασκόπηση], ήταν πραγματικά μια υπέροχη παράσταση και το χειροκρότημα στο τέλος ήταν ζεστό και παρατεταμένο..


Η προσγείωση στην ελληνική πραγματικότητα ήρθε πολύ νωρίς, όπως πάντα, από το αεροδρόμιο, φωνές, σπρώξιμο, παιδάκια.. τα γνωστά. Οι δέκα επιπλέον βαθμοί Κελσίου πραγματικά καλοδεχούμενοι, δε μένει παρά να συνηθίσω και πάλι την ερωτική ατμόσφαιρα της πόλης για να'ρθει να δέσει η προσαρμογή..

Καλό φθινόπωρο!