Το σημερινό post θα μπορούσε να ξεκινήσει κάπως έτσι : "Μα είναι δυνατόν να θέλετε και εισαγωγή για να κατεβάσετε ένα τραγούδι που λέγεται Hetchie Hutchie Footchie?" Για τους τύπους όμως:
Οι Mancino είναι κι αυτοί, όπως αρκετά από τα αμερικάνικα συγκροτήματα που παρέλασαν από αυτό το blog, από το Brooklyn Της Νέας Υόρκης. Μια που πρόκειται για τρία άτομα, ο χαρακτηρισμός one part sonic beast and two parts insecure nerd που διάβασα κάπου, τους ταιριάζει γάντι. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ λέγεται manners matter και μπορώ να πω ότι εγκρίνω απόλυτα τον τίτλο! Noisepop αξιώσεων..
Οι Lupen Crook είναι άλλο ένα σχήμα που αποτελείται από ένα και μόνο άτομο, τον 23χρονο Matthew Pritchard από το Kent. Η μουσική που παίζει λοιπόν ο Matthew εντάσσεται στο γενικότερο acoustic / neofolk κίνημα αν θέλουμε να ξεμπερδεύουμε εύκολα με αυτού του είδους τις κατατάξεις, ή, αν ακούσουμε πιο προσεκτικά, μπορούμε να την παρομοιάσουμε με τον ήχο μιας πεταλούδας που ξεψυχάει.. Εντάξει Matthew, ότι πεις.. Το Halloween είναι το πρώτο single μέσα από το album του με τίτλο accidents occur whilst sleeping, που κυκλοφόρησε πέρυσι, κι έφτασε να ανακυρηχθεί 2o αναπληρωματικό single of the week στο NME [μιλάμε δηλ. για κορυφαία διάκριση..]. Και μόνο από τη χρήση του whilst καταλαβαίνετε ότι ο φίλος μας είναι Βρετανός σε όλα του, στο στίχο, τον ήχο, το χιούμορ κλπ.. Δεν το ανακαλύψαμε εγκαίρως για την αντίστοιχη γιορτή πέρυσι, οπότε ας μην περιμένουμε ως το φθινόπωρο για να ακούσουμε το Halloween..
Μετά από τα δύο μεγαλούτσικα posts του Σαββατοκύριακου, ο σπόνσοράς μας κ. Χυτήρογλου μας έδωσε μία ημέρα ρεπό, και πραγματοποιήσαμε μια πολύ surreal επίσκεψη στη συμπαθέστατη πόλη της Κοζάνης. Δεν είναι όμως της παρούσης οι λεπτομέρειες.. Anyway, γυρνώντας, ανακαλύψαμε ότι η DSL σύνδεση της Χειμερινής Ακαδημίας δεν άντεξε τη μοναξιά και παρέδωσε το πνεύμα.. Το παρόν post ανεβαίνει από μια ταπεινή dialup σύνδεση, όπως ανεβαίνει και η πίεση του γράφοντος..
Οι σημερινοί μας καλεσμένοι, οι Λονδρέζοι Fear Of Flying, μπορούν εύκολα να απορριφθούν από τον κυνικό ακροατή ως υπερβολικά ομοιάζοντες με τους stellastar* ή/και τους killers. Τουλάστιχον όμως θυμίζουν τον ήχο των πρώτων άλμπουμ των ανωτέρω συγκροτημάτων και όχι των βαρετών που επακολούθησαν, θα απαντούσε ο λιγάκι [λιγάκι όμως..] λιγότερο κυνικός winter. Οι ίδιοι βέβαια οι FOF έχουν απλά μια φωτογραφία των talking heads στο πεδίο με τις επιρροές τους στη σελίδα τους στο myspace, και περιγράφουν τον ήχο τους ως '80s sped up'. [nice one!] Εκτός από το ότι δεν έχουν -ακόμη- συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική, τους συμπάθησα και για το ότι υπάρχει και ένα άλλο συγκρότημα με το ίδιο όνομα από την Αδελαϊδα της Αυστραλίας, όπου μένει η θεία μου η Νούλα εδώ και δεκαετίες, και στην οποία θα έστελνα κανονικά χαιρετίσματα από'δω, αλλά αμφιβάλλω αν η ηλικία της και τα μουσικά της γούστα που αρχίζουν και τελειώνουν στο Στράτο Διονυσίου την οδηγήσουν ποτέ στο παρόν ιστολόγιο.. Θεία, αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, this is for you.. κι αυτός είναι βρε χαζούλα ο λόγος που δε σε επισκέφθηκα ποτέ.. fear of flying..
