Tarwater + Fantastikoi Hxoi, Block33, Thessaloniki, 30.9.2009

Πολύ θα ήθελα αυτό το post για τη χθεσινή συναυλία να διαφέρει από τα στερεοτυπικά που διαβάζω [και γράφω] συνέχεια, να μπορούσα να ασχοληθώ δηλαδή μόνο με την εμφάνιση του συγκροτήματος χωρίς τις γνωστές γκρίνιες για τα ίδια και τα ίδια, αλλά δυστυχώς αυτό δε θα συμβεί ούτε αυτή τη φορά.. Ο ανοιχτός χώρος της παλιάς Υδρογείου, ανακαινισμένος, λιτός, πολύ ζεστός και πραγματικά πολύ όμορφος, έδινε τις καλύτερες υποσχέσεις. Οι διοργανωτές? Για μια ακόμη φορά άξιοι συγχαρητηρίων, καθώς με μεγάλο ρίσκο έφεραν ένα όνομα που δεν θα εμφανιζόταν καν στην Αθήνα [και μάλιστα με μεγάλη δυσκολία απ'ότι άκουσα] καθώς κι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ονόματα της νέας Αθηναϊκής ηλεκτρονικής σκηνής.

Με τσιτωμένα εξαρχής λοιπόν νεύρα, λόγω της απερίγραπτης ταλαιπωρίας που προκάλεσε το κλείσιμο του κέντρου για την ομιλία γνωστού πολιτικού προσώπου [είδατε τι κομψά και πολιτισμένα το έθεσα?] κατέφθασα στο Block33 μέσα στο άγχος μη χάσω το support, ευτυχώς όμως η γνωστή [κι εδώ εν μέρει δικαιολογημένη] ελληνική καθυστέρηση της μιάμισης ώρας περίπου, δεν άφησε κάτι τέτοιο να συμβεί. Δυστυχώς την ανακούφιση της έγκαιρης άφιξης και την ευχάριστη έκπληξη του εξωτερικού χώρου διαδέχθηκαν ο παλιός κακός ήχος της Υδρογείου και το γνώριμο ντουμάνι που κατάφεραν να δημιουργήσουν τόσα λίγα [150 το πολύ?] άτομα [κοινό, προσωπικό.. μέχρι και το συγκρότημα προς το τέλος!] σε έναν τόσο μεγάλο χώρο, στον οποίο προσφάτως μάλιστα τοποθετήθηκε νέο σύστημα κλιματισμού / εξαερισμού!


Όση καλή διάθεση κι αν είχαν οι δυο Βερολινέζοι, προσωπικά, λόγω όλων των παραπάνω δε με ικανοποίησαν, δε με άγγιξαν, δε με συγκίνησαν σε κανένα σημείο της 65λεπτης εμφάνισής τους, κι αυτό κατέστη προφανές ότι θα συμβεί από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Ίσως αν είχε επιλεγεί ένας διαφορετικός, μικρότερος χώρος, με καλύτερο ήχο, τα πράγματα να'ταν τελείως διαφορετικά..

Άφησα για το τέλος τον / τους F.H. [ας χρησιμοποιήσω καλύτερα το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο καθώς ήταν δύο τα άτομα πάνω στη σκηνή] οι οποίοι με εντυπωσίασαν περισσότερο θα έλεγα, καθώς με ένα πολύ δυνατό, συμπαγές και αρκετά χορευτικό σετ, κατάφεραν να μετατρέψουν την αρχική αδιαφορία [ή καλύτερα αμηχανία] των λιγοστών παρευρισκομένων, ίσως όχι σε θρίαμβο αλλά σίγουρα σε απόλυτα θετική εμπειρία.

Μοναδική σπουδαία στιγμή των Γερμανών, το καταπληκτικό..

Tarwater - Seven Ways To Fake A Perfect Skin [zs]

The.Sunday.Edition : Years..

Τα χρόνια τα παλιά λοιπόν.. Τα χρόνια που θυμάσαι σα να ήταν χθες, αλλά έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που γράφονται πλέον νοσταλγικά τραγούδια γι'αυτά.. Ας αφήσουμε όμως καλύτερα αυτό το θέμα, γιατί ως γνωστόν, δεν είναι και το αγαπημένο μου.. Τα τραγούδια που ακολουθούν έχουν σαν τίτλο τους μια χρονιά, και μόνο. Συμβιβασμοί του τύπου summer of '69 δεν έγιναν δεκτοί. Τα τραγούδια άλλωστε ήταν αρκετά, και κάμποσα έμειναν απ'έξω.. Ιδού λοιπόν..

