Τις προάλλες που πήρα το NME [συγγνώμη, αλλά είχε το coolest free gift ever, ένα gatefold σινγκλάκι βινυλίου των White Stripes] έψαξα, έτσι από περιέργεια, ν'ακούσω δυο τρία νέα βρετανικά συγκροτήματα από αυτά που σύμφωνα με την εφημερίδα θα κάνουν το μπαμ μέσα στους επόμενους μήνες [ξέρετε τώρα εσείς..]. Ένα από αυτά λοιπόν είναι και οι Ting Tings, των οποίων το that's not my name, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο συντάκτης, τους εξασφαλίζει μια μοίρα λίγο καλύτερη από το να χαρακτηριστούν ως 'οι shampoo του 21ου αιώνα'. Κατέβασα λοιπόν με περιέργεια το εν λόγω track, και με την πρώτη ακρόαση το σχόλιο του NME μου φάνηκε αρκετά εύστοχο: χαζοχαρούμενη βρετανική pop που θυμίζει στην καλύτερη περίπτωση, τις pipettes. Κι ενώ ήμουν έτοιμος να το χαντακώσω στο directory των never-to-be-heard-again τραγουδιών, αποφάσισα να πλύνω τα πιάτα.. αφήνοντάς το στο repeat.. δεν ήταν και τόοοοσα πολλά [μη με πείτε και τσαπατσούλη!] όμως τα έπλυνα πάρα πολύ αργά και σχολαστικά όπως πάντα [κάτι μου λέει ότι συνεχίζετε να μη με πιστεύετε..]. Anyway, για να μη μακρηγορώ, όπως σωστά φανταστήκατε, το όλο πράγμα κατέληξε σε ένα ημίωρο μουσικοχορευτικό sing-along με το γελοιωδώς εθιστικό τραγούδι του βρετανικού ντουέτου, το οποίο πλέον γνωρίζω απ'έξω κι ανακατωτά..
Για την πιο ζεστή μέρα της χρονιάς λοιπόν, ένα εντελώς δροσερό και εντελώς χαζοχαρούμενο τραγούδι το οποίο σας προκαλώ να ακούσετε όπως εγώ.. όχι, όχι πλένοντας πιάτα.. στο repeat εννοώ..
the ting tings - that's not my name
