Η αλήθεια είναι πως δεν πηγαίνω ποτέ στα πάρτυ του Φεστιβάλ, γιατί συνήθως βλέπω κάποια ταινία εκείνη την ώρα, οπότε είχα ξεχάσει για το συγκεκριμένο πάρτυ - συναυλία της Monika. Έτσι, όταν αποφάσισα ότι αρκετά film είδα για φέτος, το θυμήθηκα, οπότε και κατηφόρισα για άλλη μια φορά στο λιμάνι.. και χαίρομαι που το έκανα. Οι Five Star Hotel ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς διαθέτουν δύο στοιχεία που τα περισσότερα ελληνικά συγκροτήματα δυστυχώς δεν έχουν: α. ωραία pop τραγούδια β. έναν τραγουδιστή με πραγματικά πολύ ωραία φωνή. Ήταν όλοι εκεί λοιπόν χθες, οι Pulp, ο Morrissey, οι Inspiral Carpets.. μέχρι και My Life Story μου θύμισαν. Ο ήχος ήταν βέβαια μπουκωμένος ως συνήθως, αλλά η όμορφη νοσταλγική pop των 5*Η μας αποζημίωσε πλήρως. Τους εύχομαι τα καλύτερα..
Η Monika από την άλλη μου άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις. Εξαιρετική φωνή, πολύ καλή live απόδοση των τραγουδιών στο πιάνο, όταν όμως μπήκαν και οι υπόλοιποι μουσικοί η όλη συνταγή άρχισε να γίνεται προβληματική [παρ'όλο που ο ήχος ήταν μια χαρά]. Δεν ξέρω, ίσως να ήταν ιδέα μου, αλλά το στίγμα της μουσικής που παίζει η Monika, δεν πέρασε ξεκάθαρα στο κοινό, κι αυτό πρέπει ίσως να το κοιτάξει. Γιατί αυτό που ακούσαμε δεν ήταν σίγουρα "acoustic/alternative/classical" αλλά crowd pleasing contemporary pop/rock.. Οι διασκευές στα Let me roll it & without you σίγουρα δε βοήθησαν [εντάξει δεν περίμενα να διασκευάσει και pixies..] και η ευαισθησία των κομματιών της όπως τα μάθαμε στο Myspace δεν πέρασε καθόλου στο κοινό [διορθώνω, δεν πέρασε καθόλου σε μένα..]. Αναμένουμε πάντως το άλμπουμ της για πιο ασφαλή συμπεράσματα, καθώς ταλέντο διαθέτει άφθονο..
1. This Is London 1939-2005:The Beginning And The End, (2006), Aris Fatouros, (Greece) * *
Για να πω την αλήθεια περίμενα περισσότερα από αυτό doc μικρού μήκους (28') ή τουλάχιστο περίμενα κάτι διαφορετικό. Δεν υπάρχει αφήγηση, δηλώσεις, συνεντεύξεις, παρά μόνο ηχητικά αποσπάσματα από ραφιοφωνικές εκπομπές της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC ντυμένα με χαρακτηριστικές εικόνες της εκάστοτε περιόδου. Η θεματολογία όμως που διάλεξε ο κ. Φατούρος είναι που απογοητεύει. Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, δικτατορία, κυπριακό, τέλος. (μ'ένα μικρό απόσπασμα από την τελευταία εκπομπή και την παρουσίαση των συνεργατών της υπηρεσίας). Μόνο αυτός ήταν λοιπόν ο ρόλος της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC? Η ενημέρωση και η αυθεντική 'ελληνική' φωνή σε περιόδους κρίσης? Το ξέρω ότι με τη σημερινή πολυφωνία μπορεί και να υποτιμώ μια τέτοια ενημέρωση, ειδικά σ'εκείνους τους δύσκολους καιρούς, απλά θα ήθελα να είχε αξιοποιηθεί περισσότερο το τεράστιο πολιτιστικό υλικό με συνεντεύξεις και εκπομπές ονομάτων (Κάλλας, Χορν κλπ) που φευγαλέα περνάνε μπροστά από τα μάτια μας ως εικόνες ενώ ακούμε τη φωνή του Μητσοτάκη..