1. Boards Of Canada - 1969

Το Geogaddi του 2002 δικαίως θεωρείται κλασικό, κι ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά άλμπουμ της δεκαετίας. Το 1969 είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα ενός άλμπουμ κι ενός ήχου που πολλοί αντέγραψαν έκτοτε.

2. montt mardie - 1969

Όχι, δε μεροληπτώ υπέρ τους, είναι απλή σύμπτωση το ότι οι αυτοί οι Σουηδοί καταφέρνουν και τρυπώνουν σε κάθε αφιέρωμα, με ένα ακόμη πανέμορφο καθαρόαιμο pop τραγούδι. Εδώ μάλιστα υπάρχουν και μερικές νότες από το boys don't cry των Cure στο τέλος, έστω κι αν το τραγούδι δεν είναι του 1969 απ'ότι θυμάμαι.. [και για να το θυμάμαι ΔΕΝ είναι του '69 ok??]

3. Perry Blake - 1971

Και ο Perry Blake παρουσιάστηκε στο προηγούμενο αφιέρωμα, οπότε ναι, το παραδέχομαι, τα αφιερώματα αυτά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να θυμάμαι αγαπημένους καλλιτέχνες και τραγούδια από το [πρόσφατο] παρελθόν.. Το προβλέψιμα δακρύβρεχτο 1971 βρίσκεται στο άλμπουμ του 1998 με τίτλο το όνομά του.

4. Josh Rouse - 1972

Ο Josh Rouse, άλλος ένας αμερικανός τραγουδοποιός από τους αγαπημένους και ιδιαίτερα προβεβλημένους του uncut magazine λίγα χρόνια πριν, γεννήθηκε αν θυμάμαι καλά το 1972, και γι'αυτό αποφάσισε όχι μόνο να γράψει ένα τραγούδι για τη χρονιά αυτή, αλλά να δώσει τον τίτλο '1972' και στο άλμπουμ του. Μια φωνή και μια κιθάρα.. μια χαρά δηλαδή!

5. RJD2 - 1976

Ακόμη να ακούσω το νέο και πολύ καλό απ'ότι διαβάζω άλμπουμ του κυρίου RJD2, αλλά αυτό το καταπληκτικό τραγούδι από το προηγούμενο άλμπουμ του δεν το ξεχνώ ποτέ. Η παρουσίασή του ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους του αφιερώματος αυτού. Θα μπορούσε βέβαια να λέγεται Istanbul, καθώς η λέξη επαναλαμβάνεται συνεχώς μέσα στο τραγούδι. Αν θέλετε να σπάσετε τα νεύρα των φίλων σας και όχι μόνο [ένα από τα χόμπυ μου, το ομολογώ..], ακόμη και των πιο προοδευτικών, δεν έχετε παρά να αναφέρετε αυτή την ονομασία της Κωνσταντινούπολης, με εντελώς φυσικό τρόπο όμως..πχ "Πάμε Ιστανμπούλ για τριήμερο?" Και καθήστε πίσω να απολαύσετε το χαμό που θα επακολουθήσει [αρκετά πίσω όμως, για να μην αρπάξετε και καμία, γιατί όπως και να το κάνουμε, εσείς το ξεκινήσατε]

6. Sebastien Schuller - 1978

Ευτυχία. Έτσι ονόμασε το προπέρσινο υπέροχο άλμπουμ του ο Sebastien Schuller, ο οποίος μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Φιλαδέλφειας. [ναι, ζει ένα δράμα ο άνθρωπος με τις μετακινήσεις όπως καταλαβαίνετε, συμπάσχω απόλυτα..]. Και είναι ακριβώς αυτό που θα νιώσετε ακούγοντας όχι μόνο το θαυμάσιο αυτό instrumental αλλά και όλο το hapiness.

7. Lismore - 1979

Ε, αυτό δε θα μπορούσε να μείνει απ'έξω. Επειδή όμως την εκτέλεση των Smashing Pumpkins δεν έχει νόημα να την παρουσιάσουμε, ας δώσουμε μια ευκαιρία στο ντουέτο του Stephen από το Οχάιο και της Αυστραλής Penelope που του αλλάζουν ελαφρώς τα φώτα, δίνοντάς του μια electropop διάσταση, χωρίς όμως να προδίδουν το νοσταλγικό του κλίμα, που όλοι αγαπήσαμε το 1995 που κυκλοφόρησε..