Χαίρομαι ιδιαίτερα που ακούω και διαβάζω αρκετούς που παραδέχονται πλέον τους arcade fire, καθώς το hype του πρώτου άλμπουμ κράτησε πολύ κόσμο σε απόσταση [κι εμένα επίσης για αρκετούς μήνες, ώσπου τελικά υπέκυψα..]. Αν βέβαια το καλοσκεφτείς, πρόκειται για μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου το hype είναι ναι μεν δικαιολογημένο, αλλά προσωπικά, δε μπορώ καν να καταλάβω το λόγο ύπαρξής του.. και εξηγούμαι: άσχετα από την ποιότητα της μουσικής τους, όλα τα success stories των τελευταίων ετών, και όχι μόνο, είχαν κάτι να πουλήσουν. Από τους Arctic Monkeys και τους Libertines ως τους Strokes και τους Killers, είτε αυτό ήταν τα νιάτα τους, τo attitude, οι πόζες τους, οι καταχρήσεις τους, οι νέοι Smiths και οι νέοι Velvet και οι νέοι Oasis κλπ κλπ. Οι Arcade Fire είναι απελπιστικά βαρετοί αν θες να τους αντιμετωπίσεις ως rock stars. Ούτε με super models βγαίνουν, ούτε Νόμπελ Ειρήνης θέλουν να πάρουν, ούτε το γελοίο attitude "είμαστε-η-καλύτερη-μπάντα-του-κόσμου" έχουν, ούτε τραγουδούν γυμνοί για να σώσουν τον κόσμο, ούτε μιμούνται κάποιους άλλους, ούτε θάβουν άλλους για να φανούν αυτοί, οι φάτσες τους, τα ρούχα τους, τα videos... δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο. Το μόνο που μετράει είναι η υπέροχη μουσική τους, οι σπουδαίοι στίχοι τους και οι ανεπανάληπτες ζωντανές τους εμφανίσεις. Και είναι απορίας άξιο πως έριξαν ολον τον κόσμο στα πόδια τους χωρίς να παίξουν τέτοια παιχνίδια. Οι Arcade Fire είναι απλά.. αληθινοί.. Πραγματικά κι εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια πίσω πρέπει να πάω για να σκεφτώ αντίστοιχη περίπτωση τέτοιου συγκροτήματος.
Αύριο λοιπόν, η Βίβλος θα βρίσκεται και στα ελληνικά δισκοπωλεία. Κι αν βέβαια δήλωσα ότι θα περιμένω να την ακούσω [τη Βίβλο ok?] από το cd, δεν περιμένατε βέβαια να κρατήσω την υπόσχεσή μου, έτσι? Στην πρώτο μεγάλο ζόρι της χρονιάς για μένα, πριν δέκα μέρες περίπου, δεν είχα άλλη επιλογή, κανένα άλλο καταφύγιο από αυτήν [γιατί αν περίμενα από την άλλη Βίβλο σώθηκα..] Δεν έχει νόημα λοιπόν να σας πω πόσο εξαιρετικό είναι αυτό το άλμπουμ, αν είναι ή όχι καλύτερο από το funeral κλπ, το έχετε ήδη ακούσει κι έχετε βγάλει ήδη τα συμπεράσματά σας. Σ'αυτό το post θέλω απλά να σταθώ στις ζωντανές εμφανίσεις που ανέφερα παραπάνω, γιατί πιστεύω ότι ο καθένας μας πρέπει στα βαθμό που του αναλογεί να κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να δούμε φέτος αυτή τη σπουδαία μπάντα ζωντανά στην Ελλάδα..