Να πω στο σημείο αυτό ότι έξτρα πόντους δυσαρέσκειας προσέθεσε η κυρία που πήρε το μικρόφωνο [και δεν το άφηνε] πριν την έναρξη της προβολής, και όλο νάζι μας πληροφόρησε ότι αυτή θα καθυστερήσει 5' διότι "περιμένουμε τον κόσμο που έρχεται από το Ολύμπιον" [τις φίλες της δηλ. τη Ντόντυ και την Σίντυ, που κοντοστάθηκαν λίγο στη βιτρίνα του Χόντου, να βγάλουν και λίγο τη γόβα που τους στένευε..]. Λέω λοιπόν να εισηγηθώ του χρόνου να μου στέλνουν το πρόγραμμα προς έγκριση από πριν, για να έχω το χρόνο να τρέχω από τη μια αίθουσα στην άλλη.. αλλά κάτι μου λέει πως όλο και κάπου θα παραπέσει η πρότασή μου..
Στο θέμα μας! Να το δω? : Στην ΕΡΤ που αναμφίβολα θα παιχθεί, αν μη τι άλλο για το ηχητικό ντοκουμέντο της απαγγελίας των στίχων του Σεφέρη από τον ίδιο τον ποιητή, ως ένδειξη και μόνο για το τι θα μπορούσε να πετύχει [ελπίζουμε σε sequel]
2. Prirechnyy-The Town that no Longer Exists, (2006), Norway, Tone Grottjord, * * *
Η ζωή στη ρώσική πόλη Prirechnyy με τους 65 εγγεγραμμένους, και τους ακόμη λιγότερους πραγματικούς κατοίκους. Οι ασχολίες τους, οι αναμνήσεις τους, τα παιδιά τους που έχουν φύγει στις πόλεις [εννοείται ότι είναι όλοι ηλικιωμένοι..], οι εκδηλώσεις τους - κατάλοιπα της εποχής της Σοβιετικής κυριαρχίας, οι ερωτικές τους αντιζηλίες (!!), αλλά και οι πολιτικές [κορυφαία στιγή το προεκλογικό φυλλάδιο του ενός, όπου τονίζει ως βασικό επιχείρημά του, το ότι ο ίδιος είναι υγιέστατος, ενώ ο αντίπαλός του έχει κάνει τέσσερις εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς..], παγωμένες εικόνες εγκατάλειψης και μοναξιάς, θαρρείς από μια άλλη εποχή..
Να το δω? : κάτι μου λέει πως δεν το ρωτάς και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον..
3. The End Of The Neubacher Project, (2006), Austria/Netherlands, Marcus J. Carney, * 1/2
Εδώ θα μπορούσα να μιλάω για ώρες. Αυστριακός νέος, αποφασίζει να διηγηθεί την ιστορία της οικογένειάς του, κινηματογραφούμενης επί οκτώ χρόνια, με σκοπό να ξεσκεπάσει και να ξορκίσει το ναζιστικό της παρελθόν. Όλα ξεκινούν ωραία, ξεμπροστιάζεται ο Ναζιστής αδερφός του παππού, η γιαγιά που είναι στα τελευταία της και παρ'όλα αυτά δε δείχνει να καταλαβαίνει καν το λόγο για τον οποίο θα'πρεπε να πει κάτι αρνητικό για την τότε κατάσταση με τους Εβραίους ("για μένα η κατάσταση ήταν μια χαρά, για τους Εβραίους δε νομίζω και τόσο"), ο θείος που ούτε κατά διάνοια δεν αισθάνεται ντροπή ή ενοχές για την οικογένειά του.. γενικότερα καυτηριάζεται όχι μόνο η στάση της οικογένειας, η στάση δηλ. του να παρουσιάζεσαι [αλλά και πραγματικά να αισθάνεσαι] ως θύμα ενώ είσαι σαφέστατα ο θύτης, αλλά και ολόκληρης της χώρας, που δεν έχει αποδεχθεί την ενοχή της, τόσα χρόνια μετά.. Άψογα όλ'αυτά, η ταινία τελειώνει κι ο ένας μετά τον άλλον οι θεατές εκφράζουν τα [υπερ]θετικά τους σχόλια προς το σκηνοθέτη, όμως το συγκεκριμένο θεατή [εμένα βρε!] κάτι τον ενοχλεί, έστω κι αν δεν έχει τα κότσια να το αναφέρει..
