Ο Casey Chandler χρησιμοποιεί το όνομα Galapaghost για το one man project του, αλλά προτίμησα να παρουσιάσω το θαυμάσιο Lost Generation με το κανονικό του όνομα για προφανείς λόγους [είναι ο μοναδικός πραγματικός Chandler που ξέρω]. Η σύνθεση και ο τρόπος που τραγουδά ο Casey σ'αυτό το τραγούδι μου θύμισαν πολύ τον Zac Pennington των Parenthetical Girls..
Αυτή την ξεχωριστή φωνή την προσέξαμε από την πρώτη στιγμή, πριν καν κυκλοφορήσει οτιδήποτε, από το πρώτο κιόλας demo των Former Ghosts. Το 2010, με το νέο της EP και το επερχόμενο δεύτερο άλμπουμ των F.G. θα είναι σίγουρα η χρονιά της Nika Roza Danilova. Τουλάχιστο θα μπορέσει να το γιορτάσει καθώς σε λίγες μέρες θα είναι και επίσημα ελεύθερη να καταναλώσει αλκοόλ.
Τον προηγούμενο μήνα σας μιλούσαμε για το πόσο καλό είναι το EP των Clogs, και τώρα ήρθε η ώρα να σας πούμε πόσο καλό είναι και το άλμπουμ τους. Ή μάλλον ας αφήσουμε το τελευταίο τραγούδι του The Creatures in the Garden of Lady Walton να σας πείσει.. την πρώτη δισκογραφική παρουσία του Sufjan Stevens για το 2010. Ελπίζουμε να υπάρξουν κι άλλες..
Κάποτε ένας πληγωμένος γλάρος βρήκε καταφύγιο στον κήπο μας, αρκετά μέτρα μακρυά από τη θάλασσα. Τον περιποιηθήκαμε οικογενειακώς για λίγες μέρες, του δώσαμε μέχρι και όνομα [Τόμπι]. Ήμουν πολύ μικρός, αλλά νομίζω ότι επέζησε και τον αφήσαμε ελέυθερο. Ή τουλάχιστον έτσι μου είπαν.. Τον θυμήθηκα έπειτα από πάρα πολλά χρόνια, με αφορμή το πανέμορφο αυτό τραγούδι των Dream Diary..
Νέο EP και για τους Burning Hearts, που μαζί με τους Cats On Fire αποτελούν το βαρύ πυροβολικό της Φινλανδικής indiepop. Το ομώνυμο τραγούδι δεν απογοητεύει όσους τους αγάπησαν με το περσινό τους καταπληκτικό ντεμπούτο.
«Depeche Mode meets early Madonna and Five Star as played on KTU Radio in the leather backseat of a cab». Ελάχιστη η σχέση με την πραγματικότητα, αρκετό όμως πιστεύω για να σε ιντριγκάρει τόσο ώστε να τους χαρίσεις μια ακρόαση..
Σίγουρα ακούγοντας την υποβλητική φωνή της Rykarda Parasol σ'αυτή την εξαιρετική ερμηνεία σου'ρχεται κάπως δύσκολο να την ταυτίσεις μ'αυτή την αξιολάτρευτη φατσούλα. Άλλη μια απόδειξη για το ότι τα στερεότυπα καλό είναι να αποφεύγονται [και ειδικά τα γελοία..]
Και μια που μιλάμε για ξεχωριστές γυναικείες φωνές, αφού κιόλας τη μνημονεύσαμε πριν λίγες εβδομάδες παρουσιάζοντας τους Irrepressibles, ας τη θυμηθούμε κιόλας, σ'αυτή τη μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία [τουλάχιστο στη Θεσσαλονίκη] από την προπερασμένη δεκαετία..
Η μεγάλη είδηση της εβδομάδας δεν ήταν άλλη από την επιστροφή των Broken Social Scene, με το πρώτο τραγούδι από το πολυαναμενόμενο άλμπουμ τους με τίτλο Forgiveness Rock Record που θα κυκλοφορήσει το Μάιο. Με μια πρώτη ακρόαση ακούγεται λες και οι Band Of Horses άφησαν στην άκρη για λίγο την americana και το γύρισαν στο καθαρόαιμο indie rock, οι εξόχως αναγνωρίσιμες κιθάρες βέβαια τους προδίδουν.. Πέντε χρόνια ήταν πραγματικά πολλά χωρίς Broken Social Scene..
