The Sunday Edition : 11 Famous Men

Αύριο, όπως διαπίστωσα με την απαράμιλλη αντίληψη που με διακρίνει, αρχίζει μια νέα εβδομάδα, ένας νέος μήνας, και για πολλούς, η νέα σεζόν. Ένας από αυτούς που έχουν πρεμιέρα αύριο είναι και ο μίστερ έντεκα, ένας από τους πιο διάσημους άνδρες της ελληνικής μπλ*γκ*σφ**ρ*ς [πόσο μα πόσο μισώ αυτή τη λέξη btw]. Μια και λοιπόν θέλησε να δημιουργήσει ένα hype γύρω από την επιστροφή του blog του, ας συμβάλλουμε κι εμείς από την ταπεινή μας Ακαδημία, μ'ένα μικρό [εχμμμμ...] αφιερωματάκι σε 11 εκλεκτά, αλλά κυρίως διάσημα μέλη της.. Ιδού λοιπόν έντεκα τραγούδια με τίτλο ένα ανδρικό ονοματεπώνυμο, ισάριθμα tributes σε διάσημους αστέρες..

Έτσι, ενώ στο παρελθόν έχουμε ήδη παρουσιάσει τους κυρίους adlai stevenson, john gacey jr, christian dior και morrissey, σήμερα θα ασχοληθούμε με τους:

1. The Boo Radleys - Rodney King

Ένα εκπληκτικό άλμπουμ, από τα καλύτερα της δεκαετίας του '90. Ένα καταπληκτικό pop τραγούδι. Ένας ήρωας του περασμένου αιώνα..

2. The Russian Futurists - Paul Simon

Πολύ μου αρέσει αυτός ο Καναδός. Περισσότερο και από το ίνδαλμά του ομολογώ..


3. The Frank And Walters - johnny cash

Κάποτε ήταν σχεδόν guilty pleasure το να σ'αρέσει το κάπως χαζοχαρούμενο αυτό pop βρετανικό συγκρότημα των early 90s. Κι όμως συνεχίζουν ακάθεκτοι, και το tribute αυτό στον μέγα κ. Cash είναι από το περσινό και πολύ καλό τους album A Renewed Interest In Happiness


4. Band Of Horses - Detlef Schrempf

Μετά την αποχώρηση του Larry Bird από την ενεργό δράση, πολλοί προσπάθησαν να πάρουν τη θέση του ως καλύτερου λευκού ψηλού του NBA. Αυτό που δεν κατάφερε ο Γερμανός κ. Schrempf [γείτσες..] κατάφερε μόλις φέτος ο συμπατριώτης του Dirk Nowitzki. Από τα πιο περίεργα tributes που θα περίμενε κανείς στο φετινό άλμπουμ των band of horses


5. And You Will Know Us By The Trail Of Dead - Mark David Chapman

Τελικά ο έσχατος τρόπος για να γίνεις διάσημος ασχολούμενος με την τέχνη, έστω και ως πηγή έμπνευσης, έστω και αν δεν έχεις και κανενός είδους ταλέντο that is, είναι να γίνεις serial killer, ή έστω δολοφόνος ενός διασήμου. Και αν νομίζετε ότι κάτι δεν πάει καλά με την παραπάνω πρόταση, τότε έχετε απόλυτο δίκιο.. Ένα από τα αγαπημένα μου scare the neighbors τραγούδια [το άλλο είναι το angel's delight των fatima mansions], από ένα συγκρότημα που μάλλον θα μίσησαν οι fans της madonna που έτρεξαν να αγοράσουν το άλμπουμ τους πριν λίγα χρόνια και συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν δικό της..


6. Free loan investment - ronan keating

Η γνωστή α-λα Phil Spector εισαγωγή. Ωραία γυναικεία φωνητικά. Όμορφη pop μελωδία. Κι όλα αυτά γιατί? Για τον τραγουδιστή ενός από τα πιο γλυκανάλατα και νερόβραστα boy bands των τελευταίων χρόνων. Υπάρχει πραγματικά κανείς που να θυμάται έστω κι έναν τίτλο τραγουδιού των boyzone? Σας προκαλώ!


7. Brazzaville - Jesse James

Θέλω να πεθάνω σαν τον jesse james, λέει συνεχώς μέσα στο ομώνυμο τραγούδι του ο τραγουδιστής των brazzaville, από το περσινό πολύ καλό άλμπουμ τους East L.A. Breeze. Ένα πράγμα μόνο θα ήθελα να του επισημάνω: έτσι θα'θελε να δείχνει μετά?


