Με ταινίες σαν τη 'Βασίλισσα' η αλήθεια είναι ότι δε μπορεί παρά να είναι κανείς καχύποπτος. Πραγματικά αναρωτιέσαι (και πριν καν τη δεις) ποιος ο λόγος που γυρίστηκε. Θέλει να ασκήσει κριτική στη μοναρχία? Θέλει να αποτυπώσει μια συγκεκριμένη περίοδο της σύγχρονης βρετανικής ιστορίας? Ποια είναι τα κίνητρά του? Προσπαθεί λοιπόν ο Frears, και σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει, να κρατήσει τις ισορροπίες. Ούτε υπέρ, ούτε κατά. Η μοναρχία δε σε αφορά βέβαια και τόσο αν δεν είσαι Βρετανός, δε νομίζω πάντως να είδε κάποιος αυτήν την ταινία και να άλλαξε γνώμη για το θεσμό αυτό. Η ταινία είναι εξαιρετικά καλογυρισμένη, οι ερμηνείες πραγματικά σπουδαίες, η Νταϊάνα παρουσιάζεται ως Αγία (δεκτό, εκείνες τις ημέρες η συγκίνηση ήταν μεγάλη στην Αγγλία), ο Μπλερ ως ο σούπερ κουλ νεαρός πρωθυπουργός που σηκώνει τα μανίκια κι ετοιμάζεται να εκσυγχρονίσει τη χώρα (κι αυτό δεκτό, καμία σχέση δεν έχει η τότε εικόνα του με τη σημερινή), ο Κάρολος όχι μόνο ως εξαιρετικά συμπαθητικός και ο πιο καλοσυνάτος της οικογένειας, αλλά και αρκετά εμφανίσιμος (και για τα δύο τις αντιρρήσεις μου τις έχω βέβαια..), και φυσικά.. η ίδια η βασίλισσα. Είναι πραγματικά σπουδαία η Έλεν Μίρεν. Είναι σαν να παίζει η Μέρυλ Στριπ, ξεχνάς ότι βλέπεις τη Μίρεν, νομίζεις ότι βλέπεις την ίδια την Ελισσάβετ. Θυμήθηκα βέβαια με όλη τη φιλολογία περί του σίγουρου Όσκαρ ερμηνείας για τη Μίρεν, αυτό που είχε πει η Άνι Πρου, συγγραφέας του Brokeback Mountain, για το ότι το Όσκαρ φέτος δόθηκε στον Φίλιπ Σ. Χόφμαν, ότι στήριξε την ερμηνεία του στην έρευνα και στη μελέτη ενός χαρακτήρα που υπήρξε, του Καπότε, μιμούμενος κάθε κίνηση, κάθε ιδιομορφία στη φωνή κλπ, ενώ ο Χιθ Λέτζερ έχτισε το χαρακτήρα του με τη φαντασία του κι έπρεπε σαφώς να το πάρει αυτός. Νομίζω ότι συμφωνώ. Μακράν καλύτερος ηθοποιός ο Χόφμαν, αλλά η ερμηνεία του Λέτζερ είναι από τις καλύτερες που έχω δει στον κινηματογράφο. Τέλος πάντων, άσχετο με το θέμα μας..
Στο θέμα μας λοιπόν, να τη δω? : Θα την ξεχάσεις σε λίγες μέρες, αλλά 'πρέπει' να τη δεις για τη Μίρεν, έτσι δεν είναι?