Γιατί, λυπάμαι, εκτός από την πολιτική διάσταση με την οποία συμφωνώ απόλυτα, υπάρχει και η ανθρώπινη. Ο Carney από ένα σημείο και μετά σταματά να ασχολείται με το θέμα και στήνει ένα οικογενειακό reality, ο ίδιος, ο πατέρας του που ζει στην Αμερική και που δε γνώρισε ποτέ [οπότε ας του χώσω την κάμερα στη μούρη τώρα που δέχθηκε να με συναντήσει μετά από 18 χρόνια], η μητέρα του, στην οποία και εστιάζει περισσότερο, οι φόβοι της, η ενδόμυχη προσπάθειά της να ξορκίσει το παρελθόν βοηθώντας ορφανά από την Ουκρανία.. όταν όμως αυτή προσβάλλεται από καρκίνο, δε μπορείς παρά να σκεφτείς ότι ο Carney έχει κερδίσει το joker [ή έστω μια υποψηφιότητα στα Όσκαρ για καλύτερο ντοκυμαντέρ] Δε χάνει ευκαιρία να κινηματογραφήσει τον εαυτό του ενώ του μιλάει στο τηλέφωνο για τις εξετάσεις της, και τη μετάσταση του καρκίνου, ενώ κάθεται δίπλα της στο κρεβάτι του νοσοκομείου λίγο πριν πεθάνει, και μετά βίας αναπνέει..
Όσο κι αν εκ δήλωσε έπειτα πως του πήρε μεν οκτώ μήνες, αλλά η μητέρα του δέχθηκε τελικά να κινηματογραφηθεί, και πως η κάμερα ήταν πάντα παρούσα οπότε αναπόφευκτα επηρρέαζε τις σχέσεις μεταξύ τους, βρήκα το όλο project από εξυπνακίστικο στην καλύτερη περίπτωση, μέχρι ανήθικο και απάνθρωπο στη χειρότερη.. Τι να πω, αν θεωρείται 'γενναίο', όπως σχολίασαν 2-3 θεατές, και όχι κατάπτυστο, το ότι κάποιος τοποθετεί μια κάμερα στο νεκροκρέβατο της μητέρας του δείχνοντάς τη να αργοπεθαίνει, και τον ίδιο περίλυπο μεν, μέσα στο πλάνο δε, τότε κάτι δεν πάει καλά με μένα..
Να το δω? : μη σε πάρω και στο λαιμό μου, όλοι, μα όλοι, ενθουσιάστηκαν..
4. Jack Smith and the destruction of Atlantis, (2006), Mary Jordan, (USA), * * * *
Εξαιρετικό, συναρπαστικό film, για τη ζωή και το έργο ενός από τους σημαντικότερους και επιδραστικότερους [όπως αποδείχθηκε] avant garde καλλιτέχνες του 20ου αιώνα. Ομολογώ ότι δεν είχα καν ακουστά τον Jack Smith. Performance artist, σκηνοθέτης, ηθοποιός, φωτογράφος.. καμιά ταμπέλα δε μοιάζει ικανή να περιγράψει επακριβώς αυτό το φαινόμενο. Αντισυμβατικός, cult, camp.. τρελοκομείο σκέτο! Το πως κατάφερε και έδρασε μ'αυτόν τον τρόπο στη συντηρητική Αμερική του '50, ακόμη και του '60 είναι πραγματικά άξιο απορίας και θαυμασμού. Αντικαπιταλιστής, δεν ολοκλήρωσε παρά μόνο μία 'ταινία', το Flaming Creatures [αυτό πρέπει να βρεθεί οπωσδήποτε!], και τίποτε άλλο, αρνούμενος να συμβιβαστεί με το 'καλλιτεχνικό' κύκλωμα που απομυζεί τον καλλιτέχνη, ευνουχίζει και λογοκρίνει την τέχνη με σκοπό το κέρδος. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή της σχέσης του με τον Warhol [του οποίου οι ταινίες μπροστά στο έργο του Smith, είναι κάτι σαν τη Χιονάτη με τους εφτά νάνους..]. Ο Smith τον απεχθανόταν μεν για την εμπορικοποίηση τη ςτέχνης του, δέχθηκε όμως να εμανιστεί σε ταινίες του. Ο δε Warhol δήλωσε πως αν έκλεβε από κάποιον αυτός θα ήταν μόνο ο Jack Smith [του έκλεψε ας πούμε τον πρωταγωνιστή-μούσα-drag queen Mario Montez], ενώ εντυπωσιακή είναι η αντιπαράθεση σκηνών από το έργο του Smith με σκηνές από το Satyricon του Fellini, που καθιστούν εμφανέστατη την επιρροή του Smith στο έργο του σπουδαίου Ιταλού σκηνοθέτη..