8. Momus - Walter Carlos

Μία αντικειμενική δυσκολία την παρουσιάζει η περίπτωση του επόμενου κυρίου, διότι δεν είναι πλέον κύριος, αλλά κυρία, και μάλιστα λέγεται πλέον Wendy Carlos. Και ποιος άλλος αρκετά εκκεντρικός για να του/της αποτίσει τον φόρο τιμής που του/της αξίζει από τον καταπληκτικό momus..


9. david bowie - Andy Warhol

Andy Warhol. David Bowie. Honky Dory. 1971


10. MPTP - Jim Morrison

Αυτός ήταν ένας ποιητής / τραγουδιστής σ'ένα συγκρότημα που λεγόταν The Doors. Αυτοί πάλι είναι απλά Σουηδοί..


11. The Lovely Feathers - Rod Stewart

Το μόνο καλό που μπορώ να κάνω για τον Rod Stewart είναι να δηλώσω πως είναι ο μόνος rock star μαζί με το morrissey που έχει το ίδιο hairstyle σε όλη του την καριέρα. Ποιο έιναι το καλό? Μα μπήκε στην ίδια πρόταση με το Morrissey, κάτι είναι κι αυτό. Μια χαρά συγκρότημα από το Μοντρεάλ οι Lovely feathers, πολύ ωραίο το περσινό τους hind hind legs, άβυσσος όμως η ψυχή τους ως προς το συγκεκριμένο tribute..

post μέσα στο post

εεεε..., επειδή δεν θα περιμένατε τώρα και κάτι πρωτότυπο από μένα, ορίστε και άλλοι 11 που απλά δε μπορούσα ν'αφήσω απ'έξω.. [είναι νομίζω πλέον προφανές σε όλους ότι δεν πήγα χτες στο reworks οπότε μην μπει κανείς στον κόπο να με ρωτήσει πως ήταν..]


1. Interpol - Leif Erikson

Ομολογώ ότι δεν ήξερα αυτά τα ενδιαφέροντα για τον κύριο Erikson. Δικαίως του αφιέρωσαν οι Interpol αυτό το συγκλονιστικό τραγούδι..


2. Lambchop - Steve McQueen

To tribute αυτό δεν έχει ίσως τη βαρύτητα αυτού των prefab sprout που του αφιέρωσαν ολόκληρο άλμπουμ, αλλά παραμένει παρ'όλα αυτά ένα πολύ όμορφο τραγούδι..


3. manic street preachers - Kevin Carter

Από την εποχή που έγραφαν καταπληκτικά τραγούδια, κι από το τελευταίο σημαντικό τους άλμπουμ, ένας φόρος τιμής στον αδικοχαμένο φωτογράφο Kevin Carter


4. Monty Python - Henry Kissinger

Henry Kissinger, i'm missing ya.. ενενήντα δευτερόλεπτα πάντως του είναι αρκετά..


5. Olvis - Vincent Price

Άντε πάλι ο Ισλανδός! Instrumental μεν το κομμάτι, κατανοητό δε γιατί το αφιέρωσε στον σπουδαίο Vincent Price


6. Saint Etienne - Jack Lemmon

Μόνο παρά στο τέλος της καριέρας του, και με την εκπληκτική του ερμηνεία στο Glengarry Glen Ross, ομολογώ ότι παραδέχτηκα το μεγάλο ταλέντο του jack lemmon. Ποτέ δεν είναι αργά..


7. Scissor Sisters - Paul McCartney

Να το πω και γι'αυτόν ότι μου τη δίνει φοβερά στα νεύρα? Το λέω! Ο Jake πάντως, όπως λέει και στους στίχους του ομώνυμου τραγουδιού, είναι ερωτευμένος με τη μουσική του. Ουδέν πρόβλημα.


8. Spank Rock - Rick Rubin

Α, εδώ ακούστε και διαβάστε μόνοι σας, δε θα σας τα λέω όλα εγώ..


9. The Winks - Nolan Ryan

Εντάξει, δεν είναι και το κέντρο του κόσμου η Ελλάδα, τα'χουμε ξαναπει αυτά. Επειδή δεν ξέρει κανείς μας τον κύριο Nolan δε σημαίνει ότι δεν είναι διάσημος παίκτης του baseball. Ο θεός να τον φυλάει πάντως από το biopic, starring Kevin Costner..


10. Underworld - Bruce Lee

έχει πολύ ακόμη μπαρμπαστρουμφ?... όχι πολύ [άλλος ένας έμεινε..].


11. Afuche - Gaspar Noe

Carajo Is Worse Than Hell λέγεται το άλμπουμ τους, είναι από το Brooklyn, παίζουν progressive / minimalistic / other, και αφιερώνουν 2 λεπτά ωραίου μουρμουρητού στο σκηνοθέτη του irreversible.