[και στην απίθανη περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, νά'το και το αυθεντικό, σε μια ωραία ακουστική εκτέλεση.. Smashing Pumpkins - 1979 (acoustic) ]

8. Brazzaville - 1983

Οι Brazzaville από το Los Angeles [να και κάποιος επιτέλους από την ανατολική ακτή, σας έχω φλομώσει στο Brooklyn] πρέπει να έχουν ένα thing με τις χρονολογίες, καθώς στο ντεμπούτο τους άλμπουμ έδωσαν τον τίτλο '2002'. Στο πολύ καλό περσινό άλμπουμ τους East LA Breeze, ένα από τα καλύτερα τραγούδια έχει τον βολικό για εμάς τίτλο '1983'. Ακούστε το για να μου πείτε αν συμφωνείτε με τους NY Times: "dark, sophisticated pop from one of L.A.'s most accomplished new bands. Think of Brazzaville as vagabond pop for fans of Morphine, Tom Waits, Spain, Leonard Cohen and Tindersticks"

9. Tarwater - 1985

Το τραγούδι αυτό των Γερμανών Tarwater, στο γνωστό τους χαρακτηριστικό ηλεκτρονικό ύφος, βρίσκεται στο άλμπουμ Dwellers On The Threshold του 2002. Δεν ξέρω για τα κρασιά, αλλά για τα τραγούδια φαίνεται πως το '85 ήταν καλή χρονιά καθώς της αφιέρωσαν ένα τραγούδι και οι Manic Street Preachers, στο τελευταίο τους άλμπουμ αν δεν κάνω λάθος, και αρκετά άνισο, lifeblood του 2004. Το επικό 1985 όμως είναι πολύ ωραίο..

Manic Street Preachers - 1985

10. The Radio Dept. - 1995

Εδώ πρόκειται για ένα τραγούδι που εγώ αποκαλώ το sequel του 1979 που παρουσιάσαμε παραπάνω, για κάποιο λόγο που δε μπορώ και πολύ καλά να εξηγήσω.. Φταίει η απαράμιλλη ομορφιά τους, η περίεργη αίσθηση νοσταλγίας που σου μεταδίδουν για κάτι που δεν έχεις ζήσει αλλά σου φαίνεται αυτόματα οικείο.. ποιος ξέρει.. missing buses, cutting classes... αλήθεια τι είναι για σας το 1995? Το νοσταλγείτε ακόμη κι αν είστε πιο ευτυχισμένοι στο παρόν, όπως οι Radio Dept? Για μένα είναι απλά ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της τρέχουσας δεκαετίας, γραμμένο για μια χρονιά της προηγούμενης, από το αγαπημένο μου Σουηδικό συγκρότημα ever..

11. Unicorns - 2014

Αρκετά όμως με το παρελθόν και τη νοσταλγία. Οι πολυαγαπημένοι και αδικοδιαλυμένοι Καναδοί Unicorns διάλεξαν ένα τραγούδι με τίτλο που παραπέμπει στο μέλλον για την τελευταία τους κυκλοφορία σε single, βάζοντας ταυτόχρονα τέλος στο δικό τους μέλλον. Είναι το μοναδικό τραγούδι που βρήκα με μεταγενέστερη χρονιά στον τίτλο, και είναι το τραγούδι που θα παρουσιαστεί και στο πρώτο post της χρονιάς του 2014, αν είμαστε βέβαια όλοι καλά και υπάρχει αρκετό οξυγόνο για όλους, όπως αναρωτιούνται και οι φίλοι μας..

Τώρα πάντως που την ξαναδιαβάζω, η τελευταία δήλωση είναι όντως αρκετά φιλόδοξη..

Για το τέλος, καθώς θα αναρωτιέστε ποιο από τα 11 τραγούδια αναφέρεται στη χρονιά γέννησης του γράφοντος, θυμηθείτε πως διασκέδαζαν οι 16ρηδες το 1995..

11 For My Walkman

Σήμερα θα αγνοήσουμε λιγάκι το concept αυτού του πλονγκ και θα ασχοληθούμε με άλμπουμς, και μάλιστα με έντεκα άλμπουμς, τα οποία για διάφορους λόγους δε μου βγήκε να τα παρουσιάσω όπως συνήθως.. να εστιάσω δηλ. σε ένα τραγούδι. Βέβαια πάλι ένα τραγούδι θα παρουσιάσουμε απ'το καθένα [ξέρετε που θα τα βρείτε άλλωστε..], απλά η αξία τους βρίσκεται κυρίως στο σύνολο και όχι σε μεμονωμένα τραγούδια [ενώ τα άλλα που παρουσιάζουμε είναι σαβούρες γεμάτες με filler, απ'όπου αξίζουν μόνο ένα - δυο τραγούδια? σας ακούω να λέτε.. Όχι, απλά.. oh shut up already!!!]