Ο Jack Smith πέθανε από AIDS το 1989, όπως ο ί.δ.ι.ο.ς. επεδίωξε ["δεν είναι ο πιο glamorous τρόπος να πεθάνεις?"]. Στο καταπληκτικό αυτό φιλμ της Mary Taylor παρελαύνει όλο το αμερικάνικο underground σε μια ανεπανάληπτη παρουσίαση του κλίματος της εποχής [απολαυστικός όπως πάντα ο John Waters], με πλούσιο οπτικό και ηχητικό υλικό [ποτέ μα ποτέ δεν έχω δει τόσο κόσμο να παρακολουθεί τα end credits μιας ταινίας με τόση προσήλωση.. υπήρχε βέβαια κι άλλος λόγος που δε θα τον προδώσω..]
Να το δω : Την Κυριακή στις 23.00 στο Ολύμπιον οπωσδήποτε. Αν μη τι άλλο, να το παίζεις και υπεράνω κάθε φορά που κάποιος εκθειάζει τον Warhol βρε αδερφέ!
Άλλη μία μεταμεσονύκτια προβολή στο Ολύμπιον με μεγαλύτερη της μισής ώρας καθυστέρηση, και ευτυχώς ήταν το μοναδικό film που είδα χθες, ειδάλλως οι εκκωφαντικοί Beastie Boys με δυσκολία θα κάλυπταν το ροχαλητό του ανταποκριτή σας.. Το 'film' λοιπόν αυτό του Nathanial Hornblower aka Adam Yauch aka MCA δεν είναι τίποτε άλλο από μια μαγνητοσκόπηση της συναυλίας που έδωσαν στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης στις 9/10/2004. Μόνο που αυτή η μαγνητοσκόπηση έγινε με 50 κάμερες που μοιράστηκαν σε αντίστοιχους οπαδούς του γκρουπ, οι οποίοι διασκορπίστηκαν σε όλο το στάδιο.. Αυτό που πετυχαίνει λοιπόν η ταινία, να μεταδώσει δηλ. την αίσθηση μιας ζωντανής συναυλίας 'εκ των έσω' είναι αναμφισβήτητο. Οι εικόνες συχνά είναι θολές και κουνηνημένες, το μοντάζ καταιγιστικό [καθόμουν και μπροστά μπροστά, ήταν σα να είχα καταπιεί την 51η κάμερα..] Μην περιμένετε 'καλλιτεχνικά' πλάνα βεβαίως, η μόνη οδηγία που δόθηκε στους φαν ήταν "χορέψτε, φωνάξτε, κάνετε ότι θέλετε, αλλά συνεχίστε να τραβάτε", οπότε έχουμε αρκετά "δείξτε λίγο ενθουσιασμό για να μπείτε στο dvd!", μέχρι και την επίσκεψη του ενός στο WC [πολύ τοις μετρητοίς τις πήρε τις οδηγίες..].
Αυτό όμως που κλέβει την παράσταση σε μια ταινία χωρίς διαλόγους αλλά με ιαχές οπαδών [μεταξύ των οποίων κι ένας ενθουσιώδης Ben Stiller] και hip hop στίχους, είναι φυσικά η σουρρεαλιστική μετάφραση των τελευταίων.. ".. η γραμμή του ΟΤΕ είναι μάπα μα αδιαφορώ, γιατί τον έχω και πολύ πλαδαρό" anyone?.. [εντάξει, συνδύασα λίγο τα highlights, το ομολογώ..]. Δυστυχώς δε διαβάσαμε πουθενά το περίφημο 'μέγκλα' που πρόπερσι ήταν το γκραν σουξέ των μεταφραστών..
Να το δω? : Αφού χλωμό το κόβω να δεις ποτέ το real thing [είδες όμως τους papareamon, μη γκρινιάζεις..] δες τουλάστιχον αυτό..