Άλλο ένα υπέροχο τραγούδι από το ντεμπούτο των Καναδών, ίσως η κορυφαία ερμηνεία του καταπληκτικού Zac Pennington των Parenthetical Girls, ενός συγκροτήματος που δυστυχώς δεν έχει την αναγνώριση που του αξίζει. Το Dreams Of Romance δεν είναι τόσο "παλιομοδίτικο, για παππούδες που θέλουν να θυμούνται τα νιάτα τους με φρέσκο και καλά υλικό και να ξανανιώνουν" όπως το τραγούδι τους που παρουσιάσαμε πριν λίγες ημέρες, και να ήταν όμως, η δραματική ερμηνεία του Pennington πραγματικά το απογειώνει. Και αυτοί οι στίχοι..
no-one's missing me, no and no-one's kissing me, no and no-one's wondering where i've been or where i am going, no oh..
Ε, και μια τους αναφέραμε, να και το νέο τους τραγούδι από το πρώτο εκ των τριών EP που θα αποτελέσουν το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο Privilege. Η 23χρονη τότε Evelyn McHale αυτοκτόνησε την Πρωτομαγιά του 1947 πέφτοντας από το Empire State Building κρατώντας το περιδέραιό της.. Το δε video σπουδαίο, όπως όλα του συγκροτήματος άλλωστε..
Μια που λέγαμε για [μελο]δραματικές ερμηνείες εδώ η φράση συναντά το πραγματικό της νόημα. Μπορεί να οδηγήθηκα στο άλμπουμ των Βρετανών Irrepressibles από κάποιον φαν του Billy Mackenzie, ο κύριος Jamie McDermott όμως, ηγέτης και βασικός συνθέτης του 10μελούς συγκροτήματος μάλλον το έχει παρακάνει λιγάκι με τους ε.ν.τ.ε.λ.ώ.ς Antony Hegarty λαρυγγισμούς του [μου θύμισε επίσης και αυτήν ττην τραγουδίστρια], του το συγχωρούμε όμως γιατί το άλμπουμ τους είναι όντως πάρα πολύ καλό [και έχει τα φόντα να ακουστεί αρκετά και στη χώρα μας].
Αυτός ο κύριος Wolf δεν είναι ένας τυχαίος Wolf, είναι ο drummer των Why? και αδερφός του τραγουδιστή τους Yoni Wolf. Αν όλο το σόλο άλμπουμ του έχει κι άλλα σαν το παραπάνω τραγούδι, τότε μάλλον σύντομα θα μιλάμε για μια από τις εκπλήξεις της χρονιάς!
Το προηγούμενο άλμπουμ των Καναδών Picastro έπεσε στα χέρια μας κυρίως λόγω της συμμετοχής του Jamie Stewart, ήταν όμως τόσο καλό ώστε να εξασφαλίσει μια θέση στα καλύτερα του 2008. Το ίδιο θα συμβεί και φέτος καθώς το Become Secret είναι τουλάχιστον ισάξιο. Σε ενάμιση μήνα εμφανίζονται στα Σκόπια και στο Βελιγράδι, αλλά βέβαια ποιος να σκεφτεί να τους φέρει κι από τα μέρη μας.. Ανατριχιαστικό το Pig & Sucker..
Η περιγραφή του last.fm είναι πραγματικά πολύ πετυχημένη: "Wild Nothing is the solo project of Virginia born Jack Tatum, who’s music is the product of an unhealthy obsession with nostalgia. Equal parts teenage wasteland and inexplicable regret, his songs are the kind that could only be made by the young at heart. Unlike the current herd of one-man bedroom bands, Tatum creates complex textural environments that aim for something higher. Melodies that yearn to stay with you." Ούτε ο ίδιος δε θα τα'γραφε καλύτερα.. Με είκοσι βαθμούς στα μέσα του Φλεβάρη πάντως, το θέμα "καλοκαιρινές διακοπές" δεν είναι καθόλου ανεπίκαιρο..