διασκευή σε τραγούδι της France Gall, συμμετοχή του Λουξεμβούργου στη Eurovision το 1965 [να ελπίζουμε και σε διασκευή Vicky Leandros??]
4. arcade fire - black wave, black vibrations[Live at St. Michael Church in Montreal, Quebec 1-20-07] ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ, με τα καταπληκτικά φωνητικά της Regine
το τρέχον αγαπημένο μου από το άλμπουμ. Μάλλον πρόκειται για ερασιτεχνικό video, αλλά είναι πολύ καλό
9. arcade fire - my body is a cage
κάποιος θεότρελος φτιάχνει ένα video για το εκπληκτικό closing track του neon bible από σκηνές του Once Upon a Time in the West.. και φυσικά πετυχαίνει διάνα!
10. arcade fire - rebellion (lies) [live on jools holland]
δείτε την καταπληκτική εμφάνιση ΜΕ τον Owen Pallett των Final Fantasy στο βιολί, να κλέβει την παράσταση στο τέλος..
Μια που μιλήσαμε για τον Owen, έχει κάνει τα strings [μαζί με τη Marika, τη Sarah και τον Richard σε όλα τα τραγούδια εκτός του keep the car running], ενώ σε δύο από αυτά, το no cars go και το black mirror τα έχει συνθέσει κιόλας, μαζί με τη Regine. [Σας θυμίζω ότι έχει γράψει ένα από τα καλύτερα τραγούδια του για το ζεύγος των arcade fire, το καταπληκτικό this the dream of win and regine]. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις του με την ηχογράφηση του νέου του άλμπουμ, που ίσως τελικά πάει για την επόμενη χρονιά, δεν τον αφήνουν να περιοδεύσει μαζί τους. Αφού λοιπόν ούτε θα τον δούμε ούτε θα τον ακούσουμε φέτος, ορίστε ένα τραγούδι από το επερχόμενο Heartland, έτσι για να σας κρατήσει μερικούς μήνες..
Ο Owen δε θα είναι στην ευρωπαϊκή περιοδεία, οπότε οι arcade fire διάλεξαν τον τέλειο αντικαταστάστη, τον Patrick Wolf, που κι αυτός κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς για τον γράφοντα [ναι, μου αρέσει ΚΑΙ το εξώφυλλο]. Φαντάζεστε στο Λονδίνο να έχουμε [ok, να έχουνε] πάνω στη σκηνή ΚΑΙ τη Marianne Faithfull σ'αυτό το σπουδαίο ντουέτο?
Επίσης, λες και δεν έφτανε ο Patrick, στις μισές συναυλίες support τους θα είναι οι Electrelane, που είχαν αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις με τις εμφανίσεις τους και στην Ελλάδα πριν μερικά χρόνια, οι οποίες έχουν και καινούργιο άλμπουμ. Ορίστε το εναρκτήριο track.
Αν και όπως θα'χετε παρατηρήσει τα διάφορα αφιερώματα τα παρουσιάζουμε την Κυριακή [και από αύριο μάλιστα θα ονομάζονται The.Sunday.Edition καθώς αρκετά μας ανέχθηκε ο 11 ;) νομίζω..] σήμερα είναι μια ξεχωριστή ημέρα καθώς στις 10:24 μμ ξεκινά, και είναι ορατή και στη χώρα μας, μια ολική έκλειψη σελήνης. Οπότε τι καταλληλότερο από ένα αφιέρωμα σε τραγούδια γραμμένα για το φεγγάρι? Η επιλογή ήταν βέβαια δύσκολη καθώς τα τραγούδια που βρήκα ήταν αρκετές δεκάδες, και βέβαια τα τραγούδια που έχουν γραφτεί για το φεγγάρι είναι [κυριολεκτικά] χιλιάδες.. Ορίστε λοιπόν μερικά από αυτά..