1. Life In Loops, A Megacities RMX, (2006), Timo Novotny, (Austria), * * * 1/2
"Το πρώτο filmremix στην ιστορία". Πραγματικά πολύ πετυχημένη περιγραφή στο imdb για το πειραματικό μουσικό ντοκυμαντέρ του αυστριακού timo novotny. Ο τύπος παίρνει και ξαναμοντάρει υλικό από το film Megacities του αυστριακού Michael Glawogger από το 1997 , με εικόνες από τη ζωή σε μεγάλες μητροπόλεις του πλανήτη (Βομβάη, Τόκυο, Νέα Υόρκη, Μέξικο Σίτι, Μόσχα), το συμπληρώνει με δικό του υλικό αλλά και του ίδιου του Glawogger που δεν είχε συμπεριληφθεί στο αρχικό film, και προσθέτει την υπόκωφη electronica των sofa surfers, για να προκύψει έτσι ένα powaqqatsi για τη νέα χιλιετία.
Επαναλαμβανόμενα μοτίβα και εικόνες χωρίς labels και εξηγήσεις, η κάμερα μπαίνει στο μετρό του Τόκυο και βγαίνει σ'ένα εργοστάσιο στη Μόσχα. Στα πρώτα λεπτά ίσως φαίνεται προβλέψιμο και τετριμμένο, ίσως και λίγο δήθεν, με αισθητική βιντεοκλίπ, οι εικόνες χωρίς κάποια ιδιαίτερη ομορφιά ή 'καλλιτεχνική αξία', σα να κρατάει ο οποιοσδήποτε μια κάμερα περπατώντας στους δρόμους, σιγά σιγά όμως σε ρουφάει μέσα του, τα θέματα γίνονται λιγότερο αφηρημένα και περισσότερο ενδιαφέροντα, οι ρακοσυλλέκτες στο Γάγγη, τα τζάνκια στη Νέα Υόρκη, οι κολλημένοι με το manga έφηβοι στην Ιαπωνία, κοτόπουλα σφάζονται σε εργοστάσια, κόκκορες σφάζονται μεταξύ τους, στριπτίζ στο Μεξικό [συγκλονιστική σεκάνς], όλα υπό την ολοένα και πιο υπνωτικά επιβλητική μουσική των sofa surfers.
Να το δω? : Απολαυστικό ταξίδι [που να τρέχεις τώρα στο Γάγγη, το βλέπεις και ξεμπερδεύεις]
2. Tintenfischalarm (Octopusalarm), (2006), Elisabeth Scharang, (Austria), * * *
Να'το λοιπόν και το δεύτερο Αυστριακό φιλμ της ημέρας, εντελώς διαφορετικό βέβαια από το προηγούμενο. Ο/Η Alex γεννήθηκε ανήκοντας και στα δύο φύλλα. Ή σε κανένα από αυτά αν προτιμάτε. Οι γιατροί και οι γονείς του/της αποφάσισαν ότι θα'ταν καλύτερο να μεγαλώσει σαν κορίτσι και την υπέβαλλαν σε διαδοχικές εγχειρήσεις κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Λίγο πριν κλείσει τα 30, παλεύοντας ακόμη να συνειδητοποιήσει το τι είναι, η Alex τηλεφωνεί στη ραδιοφωνική εκπομπή της Elisabeth Scharang και αφηγείται την ιστορία της. Η φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ τους έχει ως αποτέλεσμα αυτό το ντοκυμαντέρ, οι συζητήσεις τους σε μία πορεία τριών χρόνων, και η πορεία της Alex, σωματική και ψυχολογική, προς τη μεγάλη αλλαγή που ονειρεύεται να πραγματοποιήσει στο σώμα της, μήπως έτσι καταφέρει να νικήσει το μεγαλύτερο εχθρό της, τη μοναξιά..
Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, καθόλου δύσκολο ή άβολο για το θεατή, τίποτε δε φαίνεται στημένο ή δραματοποιημένο, και οι λεπτομέρειες / πληροφορίες γύρω από το θέμα είναι εντυπωσιακές [1 στα 2000 νεογέννητα είναι ακαθόριστου φύλου, υπάρχουν τουλάχιστο 4000 διαφορετικοί γεννετικοί συνδυασμοί, κλπ. περισσότερα εδώ].
