50th TIFF : Day 3 : Sunday 15.11.2009

1. Treeless Mountain, [South Korea], So Yong Kim, [2008], ***1/2

Η σκηνοθέτης της ταινίας ζει πλέον στην Αμερική [γι'αυτό και η ταινία εντάσσεται στην ενότητα Young Americans] σοφά όμως επέλεξε να επιστρέψει στη γενέτειρά της στην Ν.Κορέα για να αφηγηθεί τη συγκινητική αυτή ιστορία των δύο μικρών κοριτσιών. Η μητέρα λοιπόν των αξιολάτρευτων Τζιν και Μπιν φεύγει για να αναζητήσει τον πατέρα τους που έχει εγκαταλείψει την οικογένεια, αφήνοντας τις κόρες της στην αδερφή του. Τα κορίτσια προσπαθούν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και να αντιμετωπίσουν με το δικό τους τρόπο την απουσία της μητέρας..

Η δουλειά που έχει κάνει η Kim στο σενάριο [5 χρόνια της πήρε η συγγραφή του] και, κυρίως, δουλεύοντας με τις μικρές [4 και 6 ετών] πρωταγωνίστριές της είναι τόσο καλή, που αδυνατείς να πιστέψεις πως δεν είναι όντως αδερφές, ότι ερμηνεύουν ατάκες που έγραψε κάποιος άλλος. Η ταινία θυμίζει αρκετά το σπουδαίο Nobody Knows του Kore-eda, και νομίζω πως μεγαλύτερο κοπλιμέντο δε μπορείς να της κάνεις..



Να το δω? : Εκτός κι αν έχεις καρδιά από πέτρα..

2. Alle Anderen (Everyone Else), [Germany], Maren Ade, [2009], **1/2


Η τελευταία ταινία της Maren Ade [ενότητα: Someone To Watch] διαφέρει κατά πολύ από την πτυχιακή της εργασία για την οποία μιλούσαμε προχτές. Παρουσιάζει ένα ζευγάρι, ενός αρχιτέκτονα και μιας μάνατζερ συγκροτημάτων, κατά τη διάρκεια των διακοπών τους στη Σαρδηνία. Τη δυναμική της σχέσης τους, το πως ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον, το πως εκφράζουν [ή δεν εκφράζουν] αυτά που νιώθουν.. μπήκατε στο νόημα..

Το ταλέντο της Ade είναι προφανές, η δουλειά της στη σκηνοθεσία, στην ανάπτυξη της ιστορίας που θέλει να αφηγηθεί αλλά και των χαρακτήρων της είναι πολύ αξιόλογη, όμως.. κάτι απροσδιόριστο αρχίζει να σε [με] ενοχλεί όσο εξελισσεται η ταινία. Ίσως μια μικρή επιτήδευση στους διαλόγους, ίσως μια μικρή μεροληψία προς την πλευρά της πρωταγωνίστριας [κάτι που είναι απολύτως θεμιτό αλλά ομολογώ ότι με ενόχλησε], ίσως το ότι κάπου νιώθεις να χάνεται η ουσία [σε αντίθεση με την πρώτη της ταινία]..



Να το δω? : Εκτος κι αν έχεις χωρίσει σε διακοπές

3. The Exploding Girl, [USA], Bradley Rust Gray, [2009], *1/2


Αν στην προηγούμενη ταινία νιώθεις ότι οι διάλογοι κάπου λειτουργούν σε βάρος της ουσίας, εδώ πρόκειται περί ενός συνεχόμενου ανυπόφορου blah blah, ενός ρηχού και φλύαρου σεναρίου, που κάνει τα 80 λεπτά [μεγάλο δέλεαρ για την επιλογή της] της ταινίας να φαντάζουν πραγματικά ατελείωτα. Αναρωτιέσαι πραγματικά το πως ο Gray δεν έμαθε τίποτε από την σύντροφό του, την Κορεάτισσα σκηνοθέτιδα της πρώτης ταινίας που παρουσιάσαμε λίγο πιο πάνω..

Νομίζω ότι το δείγμα είναι πλέον επαρκές, κι έχω δει αρκετές από τις ταινίες των Young Americans τα τελευταία χρόνια, ώστε να μπορώ να αμφισβητήσω πλέον ανοιχτά όχι τόσο το παρόν του ανεξάρτητου Αμερικανικού κινηματογράφου όσο το ποιοτικό κριτήριο του ανθρώπου που τις επιλέγει.

Να το δω? : Ο χαρακτηρισμός "Ημέρες Ασυναρτησίας" ήταν πραγματικά πολύ πετυχημένος..

50th TIFF : Day 1 : Friday 13.11.2009

1.Maicling pelicula nañg ysañg Indio Nacional (A Short Film about the Indio Nacional), [Philippines], Raya Martin, [2005], *1/2

Είναι αν μή τι άλλο ενδιαφέρον να ξεκινάς το Φεστιβάλ σου με την πιο δύσκολη και κουραστική ταινία [ελπίζω] που έχεις [λανθασμένα] προγραμματίσει. Όχι ότι το πειραματικό φιλμ του Raya Martin δεν έχει ενδιαφέρον ή λόγο ύπαρξης, αλλά μια 15λεπτη εναρκτήρια σεκάνς που απεικονίζει μια χωριατοπούλα που προσπαθεί να κοιμηθεί, και μια 80λεπτη συνέχεια μικρών ασπρόμαυρων ιστοριών, χωρίς ομιλία, με τη συνοδεία ενός αλλόκοτου ξεκούρδιστου πιάνου, [κάτι σαν πρωτόγονος Φιλιππινέζικος βωβός κινηματογράφος δηλαδή] δεν είναι και ο ευκολότερος τρόπος να χωνέψεις τις κουτσομούρες που έχεις μόλις καταβροχθίσει.. Κατά τα άλλα "αυτή η συλλογή βωβών επικαίρων απεικονίζει με εξαιρετικό τρόπο τον Ίντιο (τον εθνικό ινδιάνο), τον μέσο άνθρωπο της εποχής της αποικιοκρατίας".



