50th TIFF : Day 5 : Tuesday 17.11.2009

1. Ye Haeng Ja (A Brand New Life), [South Korea], Ounie Lecomte, [2009], ***

Ο πατέρας της μικρής Τζίνι δε μπορεί να της προσφέρει τη ζωή που θα ήθελε και την εγκαταλείπει σ'ένα ορφανοτροφείο θηλέων.. Η συγκινητική ταινία της Lecomte μάλλον παραείναι συγκινητική, σε βαθμό που κάποιος να μπορεί να διαμαρτυρηθεί ότι κυριολεκτικά εκβιάζει το συναίσθημα, το αξιολάτρευτο μουτράκι όμως της μικρής πρωταγωνίστριας διαλύει κάθε κυνική σκέψη. Χωρίς να είναι τίποτε περισσότερο [αλλά και τίποτε λιγότερο] από μια καλοειπωμένη [και χιλιοειπωμένη] ιστορία εγκατάλειψης το Brand New Life δεν υπόσχεται [και δεν παραδίδει] τίποτε παραπάνω από αυτό που περιμένει ο θεατής και γι'αυτό δεν απογοητεύει στο ελάχιστο..



Να το δω? : Ειδικά αν σε αγγίζουν οι ιστορίες παιδικής εγκατάλειψης όπως εμένα..


2. Mein liebster Feind (My Best Fiend), [Germany], Werner Hertzog, [1999], ***1/2


Ένα απίθανο ντοκυμαντέρ του Hertzog, το οποίο περιγράφει τη σχέση αγάπης - μίσους ανάμεσα στον ίδιο και τον πρωταγωνιστή των σημαντικότερων ταινιών του, Klaus Kinski. Με αφηγήσεις συντελεστών των ταινιών, συχνά στους τόπους των γυρισμάτων, τους οποίους ξαναεπισκέπτεται ο Hertzog, αλλά, κυρίως, με τις προσωπικές αναμνήσεις του ίδιου του σκηνοθέτη, ξεδιπλώνεται η ιδιοφυία του κυκλοθυμικού [και ε.ν.τ.ε.λ.ώ.ς τρελού] Γερμανού ηθοποιού. Ο τίτλος "Ο καλύτερος εχθρός μου" αλλά και η αφίσα της ταινίας πραγματικά δε θα μπορούσαν να είναι πιο αντιπροσωπευτικά του περιεχομένου της..



Να το δω? : Αν δε μπορέσεις να το δεις στην κινηματογραφική αίθουσα, τότε δες το στο παραπάνω video


3. Von Wegen (Off Ways - Berlin), [Germany], Uli M Schuppel, [2009], ***1/2

Θαυμάσιο φιλμ / ντοκυμαντέρ που περιγράφει το παρασκήνιο της πρώτης συναυλίας Δυτικογερμανικού συγκροτήματος [και συγκεκριμένα των Einstürzende Neubauten] στο Ανατολικό Βερολίνο μετά την πτώση του Τείχους. Όπως προειδοποίησε και ο ίδιος ο Schuppel πριν την έναρξη της ταινίας, αυτή δεν είναι μια ταινία για τους E.N., ούτε υπάρχει κινηματογράφηση της συναυλίας [εκτός από μια δυο απαραίτητες σκηνές προς το τέλος]. Δείχνει όμως, με σκηνές από το 1989, την προετοιμασία της συναυλίας και τη μετάβαση στο συναυλιακό χώρο [που μοιάζει με ολόκληρο ταξίδι, η γραφειοκρατία και οι δυσκολίες δεν έχουν τελειωμό ενάμιση σχεδόν μήνα μετά την πτώση του Τείχους!] αλλά και τις αναμνήσεις συντελεστών και κοινού, είκοσι χρόνια μετά, καθώς ο καθένας τους ξαναζεί τη διαδρομή που ακολούθησε για να φτάσει στο χώρο της συναυλίας..

Το φιλμ καταφέρνει να αποδώσει με μαεστρία την προσδοκία και των δύο μερών [κοινού και συγκροτήματος] για τη συναυλία αλλά και για την επόμενη ημέρα για τη χώρα τους, προσδοκία που καλύπτεται από μια έντονη αμηχανία για τα όσα διαδραματίζονται..



Να το δω? : Λογικά το φιλμ θα αποκτήσει διανομή και στις αίθουσες.

