Somewhere, [USA], Sofia Coppola, [2010], ***

Τηρουμένων των αναλογιών, και ας φανταστούμε εδώ πως οι αναλογίες είναι μακρομαλλούσες λυγερόκορμες κορασίδες, των οποίων τα μαλλιά θα τραβήξουμε λιγάκι για να υποστηρίξουμε το παρακάτω επιχείρημα, το Somewhere είναι ένα μικρό Lost In Translation.

"Παραιτημένος, τσακισμένος, αποπροσανατολισμένος, ημι-fucked up ηθοποιός του Χόλλυγουντ ξανανιώνει συναναστρεφόμενος μια κατά 30 χρόνια νεότερη ξανθιά αιθέρια ύπαρξη, υπό τους ήχους ενός killer soundtrack". [Να'τες οι 25 λέξεις!].

Το ρόλο της Ιαπωνίας υποδύεται, προσφέροντας απλόχερα το γέλιο, πολύ αγαπητή γειτονική μας χώρα..


Οι αναλογίες [και η πλάκα] τελειώνουν βέβαια κάπου εδώ. Ο Stephen Dorff, γενναία επιλογή στον πρωταγωνιστικό ρόλο, κουβαλά στους ώμους του το φιλμ, το θέμα όμως είναι ο προορισμός προς τον οποία προσπαθεί ανεπιτυχώς να το κατευθύνει. Συμπαθητικός αλλά κάπως λίγος, κάπως ανεπαρκής, κάπως "ναι-μεν-αλλά", συλλαμβάνεις αρκετές φορές τον εαυτό σου να φαντάζεται κάποιον άλλον στο ρόλο του.. Πασχίζεις σε όλη την ταινία για να ταυτιστείς μαζί του, τη στιγμή που ο Bill Murray κέρδιζε τη συμπόνια σου με ένα και μόνο βλέμμα.

Η ταινία δεν είναι κακή, ούτε αποτυχημένη. Aφηγείται μια απλή, γλυκόπικρη ιστορία χαρακτήρων, σε χαλαρό, "ευρωπαϊκό" στυλ, το χαρακτηριστικό πλέον της Coppola. Βλέπεται ευχάριστα, είναι ατμοσφαιρική, έχει ωραία μουσική και μερικές πραγματικά αστείες σκηνές. Αν είσαι διατεθειμένος να ξεχάσεις τις προσδοκίες που θα [έπρεπε να] είχες από τη δημιουργό μερικών εξαιρετικών ταινιών της τελευταίας δεκαετίας, θα σου αρέσει, ίσως μάλιστα και να την αγαπήσεις.

Να το δω?: Λόγω προτέρου εντίμου βίου.

K To Be Lost

Αν και δε συνηθίζω να ξαναβλέπω αγαπημένες ταινίες [τουλάστιχον τόσο σύντομα] στην τηλεόραση, κι αν και τη συγκεκριμένη την έχω αγοράσει σε dvd, δεν άντεξα χτες και ξαναείδα το Lost In Translation, και καθόλου δεν το μετάνιωσα. Δε χρειάζεται τώρα να γράψω εδώ για το πως το αριστούργημα της Σοφία Κοππόλα [απίστευτο μου φαίνεται που δε θα παιχτεί η Μαρία Αντουανέττα, μήπως να μαζεύαμε υπογραφές?] είναι για μένα μία από της καλύτερες, και κυρίως, τις πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες της δεκαετίας μέχρι τώρα, αλλά μόλις το έκανα.. anyway, είτε το είδατε χθες είτε όχι, αποκλείεται να μη θυμάστε το εκπληκτικό τελικό sequence με το just like honey των jesus and mary chain, και την ανατριχίλα που νιώσατε από την πρώτη νότα.. Θυμήθηκα λοιπόν ότι οι JAMC [τους οποίους στα 80s δεν τους εκτίμησα όπως τους άξιζε] ξανασχηματίζονται ΚΑΙ αυτοί εφέτος, για να συμμετάσχουν στο Coachella Festival. Όμως.. όμως δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν και μία μικρή αδελφή [κουκλίτσα αληθινή]. Τη λένε Linda Reid, την αγαπούν πολύ, γι'αυτό και συμμετείχε στα φωνητικά του τελευταίου τους άλμπουμ. Από τότε λοιπόν οι τρεις τους αποφάσισαν να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ που θα λέγεται little pop rock. Το όνομα του σχήματος είναι Sister Vanilla, καθώς αυτό το παρατσούκλι έδωσαν στη Linda τα δυο αδέρφια της, και συμμετέχουν σ'αυτό και αρκετοί άλλοι μουσικοί. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει κάποια στιγμή μέσα στο 2007. Ορίστε ένα πρώτο δείγμα με τίτλο K To Be Lost, με προφανείς αναφορές στους JAMC στους στίχους..

Sister Vanilla - K To Be Lost

ε και χωρίς το just like honey [από το lost in translation] θα σας άφηνα?