- Τι περιμένω κάθε χρόνο από Φεστιβάλ? Να δω κάτι που δεν έχω ξαναδεί... Να νιώσω κάτι που δεν έχω ξανανιώσει... Να δω ένα συγγραφικό / σκηνοθετικό / υποκριτικό ταλέντο που θα με κάνει κουρέλι από τη ζήλια... Συνέβησαν όλ'αυτά (και) φέτος? Χμμμ...
- Αν κρατήσω μια ταινία, ένα όνομα, 'someone to watch' όπως ήταν και το αφιέρωμα, θα'ταν ο φοβερός Royston Tan από τη Σιγκαπούρη και το '4.30'. Ελπίζω να βγει και στις αίθουσες. Εμπρός στο δρόμο που άνοιξε ο Κιμ Κι-Ντουκ.
- Οι ίδιες φάτσες στις ίδιες θέσεις στις ίδιες αίθουσες. Η ίδια ταλαιπωρία, φυσική και τηλεφωνική για τα εισητήρια. Και πάλι αρρώστησα μέσα στο φεστιβάλ...
- Μετά το Αριστοτέλειο και το Assos Odeon ένα ακόμη πείραμα (Βακούρα) μακρυά από το λιμάνι αποτυγχάνει..
- Η υπέροχη Lili Taylor
- Οι συναυλίες που έχασα, τα events που έχασα και τα Q&A sessions που έχασα.. Είχα τους λόγους μου..
- Η σουβλακερί που άνοιξε απέναντι σχεδόν από την είσοδο του λιμανιού. Ότι πρέπει για μετά την 'Τρέλα' και το 'Fast Food Nation'
- Απίθανος καιρός, πολύ μακριά από τα 28 μποφόρ της περυσινής χρονιάς.
- Η Ψυχή στο Στόμα, η πρώτη ελληνική ταινία που είδα στο φεστιβάλ ever, και αυτό λέει πολλά..
- Καναδάς : απογοήτευσε -έστω κι αν μόνο εγώ είχα κάποιες προσδοκίες, you know why-, Γερμανία : το'σωσε τελευταία στιγμή, η Λατινική Αμερική : μια χαρά, οι ΗΠΑ : σπασμωδικές κινήσεις, Ασία : μήπως επήλθε η κόπωσις? Αγγλία, Γαλλία : Φανταστείτε οκτώ 'z' παρατεταγμένα μέσα σε ένα συννεφάκι, πάνω από το κεφάλι μου...
- Επίπεδο ταινιών : κατά γενική ομολογία, για 2η συνεχή φορά κατώτερο του αναμενομένου. Έλειπαν οι σπουδαίες ταινίες. Ή εγώ φταίω, ή ο δρόμος που'χει πάρει το σινεμά τα τελευταία χρόνια, ή οι επιλογές της νέας διοίκησης. Διαλέγετε ότι σας αρέσει, κατά προτίμηση το πρώτο..
Άντε και του χρόνου..