άντε, και καλό μήνα.. [to be continued..]

The.Sunday.Edition : Years..

Τα χρόνια τα παλιά λοιπόν.. Τα χρόνια που θυμάσαι σα να ήταν χθες, αλλά έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που γράφονται πλέον νοσταλγικά τραγούδια γι'αυτά.. Ας αφήσουμε όμως καλύτερα αυτό το θέμα, γιατί ως γνωστόν, δεν είναι και το αγαπημένο μου.. Τα τραγούδια που ακολουθούν έχουν σαν τίτλο τους μια χρονιά, και μόνο. Συμβιβασμοί του τύπου summer of '69 δεν έγιναν δεκτοί. Τα τραγούδια άλλωστε ήταν αρκετά, και κάμποσα έμειναν απ'έξω.. Ιδού λοιπόν..

1. Boards Of Canada - 1969

Το Geogaddi του 2002 δικαίως θεωρείται κλασικό, κι ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά άλμπουμ της δεκαετίας. Το 1969 είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα ενός άλμπουμ κι ενός ήχου που πολλοί αντέγραψαν έκτοτε.

2. montt mardie - 1969

Όχι, δε μεροληπτώ υπέρ τους, είναι απλή σύμπτωση το ότι οι αυτοί οι Σουηδοί καταφέρνουν και τρυπώνουν σε κάθε αφιέρωμα, με ένα ακόμη πανέμορφο καθαρόαιμο pop τραγούδι. Εδώ μάλιστα υπάρχουν και μερικές νότες από το boys don't cry των Cure στο τέλος, έστω κι αν το τραγούδι δεν είναι του 1969 απ'ότι θυμάμαι.. [και για να το θυμάμαι ΔΕΝ είναι του '69 ok??]

3. Perry Blake - 1971

Και ο Perry Blake παρουσιάστηκε στο προηγούμενο αφιέρωμα, οπότε ναι, το παραδέχομαι, τα αφιερώματα αυτά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να θυμάμαι αγαπημένους καλλιτέχνες και τραγούδια από το [πρόσφατο] παρελθόν.. Το προβλέψιμα δακρύβρεχτο 1971 βρίσκεται στο άλμπουμ του 1998 με τίτλο το όνομά του.

4. Josh Rouse - 1972

Ο Josh Rouse, άλλος ένας αμερικανός τραγουδοποιός από τους αγαπημένους και ιδιαίτερα προβεβλημένους του uncut magazine λίγα χρόνια πριν, γεννήθηκε αν θυμάμαι καλά το 1972, και γι'αυτό αποφάσισε όχι μόνο να γράψει ένα τραγούδι για τη χρονιά αυτή, αλλά να δώσει τον τίτλο '1972' και στο άλμπουμ του. Μια φωνή και μια κιθάρα.. μια χαρά δηλαδή!

5. RJD2 - 1976

Ακόμη να ακούσω το νέο και πολύ καλό απ'ότι διαβάζω άλμπουμ του κυρίου RJD2, αλλά αυτό το καταπληκτικό τραγούδι από το προηγούμενο άλμπουμ του δεν το ξεχνώ ποτέ. Η παρουσίασή του ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους του αφιερώματος αυτού. Θα μπορούσε βέβαια να λέγεται Istanbul, καθώς η λέξη επαναλαμβάνεται συνεχώς μέσα στο τραγούδι. Αν θέλετε να σπάσετε τα νεύρα των φίλων σας και όχι μόνο [ένα από τα χόμπυ μου, το ομολογώ..], ακόμη και των πιο προοδευτικών, δεν έχετε παρά να αναφέρετε αυτή την ονομασία της Κωνσταντινούπολης, με εντελώς φυσικό τρόπο όμως..πχ "Πάμε Ιστανμπούλ για τριήμερο?" Και καθήστε πίσω να απολαύσετε το χαμό που θα επακολουθήσει [αρκετά πίσω όμως, για να μην αρπάξετε και καμία, γιατί όπως και να το κάνουμε, εσείς το ξεκινήσατε]

6. Sebastien Schuller - 1978

Ευτυχία. Έτσι ονόμασε το προπέρσινο υπέροχο άλμπουμ του ο Sebastien Schuller, ο οποίος μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Φιλαδέλφειας. [ναι, ζει ένα δράμα ο άνθρωπος με τις μετακινήσεις όπως καταλαβαίνετε, συμπάσχω απόλυτα..]. Και είναι ακριβώς αυτό που θα νιώσετε ακούγοντας όχι μόνο το θαυμάσιο αυτό instrumental αλλά και όλο το hapiness.