Δεν ξέρω αν το Our Girls των φίλων μας επηρεάστηκε από το My Girls, έστω και σαν τίτλος, οι ίδιοι πάντως έχουν σίγουρα επηρεαστεί από τους δημιουργούς του. Το πόσο μπροστά θα πάνε βέβαια με ένα τέτοιο όνομα είναι άλλη ιστορία..
Σα να μην πέρασε μια μέρα, το άλμπουμ των Γερμανών Lali Puna ακούγεται σαν τη φυσική συνέχεια του καταπληκτικού Faking The Books του 2004. Μπορεί βέβαια να μην το φτάνει σε ποιότητα, ή ο ήχος τους να μοιάζει κάπως ξεπερασμένος, ένα άλμπουμ όμως των Lali Puna είναι πάντα καλοδεχούμενο..
That Day οι Lali Puna, These Days o/οι City Rain από τη Φιλαδέλφεια. Ούτε και ο ήχος των δύο ονομάτων διαφέρει και τόσο δραματικά τώρα που το σκέφτομαι.. ο Ben Runyan βέβαια παίζει μια πιο δυναμική, πιο χορευτική electronica από τους Γερμανούς φίλους μας. Το πιασάρικο These Days βρίσκεται στο άλμπουμ του με τίτλο This I Will Remember.
O Αυστραλός Nicholas D. Futcher είναι ουσιαστικά το μοναδικό μέλος των Kite Club. Ψυχεδελική pop που αξίζει να ακούσετε, από ένα όνομα χωρίς συμβόλαιο, χωρίς δισκογραφική παρουσία, με myspace account που δημιουργήθηκε το 2010.. Με λίγα λόγια.. σπαρταράει!
Ωραίο όνομα για τους Σουηδούς synthpoppers και επίσης ωραίο το instrumental χιτάκι τους Τhe Price Is Right. 80s τα synths αλλά 10s η παραγωγή [αυτή τη δεκαετία πάλι πως την αποκαλούμε?].
Το Somebody Tell Me είναι αρκούντως χαζοχαρούμενο για να ενθουσιάσει ακόμη και ένα 8χρονο, είναι όμως τόσο χαριτωμένο και ανεβαστικό [όπως και όλο το concept του brother/sister πιτσιρικοντουέτου, του απλού αλλά πολύ όμορφου site κλπ] που δε μπορείς να του αντισταθείς..
OK, αυτό είναι πολύ γνωστό [και φοβερή εϊτίλα επίσης] αλλά α) είναι remix του Arthur Baker οπότε κερδίζει μερικούς πόντους αξιοπιστίας β) αφηγείται μια ιστορία και αυτό δεν το συναντάς συχνά πλέον γ) είναι το μοναδικό βήμα που έχω για να δηλώσω ότι για έναν περίεργο λόγο μου θυμίζουν περισσότερο Johny Hates Jazz από Heaven 17 για παράδειγμα..
Κυρίως ορχηστρική είναι η μουσική πουηχογραφεί το side project του κυρίου Bryce Dessner των National, όμως στο νέο τους EP με τίτλο Veil Waltz, προάγγελο του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον άλλο μήνα, υπάρχει αυτό το εκπληκτικό τραγούδι με τα οπερατικά φωνητικά της Shara Worden των My Brightest Diamond που αξίζει να ακούσετε..
Με Καναδέζικο supergroup αρχίσαμε, με τέτοιο θα τελειώσουμε.. Μέλη των Born Ruffians, ex~po, Tokyo Police Club και άλλων συγκροτημάτων, μαζεύτηκαν και ηχογράφησαν ένα EP μέσα σε 16 ώρες, κυριολεκτικά από το μηδέν. Δεν το έχω ακούσει ολόκληρο, αλλά υπό αυτές τις προϋποθέσεις το This Wouldn't Be The Last Time και μόνο τα αξίζει τα λεπτά του [τα δύο λεπτά που θα του διαθέσετε δηλαδή..]