Να το δω? : Έχει το ενδιαφέρον της, δύσκολα την ξεχνάς, αλλά δε θα'θελα να'μαι εγώ αυτός που σ'έστειλε, οκ?

2. Der Wald vor lauter Bäumen (The Forest For The Trees), [Germany], Maren Ade, [2003], ***


Θαυμάσιο πρώτο φιλμ για την συμπαθέστατη Γερμανίδα σκηνοθέτιδα Maren Ade. Για την ακρίβεια, όπως με εκνευριστική φυσικότητα μας εξήγησε, πρόκειται για την πτυχιακή της εργασία, χρηματοδοτούμενη από το Γερμανικό κράτος με 160.000 €, ποσό αρκετά low budget, καθώς οι περισσότεροι συμφοιτητές της γύρισαν ταινίες μικρού μήκους με περισσότερα χρήματα! Κι ενώ όλα αυτά φαντάζουν ως επιστημονική φαντασία για την ελληνική πραγματικότητα, δε συμβαίνει το ίδιο με την ταινία της Ade. Με γυρίσματα ενός χρόνου, με αξιοθαύμαστη ωριμότητα και με μια εξαιρετική πρωταγωνίστρια [σωσία της Κατερίνας Θάνου] αποδίδει έξοχα την ιστορία της νεαρής κοπέλας που προσπαθείνα προσαρμοστεί στην πρώτη της δουλειά ως δασκάλα, σε μια νέα πόλη, χωρίς φίλους και χωρίς ερωτική σχέση. Εντυπωσιακό ντεμπούτο!

Να τη δω? : Κυρίως αν είσαι φοιτητής σχολής κινηματογράφου.

3. Kan door huid heen (Can Go Through Skin), [Netherlands], Esther Rots, [2009], ***


Η Μαρίκε είναι μια νέα γυναίκα που μόλις χώρισε και αποφασίζει, έπειτα και από ένα ακόμη ατυχές γεγονός, να φύγει από το Amsterdam και να αγοράσει ένα ερειπωμένο [ερείπιο κανονικό] σπίτι στην επαρχία [μέση του πουθενά]. Ζώντας κάτω από άθλιες συνθήκες [η χαρά των δύο βρετανίδων νοικοκυρών του How Clean Is Your House] και μη μπορώντας να ξεπεράσει αυτά που της έχουν συμβεί χάνει σιγά σιγά τον έλεγχο [και τα λογικά της μη σας πω..]


Και εδώ η Rots ευτυχεί έχοντας μια θαυμάσια πρωταγωνίστρια [Rifka Lodeizen] στο ρόλο της Μαρίκε. Με μια άρτια, εξαιρετική σκηνοθεσία, κοφτό μοντάζ, πολύ καλή χρήση της κάμερας [σε αρκετά σημεία θυμίζει τους αδερφούς Νταρντέν] αλλά και της μουσικής [με εξαίρεση τα τραγούδια που ήταν μεν πολύ ωραία αλλά μάλλον αφαιρούσαν παρά πρόσθεταν από το φιλμ] η ταινία της καταφέρνει να σε κρατήσει σε αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό..



Να τη δω? : Εκτός κι αν μόλις χώρισες, μένεις μόνη, και δεν είσαι και πολύ στα καλά σου..

4. Lebenzeichen (Signs Of Life), [Germany], Werner Hertzog, [1968], **1/2


Σπουδαία η επιλογή του Φεστιβάλ να διαλέξει τον ξεχωριστό Γερμανό σκηνοθέτη για το μεγάλο αφιέρωμα του δεκαημέρου. Για αρχή διάλεξα κάτι πιο οικείο καθώς το συγκεκριμένο φιλμ γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα, για την ακρίβεια στην Κρήτη και στην Κω. Κι ενώ το σενάριο [η ιστορία ενός Γερμανού αξιωματικού που του ανατίθεται, έπειτα από τραυματισμό, το αδιάφορο πόστο της φύλαξης ενός οχυρού - αποθήκης πυρομαχικών σ'ένα μικρό ελληνικό νησί], η υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία [νιώθεις σχεδόν την αποπνικτική ζέστη στο ξερό νησιώτικο ελληνικό τοπίο] και η ιδιαίτερη ματιά του Hertzog [μιλάμε για το 1968] συγκαταλέγονται σαφώς στα θετικά του φιλμ, η ατυχής επιλογή του πρωταγωνιστή και η αδέξια προσπάθειά του να αποδώσει την ψυχολογική κατάπτωση του ήρωα σ'αφήνουν [μ'άφησαν] κάπως ανικανοποίητο..



Να το δω? : Bouzouki music by Stavros Xarhakos