Να το δω? : Αν το πετύχεις κάπου, καλό θα ήταν να μην το χάσεις
Έπειτα από αυτό το overdose Αυστρίας, ο ανταποκριτής σας είχε όλη την καλή διάθεση να παρακολουθήσει και το ντοκυμαντέρ για τον Andy Warhol, ένα προειδοποιητικό όμως τηλεφώνημα της τελευταίας στιγμής τον απέτρεψε. Και ήταν φυσικά προειδοποιητικό ως προς τη διάρκεια [240']. Και επειδή α) δεν το γνώριζα, και όσο να'ναι όσο θα περνούσε η ώρα μια δυσφορία θα την ένιωθα ο σινεφίλ β) δε συνηθίζω να φεύγω στη μέση της προβολής όσο και αν δε μ'αρέσει αυτό που βλέπω, αποφάσισα λοιπόν να θυσιάσω τον Andy για μερικές πιο πεζές καϊπιρίνιες. Εκνευρίστηκα βέβαια κι εκεί, καθώς έμαθα ότι ένας φίλος θα πάει στο Σαν Φρανσίσκο 'για δουλειά' [" - τι θέλεις από το Σαν Φρανσίσκο? - να σε πατήσει το τραμ.."] αλλά αυτό δε σας ενδιαφέρει και πολύ..
Όχι, όχι, δεν είμαι κακός, απλά με σχεδίασαν έτσι, που έλεγε και η Τζέσικα Ράμπιτ..
Άντε και για το τέλος ένα δείγμα από το τελευταίο άλμπουμ των sofa surfers
Και ο γύρος του κόσμου σε 10 ημέρες ξεκινάει λοιπόν.. Γιατί αν μη τι άλλο, ένα φεστιβάλ ντοκυμαντέρ είναι ακριβώς αυτό, μια περιήγηση σε μέρη που οι περισσότεροι από μας δεν πρόκειται να επισκεφθούμε ποτέ, και μάλιστα [σχεδόν] όπως είναι στην πραγματικότητα, χωρίς περιττά φτιασίδια και εικόνες - καρτ ποστάλ.
Βέβαια, όλα αυτά δεν παύουν να είναι μια εικονική πραγματικότητα, όπως και οτιδήποτε προβάλλεται σε μια σκοτεινή αίθουσα. Και αυτό το ένιωσα έντονα όταν κόντεψα να χάσω την έναρξη της πρώτης ταινίας λόγω της αντιπολεμικής πορείας, την οποία και προσπέρασα βλαστημώντας.. Για να προσπεράσω τις τύψεις μου για το γεγονός έπεισα τουλάστιχον τον εαυτό μου ότι είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα από αυτούς τους κυρίους που έκλεισαν προχθές την κυκλοφορία της πόλης για να διαμαρτυρηθούν για το ότι μια 'ιστορική ομάδα της Θεσσαλονίκης' θα 'πέσει στη Β' Εθνική'... κάτι που αποτελεί για μένα την απόλυτη κατάντια.. Παρεμπιπτόντως θα ήθελα να ευχηθώ στον Ηρακλή και σε όλους αυτούς τους κυρίους η πτώση να συνεχιστεί ως τη Δ' Εθνική, μήπως και συνέλθουν. Και ναι, ως ευχή το εννοώ..
1. What Remains, (2005), Steven Cantor, (USA), * * * 1/2
Καταρχήν είναι αρκετά γελοίο το να συνοδεύουν 'αστεράκια' ένα ντοκυμαντέρ, αλλά εμμονές είναι αυτές, τι να κάνουμε.. Έστω κι αν δεν έχω λοιπόν και κάποια ιδιαίτερη σχέση με τη φωτογραφία, το πορτραίτο αυτό της περίφημης αμερικανίδας φωτογράφου Sally Mann με τράβηξε για δύο λόγους: α) μου αρέσει να παρακολουθώ πορτρέτα ανθρώπων, έστω κι αν δεν τους γνωρίζω, τελεία. β) Δεν βρήκα πρόσκληση για την τελετή έναρξης, με το ντοκυμαντέρ για τις Dixie Chicks. Η ταινία επικεντρώνεται μεν στη Mann ως φωτογράφο, στην πορεία της, τις εκπληκτικές φωτογραφίες των παιδιών της με τις οποίες ξεκίνησε, των τοπίων αργότερα, και της σειράς What Remains με θέμα το θάνατο, την οποία δυσκολεύτηκε να βρει χώρο για να την παρουσιάσει (όχι ακριβώς το αγαπημένο θέμα της Αμερικής ο θάνατος, είναι η αλήθεια..), το εντυπωσιακό για μένα ήταν η παρουσίαση του οράματός της και η προσήλωσή της σ'αυτό, η φάρμα στην οποία διάλεξε να ζει με τον άντρα και τα παιδιά της, οι σχέσεις της μ'αυτούς και η επιρροή του πατέρα της..