1. The PoPo - The PoPo

Οι PoPo είναι από τη Φιλαδέλφεια, κυκλοφόρησαν μόλις το ντεμπούτο τους, άλμπουμ το λένε αυτοί, EP το λέω εγώ [8 tracks, 23 λεπτά, εκεί θα τα χαλάσουμε τώρα? ότι πείτε παιδιά..] και περιοδεύουν οσονούπω στην Ευρώπη με τους NIN, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν και ίδιο / παρόμοιο ήχο. Αν και δε θέλω τώρα να περιγράψω τον ήχο τους, [οι ίδιοι στο Myspace αυτοπροσδιορίζονται ως alternative] εγώ θα'θελα απλά να δω πχ τους strokes να κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση..

The PoPo - Apocalypse Blaze

2. Deerhunter - Cryprograms

Το τρέχον αγαπημένο άλμπουμ του Pitchfork είναι πραγματικά πολύ δυνατό. Κι αφού από εκεί το έμαθα, γιατί να σπάω τώρα εγώ το κεφάλι μου να το περιγράψω?

"This Atlanta five-piece's shimmering Kranky debut is alternately murky and ethereal, drawing equal influence from classic shoegaze, early Factory Records LPs, and the enigmatic ambient recordings with which it shares a label. Sequenced into two distinct halves-- the first an intensely gorgeous, blissed-out paean to Sonic Youth guitar squall, Spacemen 3's blissful hymns, and Harold Budd's collaborations with Brian Eno, the second a lush exploration of focused, crystalline dream-pop-- Cryptograms shifts between impressionistic, reverb-saturated reverie and psych-heavy pop gems"

Deerhunter - Spring Hall Convert

3. The Workhouse - Flyover

'Τι είναι τέχνη?' αναρωτιέται συχνά μια ραδιοφωνική εκπομπή που ακούω..
'Τι είναι ξέφωτο?' ρώτησε κάποτε σε μια φοιτητική εστία ένας Ελληνοκαναδός που ήθελε να μάθει ελληνικά διαβάζοντας Μπλεκ..
'Τι είναι post-rock?' με ρώτησε κάποιος πρόσφατα..
Για τον ορισμό του όρου μπορείτε να ανατρέξετε στην wikipedia, ή απλά να ακούσετε το άλμπουμ των Workhouse από τη Βρετανία. Έχουν βέβαια κι ένα shoegazing στοιχείο, αλλά πάλι.. τι είναι shoegazing???

The Workhouse - Coathanger

4. The Early Years - The Early Years

Οι Early Years έχουν σαν βάση τους το Λονδίνο. Ακούγοντας το ομώνυμο άλμπουμ τους πραγματικά ανακουφίζεσαι που δε διαλέγουν ΟΛΑ μα όλα τα νέα βρετανικά συγκροτήματα το δρόμο των Libertines/ ArcticMonkeys / View etc. Έστω λοιπόν και αν έχουν ως όραμα να δημιουργήσουν "washes of psychedelic guitar noises meshed in with feedback, drones, distortion and wah set against a strong metronomic beat" όπως λένε οι ίδιοι στη σελίδα τους στο myspace, λίγο πιο κάτω αραδιάζουν κι ένα "Originality is the key to beauty" και καθαρίζουν. Πολύ καλό άλμπουμ.

The Early Years - Simple Solution

5. Tarwater - Spider Smile

Τους γερμανούς tarwater τους έμαθα από ένα compilation του uncut πριν 5-6 χρόνια, μ'εκείνο το καταπληκτικό track all of the ants left paris. Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια και η electronica του βερολινέζικου ντουέτου φιλοξενείται πλέον στη γνωστή morr music, όπως κι αυτή των lali puna, ms john soda κ.α. Αν λοιπόν οι Notwist δε μας κάνουν τη χάρη και φέτος να κυκλοφορήσουν το πολυαναμενόμενο άλμπουμ τους, μια χαρά θα βολευτούμε και με το άλμπουμ των tarwater νομίζω..