7. Lismore - 1979

Ε, αυτό δε θα μπορούσε να μείνει απ'έξω. Επειδή όμως την εκτέλεση των Smashing Pumpkins δεν έχει νόημα να την παρουσιάσουμε, ας δώσουμε μια ευκαιρία στο ντουέτο του Stephen από το Οχάιο και της Αυστραλής Penelope που του αλλάζουν ελαφρώς τα φώτα, δίνοντάς του μια electropop διάσταση, χωρίς όμως να προδίδουν το νοσταλγικό του κλίμα, που όλοι αγαπήσαμε το 1995 που κυκλοφόρησε..

[και στην απίθανη περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, νά'το και το αυθεντικό, σε μια ωραία ακουστική εκτέλεση.. Smashing Pumpkins - 1979 (acoustic) ]

8. Brazzaville - 1983

Οι Brazzaville από το Los Angeles [να και κάποιος επιτέλους από την ανατολική ακτή, σας έχω φλομώσει στο Brooklyn] πρέπει να έχουν ένα thing με τις χρονολογίες, καθώς στο ντεμπούτο τους άλμπουμ έδωσαν τον τίτλο '2002'. Στο πολύ καλό περσινό άλμπουμ τους East LA Breeze, ένα από τα καλύτερα τραγούδια έχει τον βολικό για εμάς τίτλο '1983'. Ακούστε το για να μου πείτε αν συμφωνείτε με τους NY Times: "dark, sophisticated pop from one of L.A.'s most accomplished new bands. Think of Brazzaville as vagabond pop for fans of Morphine, Tom Waits, Spain, Leonard Cohen and Tindersticks"

9. Tarwater - 1985

Το τραγούδι αυτό των Γερμανών Tarwater, στο γνωστό τους χαρακτηριστικό ηλεκτρονικό ύφος, βρίσκεται στο άλμπουμ Dwellers On The Threshold του 2002. Δεν ξέρω για τα κρασιά, αλλά για τα τραγούδια φαίνεται πως το '85 ήταν καλή χρονιά καθώς της αφιέρωσαν ένα τραγούδι και οι Manic Street Preachers, στο τελευταίο τους άλμπουμ αν δεν κάνω λάθος, και αρκετά άνισο, lifeblood του 2004. Το επικό 1985 όμως είναι πολύ ωραίο..

Manic Street Preachers - 1985

10. The Radio Dept. - 1995

Εδώ πρόκειται για ένα τραγούδι που εγώ αποκαλώ το sequel του 1979 που παρουσιάσαμε παραπάνω, για κάποιο λόγο που δε μπορώ και πολύ καλά να εξηγήσω.. Φταίει η απαράμιλλη ομορφιά τους, η περίεργη αίσθηση νοσταλγίας που σου μεταδίδουν για κάτι που δεν έχεις ζήσει αλλά σου φαίνεται αυτόματα οικείο.. ποιος ξέρει.. missing buses, cutting classes... αλήθεια τι είναι για σας το 1995? Το νοσταλγείτε ακόμη κι αν είστε πιο ευτυχισμένοι στο παρόν, όπως οι Radio Dept? Για μένα είναι απλά ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της τρέχουσας δεκαετίας, γραμμένο για μια χρονιά της προηγούμενης, από το αγαπημένο μου Σουηδικό συγκρότημα ever..

11. Unicorns - 2014

Αρκετά όμως με το παρελθόν και τη νοσταλγία. Οι πολυαγαπημένοι και αδικοδιαλυμένοι Καναδοί Unicorns διάλεξαν ένα τραγούδι με τίτλο που παραπέμπει στο μέλλον για την τελευταία τους κυκλοφορία σε single, βάζοντας ταυτόχρονα τέλος στο δικό τους μέλλον. Είναι το μοναδικό τραγούδι που βρήκα με μεταγενέστερη χρονιά στον τίτλο, και είναι το τραγούδι που θα παρουσιαστεί και στο πρώτο post της χρονιάς του 2014, αν είμαστε βέβαια όλοι καλά και υπάρχει αρκετό οξυγόνο για όλους, όπως αναρωτιούνται και οι φίλοι μας..

Τώρα πάντως που την ξαναδιαβάζω, η τελευταία δήλωση είναι όντως αρκετά φιλόδοξη..

Για το τέλος, καθώς θα αναρωτιέστε ποιο από τα 11 τραγούδια αναφέρεται στη χρονιά γέννησης του γράφοντος, θυμηθείτε πως διασκέδαζαν οι 16ρηδες το 1995..