Να το δω? : Ειδικά αν έχεις την παραμικρή σχέση με τη φωτογραφία, οπωσδήποτε!
2. The Great Happiness Space: Tale of an Osaka Love Thief, (UK, USA), Jake Clenell, (2006), * * 1/2
"Καλά μιλάμε, η Ιαπωνία είναι εντελώς άλλος πλανήτης". Με τα σοφά αυτά λόγια περιέγραψε την ταινία ο νεαρός που καθόταν πίσω μου βγαίνοντας. Ένα εξωφρενικό ντοκυμαντέρ για ένα bar - 'συνοδών' στην Ιαπωνία, όπου νεαρά αγόρια προσφέρουν διασκέδαση και παρέα σε νεαρά κορίτσια έναντι εντυπωσιακού αντιτίμου (από μερικές δεκάδες δολλάρια έως και αρκετές δεκάδες χ.ι.λ.ι.ά.δ.ε.ς δολλάρια για μια βραδιά). Οι σαμπάνιες να πηγαίνουν σύννεφο, τύφλα να'χουν τα σκυλάδικά μας δηλαδή! Οι περισσότερες από αυτές, αν όχι όλες, εργάζονται κι αυτές ως συνοδοί ή πόρνες σε άλλα αντίστοιχα clubs, οπότε το θέμα [και το χρήμα] κάνει αρμονικά τον κύκλο του.. Πρέπει να το δείτε για να το πιστέψετε, είναι πολύ πρωί για μένα για να το περιγράψω, αφήστε που θα προκύψει και στερεοτυπική η περιγραφή της Γιαπωνέζικης κουλτούρας, όπως πάντα άλλωστε.. Η διαφωνία μου πάντως ήταν ως προς τη διάρκεια, καθώς ακόμη κι αυτά τα 75' ατέλειωτων συνεντεύξεων θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν άνετα στο μισό χρόνο [η μήπως είναι η κούρασή μου που μιλάει?]
Να το δω? : Ίσως βαρεθείς λιγάκι, αλλά που θα ξαναδείς το flipside του κλασικά Ελληνικού τρίπτυχου 'σκυλάδικο - σαμπάνια - κονσομασιόν' τοποθετημένο στην άλλη άκρη του πλανήτη?
Επειδή το βαρύναμε που το βαρύναμε σήμερα, κι επειδή μια κοπέλα μου είπε προχθές ότι ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά της αστυνομικής βίας, και γέλασα και μου άρεσε τόσο που δεν έψαξα να το επιβεβαιώσω, ορίστε και ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, από το λυκόφως των 80s, για το τέλος..
Μια που σήμερα ξεκινά το 9ο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει δικαίως αποκτήσει μια ξεχωριστή οντότητα και φήμη, χάρη φυσικά στον ακούραστο κ.Εϊπίδη, θα θυμηθούμε σήμερα μια πολύ χαρακτηριστική στιγμή του προηγούμενου φεστιβάλ.
Ο μεγάλος του κράχτης λοιπόν ήταν το εξωφρενικά κωμικοτραγικό ντοκυμαντέρ του περίφημου Werner Herzog με τίτλο Grizzly Man, για τη ζωή του 'bear activist' Timothy Treadwell, το οποίο παίχθηκε αργότερα κανονικά και στις αίθουσες [δε γνωρίζω με πόση επιτυχία]. Τη μουσική της ταινίας έγραψε ο Richard Thompson, όμως στο συγκινητικό της τέλος, ακούγεται αυτό το εκπληκτικό τραγούδι του don edwards, το οποίο τραγουδούσε βγαίνοντας όλη η αίθουσα [καλά, ok, εγώ και η αδερφή μου ήμασταν μόνο που τραγουδούσαμε..]