50th TIFF : Day 2 : Saturday 14.11.2009

1. Adela, [Philippines], Adolfo Alix, Jr., [2008], **

Γυρισμένη σε ψηφιακό video όπως η πλειοψηφία των πρώτων ταινιών των νέων κινηματογραφιστών, με πολύ λίγα μέσα και κάτω από δύσκολες συνθήκες [ολόκληρη η ταινία διαδραματίζεται σ'έναν μικρό 'οικισμό' από παράγκες που έχουν στηθεί σε μια χωματερή από ανθρώπους που βγάζουν τα προς το ζειν πουλώντας τα αντικείμενα που βρίσκουν εκεί] η ταινία του Alix είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής στη μεγάλη ηθοποιό της χώρας του Anita Linda. Στα 84 χρόνια της υποδύεται συγκινητικά μια ξεπεσμένη ηθοποιό του ραδιοφώνου, που επιβιώνει με αξιοπρέπεια στη σκουπιδούπολη, ξεχασμένη από την οικογένειά της..

Να το δω? : Συμπαθητικό, αλλά μπορείς και να προσπεράσεις με ελαφρά πηδηματάκια

2. Stroszek, [Germany], Werner Hertzog, [1978], ****


Το θαυμάσιο φιλμ του φετινού τιμώμενου προσώπου του Φεστιβάλ, αφηγείται την ιστορία του Bruno, ενός αλκοολικού περιθωριακού τύπου που μόλις έχει αποφυλακιστεί, της Eva, εργαζόμενης κοπέλας που αντιμετωπίζει προβλήματα με την καταπιεστική εργοδοσία της [τους προαγωγούς της δηλαδή] και του Scheitz, ηλικιωμένου γείτονα του Bruno. Οι τρεις τους αποφασίζουν να αναζητήσουν την τύχη τους στην Αμερική, η οποία αποδεικνύεται πολύ διαφορετική από αυτό που ονειρεύονταν.. Πολύ ωραία ταινία, σκηνοθετικά και σεναριακά, που γίνεται ολοένα και καλύτερη όσο πλησιάζει προς το τέλος της. Τα σουρεαλιστικά 15 τελευταία λεπτά του φιλμ δύσκολα ξεχνιούνται..

Να το δω? : Μη με ρωτήσεις πως και γιατί, αλλά μου θύμισε τη Γλυκιά Συμμορία

3. Unmade Beds, [UK], Alexis Dos Santos, [2008], **1/2


Δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα στη θεματολογία του Dos Santos από την προηγούμενή του ταινία. Άλλαξε βέβαια το σκηνικό, καθώς από την Αργεντινή μεταφερόμαστε τώρα στο Λονδίνο, τον τόπο που εκτυλίσσονται οι δύο παράλληλες ιστορίες των ηρώων της ταινίας. Έρωτες, εφηβικές ανησυχίες και πειραματισμοί για μια ταινία που μπορεί να υπολείπεται αρκετά [πολύ] σε ουσία και ψυχή από την προηγούμενη του σκηνοθέτη, είναι ωστόσο πολύ όμορφη και ευχάριστη στην παρακολούθησή της [ειδικά αν έχεις μπουχτίσει με την φτώχεια και την κατάθλιψη των 10 προηγούμενων ταινιών που έχεις παρακολουθήσει]. Την παράσταση όμως κλέβει η μουσική και τα τραγούδια της ταινίας, τα οποία ακούγονται σε όλη σχεδόν τη διάρκειά της, με αρκετά συγκροτήματα να εμφανίζονται να παίζουν ζωντανά στο καταπληκτικό indie club που αποτελεί το κύριο σκηνικό του φιλμ. Οι πολύ παρατηρητικοί θα πρόσεξαν όχι ένα αλλά δύο κομμάτια των Mary and the Boy [Fuck Me & Bobby Peru, ειδκά η εισαγωγή του πρώτου ακούγεται σε μια καταπληκτική σκηνή εισόδου στο club σε slow motion]. Το τραγούδι που κυριαρχεί όμως, καθώς ακούγεται τρεις φορές στην ταινία είναι αυτό το υπέροχο πιανάκι από το δεύτερο άλμπουμ των Τindersticks..



Να το δω? : Αν είσαι 20 χρονών θα σε ενθουσιάσει, αν όχι, δες το σαν video clip του Cherry Blossoms..