Tarwater - When love was the law in Los Angeles

6. Men, Women & Children - Men, Women & Children

Electro / rock / pop. Έτσι αυτοπροσδιορίζονται στο myspace οι Νεοϋορκέζοι MWC. Φέρνουν λίγο σε Rapture, στο πιο εμπορικό τους. Το ξεσηκωτικό single του άλμπουμ τους μάλλον δε θα το βοηθήσετε εσείς να ξεπεράσει το φράγμα των 300.000 ακροάσεων, καθώς μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Men, Women and Children - Dance in my Blood

7. Woods - At Rear House

Λοιπόοοοον.. Οι Woods ξεκίνησαν στο δάσος, στους πρόποδες του Bear Mountain. Αρχικά ήταν ένα γκρουπ με δύο βασικά μέλη, ανοιχτό όμως σε συνεργασίες και αυτοσχεδιασμούς με αρκετούς καλεσμένους, γνωστούς ως woodsists. Λίγο μετά, ο Jeremy και ο Christian, [τα δύο βασικά μέλη ντε!] βγήκαν από το δάσος, ξεσκονίστηκαν, και άρχισαν να περπατούν προς τα έξω. Οι δύο woodsits εντρύφησαν στην ανθρώπινη κουλτούρα, έμαθαν να σκαρώνουν μελωδίες, να παίζουν ταμπουρίνο και να κατασκευάζουν έναν φωνογράφο από ανταλλακτικά ποδηλάτων. Έμαθαν επίσης την αξία της κασέτας! [όχι που δε θα τη μάθαιναν κι αυτήν!]. Επέστρεψαν έπειτα στο δάσος και μοιράστηκαν τη γνώση που απέκτησαν με τους άλλους woodsists. Το αποτέλεσμα? οι Woods, τραγούδια και αυτοσχεδιασμοί από outsiders, εμπνευσμένα από την ανθρώπινη εμπειρίαααααα...

Καλυφθήκατε τώρα? άντε, μπράβο βρε, έτσι σας θέλω!


Woods - Don't Pass On Me

Το παρακάτω video-υπερπαραγωγή λογικά απεικονίζει τη στιγμή της εισόδου στον πολιτισμό [προσέξτε και τον συμβολισμό πολιτισμός = gilette παρακαλώ]

8. Motoro Faam - Fragments

Όταν ακούω για ένα συγκρότημα από την Ιαπωνία ομολογώ πως ο νους μου πάει κατευθείαν σε μικρές Γιαπωνεζούλες να τσιρίζουν και να ουρλιάζουν ενώ από δίπλα ακούγεται ένας φριχτός θόρυβος που κάνει τους Sex Pistols ν'ακούγονται σαν κλασική μουσική. Ευτυχώς οι Motoro Faam δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το στερεότυπο. Με το πιάνο τους, το βιολί τους, τα γαλλ... εεεεε τέλος πάντων, μπήκατε στο νόημα. Πανέμορφο άλμπουμ. [α! και η ηλικία και των τριών τους δεν πρέπει να ξεπερνάει αυτή του dylan..]

Motoro Faam - A Change Of A Cityscape

9. The Octopus Project + Black Moth Super Rainbow - The House of Apples and Eyeballs [γείτσες!]

Εδώ πρόκειται για το project δύο συγκροτημάτων, των Τεξανών Octopus Project και των Black Moth Super Rainbow από το Πίτσμπουργκ. Ο συνδυασμός των περιγραφών των δύο συγκροτημάτων [πάντα από τις σελίδες τους στο myspace] είναι experimental/psychedelic/electro/pop. Αν αυτός είναι ο ήχος και του άλμπουμ τους κρίνετέ το μόνοι σας!

The Octopus Project & Black Moth Super Rainbow - Elq Milq

10. Jesu - Conqueror

Οι Jesu από τη Βρετανία είναι το σχήμα του Justin K Broadrick και φανταστείτε τον ήχο τους σαν λίγο πιο σκληρό shoegaze με ωραία φωνητικά που θυμίζουν doves. Κατά τα φαινόμενα η επιστροφή του είδους είναι θριαμβευτική μέσα στο 2007..

Jesu - Weightless & Horizontal

11. Working For A Nuclear Free City - Working For A Nuclear Free City

Ε τώρα αυτοί, με τέτοιο όνομα, πως να μη σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον? Πόσο μάλλον όταν είναι από το Manchester και καταφέρνουν να κυκλοφορήσουν ένα εξαιρετικό ντεμπούτο που θυμίζει μεν πολλά, στέκεται περίφημα όμως με έναν ολόδικό του ήχο. Το πιο ξεχωριστό κομπλιμέντο που του έγινε το βάλανε πρώτο πρώτο στη σελίδα τους στο myspace: "απλά τοποθετείστε το δίπλα στο screamadelica και στο pills,thrills and bellyaches". Θέλετε κι άλλο για να πειστείτε?

Working For A Nuclear Free City - Quiet Place

Μια συμβουλή για το τέλος : μην επιχειρήσετε αντίστοιχο αφιέρωμα σ'αυτόν τον ήχο [ή μάλλον σε κανέναν ήχο] αν έχετε πυρετό.. αλλά είπαμε, η τέχνη θέλει θυσίες..

Άντε, κι από αύριο πίσω στη ζάχαρη..