[καταρχήν να θυμίσουμε αυτά που ήδη έχουμε παρουσιάσει σ'αυτό το blog, το υπέροχο man on the moon από το νέο σχήμα του nick cave, κι ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, το missing the moon των field mice]
1. feist - my man, my moon Ποιος θα το'λεγε ότι μετά το mushaboom η/οι feist θα επέστρεφε με ένα τόσο καλό pop εξ'ίσου κολλητικό τραγούδι..κι όμως, το κατάφερε!
2. future bible heroes - moon Ο αγαπημένος αυτού του blog Stephin Merritt έχει διάφορους τρόπους να εκφράσει τη δημιουργικότητά του όπως ίσως ξέρετε. Εκτός από τις solo ηχογραφήσεις του [soundtracks κυρίως] και τους Magnetic Fields, κρύβεται πίσω από τους Sixths, τους Gothic Archies και τους Future Bible Heroes. [δεν υπερβάλλουμε λοιπόν όταν μιλάμε για τον Cole Porter αυτής της χιλιετίας]. Από τα οκτώ (!) τραγούδια του που αναφέρονται στο φεγγάρι [είναι ρομαντικός ο καλλιτέχνης τι να κάνουμε..] διάλεξα το πιο προφανές, από τους καταπληκτικούς future bible heroes.
3. kelley polar - my beauty in the moon Ο Kelley ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές από την ηλικία των τριών ετών με πιάνο και βιολί, για να τον κατακτήσει τελικά η βιόλα. Όλα αυτά βέβαια είναι αρκετά δυσδιάκριτα στο περσινό του πολύ καλό άλμπουμ Love Songs Of The Hanging Gardens, όπου επικρατούν ρυθμοί ηλεκτρονικοί, disco, ακόμη και boogie! [λέμε τώρα..]
4. beefdonut - awake like the moon Alt-pop singer/songwriter από το Winnipeg του Καναδά. Αυτές τις πληροφορίες θα βρείτε μόνο στο διαδίκτυο. Το awake like the moon όμως έχει ένα από τα ωραιότερα υπνωτικά ρεφρέν που έχω ακούσει τελευταία. Οι φαν των Broken Social Scene θα το εκτιμήσουν σίγουρα.. [το καλό που τους θέλω, γιατί δεν υπάρχει πουθενά αλλού στο ίντερνετ, κι έφαγα τον τόπο να το βρω..]
6. the microphones - the moon Ο μυστηριώδης κύριος Elvrum από τη Νορβηγία λοιπόν.. Αρκεί να πω ότι έχει ηχογραφήσει τα the moon, moon moon, moon moon moon ως The Microphones [νομίζω μάλιστα πως υπάρχουν δύο διαφορετικά τραγούδια με τίτλο the moon] και το (2 moons) ως Mt Eerie. Απ'όλα αυτά το υπέροχο the moon είναι σίγουρα το καλύτερο, στο γνωστό low-fi ύφος των Microphones που εμένα τουλάστιχον μ'αρέσει π.ά.ρ.α. πολύ.
7. the czars - paint the moon Οι czars διαλύθηκαν όπως ίσως ξέρετε, οπότε το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να παρηγορηθούμε είναι α) να ελπίζουμε σε μία solo κυκλοφορία του jοhn grant σύντομα β) ν'ακούμε και να ξανακούμε αυτό το εκπληκτικό τραγούδι απο το τελευταίο άλμπουμ τους
8. sufjan stevens - the first full moon Από τη συλλογή της Asthmatic Kitty με τίτλο To Spirit Back the Mews, και τη χρονιά του 2001, ένα αρκετά ηλεκτρονικό και αρκετά weird τραγούδι από το φίλο μας, για όλους εσάς τους sufjanites εκεί έξω..
9. sambassadeur - new moon Καταπληκτική indiepop όπως μόνο οι Σουηδοί ξέρουν να παράγουν πλέον..