4. Lourdes, [Austria], Jessica Hausner, [2009], **1/2


Πολύ περίεργη η ταινία της Hausner. Ενώ με την πρώτη ματιά ή τουλάχιστον κατά την παρακολούθησή της σε μια ώρα όπου, αναπόφευκτα, μετά απο τρεις συνεχόμενες ταινίες τα μάτια αρχίζουν και κλείνουν, δεν σου γεμίζει και ιδιαίτερα το μάτι [καθώς με ιδιαίτερη εμμονή στη λεπομέρεια περιγράφει την ιστορία μιας κοπέλας, καθηλωμένης σε αναπηρικό καροτσάκι, που πηγαίνει ως προσκυνήτρια στη Λούρδη των Πυρηναίων ελπίζοντας στο θαύμα] είναι ακριβώς με το τέλος της τότε που την εκτιμάς και καταλαβαίνεις το ιδιαίτερα λεπτό και σαρκαστικό της [μαύρο] χιούμορ..

Να το δω? : Καμία σχέση με νεαρή ενζενύ, απόγονο γνωστής οικογενείας..

50th TIFF : Day 1 : Friday 13.11.2009

1.Maicling pelicula nañg ysañg Indio Nacional (A Short Film about the Indio Nacional), [Philippines], Raya Martin, [2005], *1/2

Είναι αν μή τι άλλο ενδιαφέρον να ξεκινάς το Φεστιβάλ σου με την πιο δύσκολη και κουραστική ταινία [ελπίζω] που έχεις [λανθασμένα] προγραμματίσει. Όχι ότι το πειραματικό φιλμ του Raya Martin δεν έχει ενδιαφέρον ή λόγο ύπαρξης, αλλά μια 15λεπτη εναρκτήρια σεκάνς που απεικονίζει μια χωριατοπούλα που προσπαθεί να κοιμηθεί, και μια 80λεπτη συνέχεια μικρών ασπρόμαυρων ιστοριών, χωρίς ομιλία, με τη συνοδεία ενός αλλόκοτου ξεκούρδιστου πιάνου, [κάτι σαν πρωτόγονος Φιλιππινέζικος βωβός κινηματογράφος δηλαδή] δεν είναι και ο ευκολότερος τρόπος να χωνέψεις τις κουτσομούρες που έχεις μόλις καταβροχθίσει.. Κατά τα άλλα "αυτή η συλλογή βωβών επικαίρων απεικονίζει με εξαιρετικό τρόπο τον Ίντιο (τον εθνικό ινδιάνο), τον μέσο άνθρωπο της εποχής της αποικιοκρατίας".



Να το δω? : Έχει το ενδιαφέρον της, δύσκολα την ξεχνάς, αλλά δε θα'θελα να'μαι εγώ αυτός που σ'έστειλε, οκ?

2. Der Wald vor lauter Bäumen (The Forest For The Trees), [Germany], Maren Ade, [2003], ***


Θαυμάσιο πρώτο φιλμ για την συμπαθέστατη Γερμανίδα σκηνοθέτιδα Maren Ade. Για την ακρίβεια, όπως με εκνευριστική φυσικότητα μας εξήγησε, πρόκειται για την πτυχιακή της εργασία, χρηματοδοτούμενη από το Γερμανικό κράτος με 160.000 €, ποσό αρκετά low budget, καθώς οι περισσότεροι συμφοιτητές της γύρισαν ταινίες μικρού μήκους με περισσότερα χρήματα! Κι ενώ όλα αυτά φαντάζουν ως επιστημονική φαντασία για την ελληνική πραγματικότητα, δε συμβαίνει το ίδιο με την ταινία της Ade. Με γυρίσματα ενός χρόνου, με αξιοθαύμαστη ωριμότητα και με μια εξαιρετική πρωταγωνίστρια [σωσία της Κατερίνας Θάνου] αποδίδει έξοχα την ιστορία της νεαρής κοπέλας που προσπαθείνα προσαρμοστεί στην πρώτη της δουλειά ως δασκάλα, σε μια νέα πόλη, χωρίς φίλους και χωρίς ερωτική σχέση. Εντυπωσιακό ντεμπούτο!

Να τη δω? : Κυρίως αν είσαι φοιτητής σχολής κινηματογράφου.