10. neko case - i wish i was the moon Μέλος του καναδέζικου supergroup των new pornographers, η neko είναι ότι κοντινότερο στην patsy cline έχετε ακούσει, και αυτό είναι νομίζω από τα πιο κολακευτικά πράγματα που μπορεί κανείς να πει για μια τραγουδίστρια..
11. john wayne shot me - waiting for the moon to rise Κάποτε ακούγαμε για tribute άλμπουμ σε κάποιο συγκρότημα και λέγαμε 'τι ωραία ιδέα', τώρα πλέον είμαστε όχι και τόσο μακρυά από ένα tribute στους Arctic Monkeys. Οι Belle And Sebastian όμως έχουν και το ταλέντο, και τη δισκογραφία, και το ειδικό βάρος για να δικαιολογηθεί ένα tribute album σ'αυτούς. Από το άλμπουμ αυτό με τίτλο A Century Of Covers είναι και το τελευταίο τραγούδι για σήμερα. Ποτέ δε μου άρεσαν ούτε τα γουέστερν, ούτε φυσικά ο John Wayne. Ομολογώ όμως πως αυτό είναι ένα πολύ καλό όνομα για συγκρότημα.
άντε και τρία classics, από την εποχή που τα σπουδαία τραγούδια δεν ξεπερνούσαν τα τρία λεπτά..
Έχετε ακούσει ωραιότερους τίτλους τελευταία από το 'Βαλς του Νάρκισσου'? Και, το σημαντικότερο, ωραιότερο τραγούδι? Οι Die Romantik λοιπόν, είναι ένα τρίο όχι από το Βερολίνο αλλά από το Brooklyn της Νέας Υόρκης, και ο ήχος τους είναι α.κ.ρ.ι.β.ώ.ς αυτός για τον οποίο προϊδεάζει το όνομά τους.. Το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους κυκλοφορεί τον Απρίλιο από τους ίδιους, κι ελπίζω να είναι τόσο καλό όσο αυτό το τραγούδι..
Αν και δε συνηθίζω να ξαναβλέπω αγαπημένες ταινίες [τουλάστιχον τόσο σύντομα] στην τηλεόραση, κι αν και τη συγκεκριμένη την έχω αγοράσει σε dvd, δεν άντεξα χτες και ξαναείδα το Lost In Translation, και καθόλου δεν το μετάνιωσα. Δε χρειάζεται τώρα να γράψω εδώ για το πως το αριστούργημα της Σοφία Κοππόλα [απίστευτο μου φαίνεται που δε θα παιχτεί η Μαρία Αντουανέττα, μήπως να μαζεύαμε υπογραφές?] είναι για μένα μία από της καλύτερες, και κυρίως, τις πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες της δεκαετίας μέχρι τώρα, αλλά μόλις το έκανα.. anyway, είτε το είδατε χθες είτε όχι, αποκλείεται να μη θυμάστε το εκπληκτικό τελικό sequence με το just like honey των jesus and mary chain, και την ανατριχίλα που νιώσατε από την πρώτη νότα.. Θυμήθηκα λοιπόν ότι οι JAMC [τους οποίους στα 80s δεν τους εκτίμησα όπως τους άξιζε] ξανασχηματίζονται ΚΑΙ αυτοί εφέτος, για να συμμετάσχουν στο Coachella Festival. Όμως.. όμως δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν και μία μικρή αδελφή [κουκλίτσα αληθινή]. Τη λένε Linda Reid, την αγαπούν πολύ, γι'αυτό και συμμετείχε στα φωνητικά του τελευταίου τους άλμπουμ. Από τότε λοιπόν οι τρεις τους αποφάσισαν να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ που θα λέγεται little pop rock. Το όνομα του σχήματος είναι Sister Vanilla, καθώς αυτό το παρατσούκλι έδωσαν στη Linda τα δυο αδέρφια της, και συμμετέχουν σ'αυτό και αρκετοί άλλοι μουσικοί. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει κάποια στιγμή μέσα στο 2007. Ορίστε ένα πρώτο δείγμα με τίτλο K To Be Lost, με προφανείς αναφορές στους JAMC στους στίχους..