3. Kan door huid heen (Can Go Through Skin), [Netherlands], Esther Rots, [2009], ***


Η Μαρίκε είναι μια νέα γυναίκα που μόλις χώρισε και αποφασίζει, έπειτα και από ένα ακόμη ατυχές γεγονός, να φύγει από το Amsterdam και να αγοράσει ένα ερειπωμένο [ερείπιο κανονικό] σπίτι στην επαρχία [μέση του πουθενά]. Ζώντας κάτω από άθλιες συνθήκες [η χαρά των δύο βρετανίδων νοικοκυρών του How Clean Is Your House] και μη μπορώντας να ξεπεράσει αυτά που της έχουν συμβεί χάνει σιγά σιγά τον έλεγχο [και τα λογικά της μη σας πω..]


Και εδώ η Rots ευτυχεί έχοντας μια θαυμάσια πρωταγωνίστρια [Rifka Lodeizen] στο ρόλο της Μαρίκε. Με μια άρτια, εξαιρετική σκηνοθεσία, κοφτό μοντάζ, πολύ καλή χρήση της κάμερας [σε αρκετά σημεία θυμίζει τους αδερφούς Νταρντέν] αλλά και της μουσικής [με εξαίρεση τα τραγούδια που ήταν μεν πολύ ωραία αλλά μάλλον αφαιρούσαν παρά πρόσθεταν από το φιλμ] η ταινία της καταφέρνει να σε κρατήσει σε αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό..



Να τη δω? : Εκτός κι αν μόλις χώρισες, μένεις μόνη, και δεν είσαι και πολύ στα καλά σου..

4. Lebenzeichen (Signs Of Life), [Germany], Werner Hertzog, [1968], **1/2


Σπουδαία η επιλογή του Φεστιβάλ να διαλέξει τον ξεχωριστό Γερμανό σκηνοθέτη για το μεγάλο αφιέρωμα του δεκαημέρου. Για αρχή διάλεξα κάτι πιο οικείο καθώς το συγκεκριμένο φιλμ γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα, για την ακρίβεια στην Κρήτη και στην Κω. Κι ενώ το σενάριο [η ιστορία ενός Γερμανού αξιωματικού που του ανατίθεται, έπειτα από τραυματισμό, το αδιάφορο πόστο της φύλαξης ενός οχυρού - αποθήκης πυρομαχικών σ'ένα μικρό ελληνικό νησί], η υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία [νιώθεις σχεδόν την αποπνικτική ζέστη στο ξερό νησιώτικο ελληνικό τοπίο] και η ιδιαίτερη ματιά του Hertzog [μιλάμε για το 1968] συγκαταλέγονται σαφώς στα θετικά του φιλμ, η ατυχής επιλογή του πρωταγωνιστή και η αδέξια προσπάθειά του να αποδώσει την ψυχολογική κατάπτωση του ήρωα σ'αφήνουν [μ'άφησαν] κάπως ανικανοποίητο..



Να το δω? : Bouzouki music by Stavros Xarhakos

9th Thessaloniki Documentary Festival

Μια που σήμερα ξεκινά το 9ο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει δικαίως αποκτήσει μια ξεχωριστή οντότητα και φήμη, χάρη φυσικά στον ακούραστο κ.Εϊπίδη, θα θυμηθούμε σήμερα μια πολύ χαρακτηριστική στιγμή του προηγούμενου φεστιβάλ.

Ο μεγάλος του κράχτης λοιπόν ήταν το εξωφρενικά κωμικοτραγικό ντοκυμαντέρ του περίφημου Werner Herzog με τίτλο Grizzly Man, για τη ζωή του 'bear activist' Timothy Treadwell, το οποίο παίχθηκε αργότερα κανονικά και στις αίθουσες [δε γνωρίζω με πόση επιτυχία]. Τη μουσική της ταινίας έγραψε ο Richard Thompson, όμως στο συγκινητικό της τέλος, ακούγεται αυτό το εκπληκτικό τραγούδι του don edwards, το οποίο τραγουδούσε βγαίνοντας όλη η αίθουσα [καλά, ok, εγώ και η αδερφή μου ήμασταν μόνο που τραγουδούσαμε..]

Αρκεί να σας πω πως το έχω κάνει και ringtone..


don edwards - coyotes

[α! μην ξεχάσω να ξεκαθαρίσω πως ναι μεν το blog αυτό θα παρακολουθήσει το φεστιβάλ όσο μπορεί, μην περιμένετε όμως και κάτι τέτοιο οκ?]