Revolutionary Road, [USA], Sam Mendes, [2008], ***1/2

Όλα τελικά είναι θέμα προσδοκιών. Μετά το έξοχο ντεμπούτο του με το American Beauty ουδέποτε με απασχόλησε ο Sam Mendes, και ήμουν σχεδόν σίγουρος για το τι ακριβώς θα είναι και η τελευταία του ταινία [ένα οσκαρικό δράμα εποχής, ότι πρέπει για να το λατρέψει η Ακαδημία και το ευρύ κοινό]. Έστω κι αν η παραπάνω εντύπωση δεν ήταν και απόλυτα λανθασμένη, ομολογώ ότι η Οδός Επανάστασης μου άρεσε πολύ.. Έχοντας ως [εξαιρετικό] υπόβαθρο το βιβλίο του Richard Yates και το πολύ καλό σενάριο του Justin Haythe, αποδίδει θαυμάσια το πολύ ενδιαφέρον θέμα του αδιεξόδου της σχέσης και του γάμου ενός ζευγαριού στα μέσα της δεκαετίας του '50. Ο αντιπαθής [σε μένα] Leonardo DiCaprio είναι εδώ όντως πολύ καλός, αν και τις πραγματικές του δυνατότητες θα τις δείξει μάλλον μετά από καμιά τριανταριά χρόνια, όταν απαλλαγεί από αυτό το καταραμένο babyface του.. Η Winslet.. δεν περιμένετε από εμένα για να πειστείτε για το πόσο εξαιρετική είναι η ερμηνεία της, σε έναν πολύ αβανταδόρικο ρόλο βέβαια.. Αν ήταν μια άλλη και τη σκηνοθετούσε ο σύζυγός της θα τις είχα τις αντιρρήσεις μου, στο ταλέντο όμως ως γνωστόν υποκλίνομαι, και εδώ περισσεύει..

Η ταινία θυμίζει αρκετά Far From Heaven, χωρίς βέβαια να φτάνει σε τέτοιο επίπεδο τελειότητας..

Να το δω?: Ναι.

Milk, [USA], Gus Van Sant, [2008], **1/2

Για να εξηγούμαστε από την αρχή: Το Milk δεν είναι μια κακή ταινία, με την αντικειμενική έννοια του όρου. Για να ορίσεις όμως το 'κακό' πρέπει να ορίσεις πρώτα το 'καλό'. Και 'καλό' δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτό που περιμένεις από έναν σκηνοθέτη όπως ο Gus Van Sant. Και το Milk, σίγουρα δεν ήταν αυτό που, τουλάχιστον εγώ, περίμενα. Είναι ένα κλασικό Χολλυγουντιανό biopic και τίποτε παραπάνω. . Έχει, φυσικά, τις αρετές του, έχει όμως και πολλά ενοχλητικά στοιχεία [όπως τον α-πα-ρά-δε-κτο απ'άκρη σ'άκρη χειρισμό του ρόλου του Diego Luna, και ερμηνευτικά αλλά και σκηνοθετικά], όπως και αρκετές -αναπόφευκτες- αμερικανιές [το ανάπηρο παιδάκι που τηλεφωνεί στον Milk.. έλεος!]. Διχασμένος παραμένω και απέναντι στην ερμηνεία του Sean Penn. Αναμφισβήτητα πετυχαίνει μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση, όπως πάντα άλλωστε, η εκνευριστική του όμως προσήλωση στη λεπτομέρεια, στις χειρονομίες, στους ακκισμούς.. καταντά σε βάρος της ουσίας της ταινίας. Το Milk δυστυχώς είναι μια ταινία του Sean Penn και όχι του Gus Van Sant. Είναι μια ταινία για να παίξει ο Sean Penn τον ομοφυλόφιλο, για να πάρει άλλο ένα Όσκαρ..

Να το δω? : Δες πρώτα αυτό

No Country For Old Men, (USA), Joel & Ethan Coen, (2007),****

Όπως οι περισσότεροι ίσως, είχα μια μικρή δυσπιστία τα τελευταία χρόνια ως προς τις ταινίες των αδελφών Κοέν. Ξεκίνησαν εκπληκτικά μ'ένα instant classic φιλμ νουάρ [Μόνο Αίμα], συνέχισαν μ' ένα ακόμη εξαιρετικό φιλμ [Το πέρασμα του Μίλλερ] και μ'ένα αριστούργημα [Μπάρτον Φινκ]. Στις υπόλοιπες ταινίες τους, αν και πολύ καλές οι περισσότερες, πάντα έβρισκα ότι επαναλάμβαναν κάπως τον εαυτό τους, ότι έλειπε η ψυχή και υπερτερούσε το στυλ και ο εντυπωσιασμός. Σωστά το μαντέψατε, δεν είμαι φίλος ούτε καν της πρώτης τους Οσκαρικής ταινίας, του Fargo. Πραγματικά ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που έκανε αυτό το φιλμ τόσο επιτυχημένο, εμπορικά και -κυρίως- καλλιτεχνικά, καθώς, στα δικά μου μάτια, δε μπορεί να συγκριθεί με την πρώτη τους αψεγάδιαστη τριάδα ταινιών [εντάξει, ξεχνάω το Raising Arizona, πολύ ωραία ταινία κι αυτή δε λέω..]

Παρά το Όσκαρ λοιπόν, ή καλύτερα εξαιτίας του Όσκαρ, νόμισα πως ήξερα τι να περιμένω από την τελευταία τους ταινία. Και το χαστούκι ήταν δυνατό! Μια ανέλπιστη επιστροφή στις ρίζες [προσωπικά, μου θύμισε πολύ το Μόνο Αίμα], ένα εξαιρετικό, μεστό σενάριο, υπέροχη φωτογραφία, υποδειγματική σκηνοθεσία, όλα σπουδαία, όπως όταν τους πρωτογνωρίσαμε. Και τι ερμηνείες! Ο T.L. Jones θαυμάσιος όπως πάντα στο ρόλο του σερίφη που έχει δει πολλά στη ζωή του, ο J.Bardem δίνει ρέστα στο ρόλο της ενσάρκωσης του Απόλυτου Κακού, ακόμη και ο J.Brolin στον πρωταγωνιστικό ρόλο καταφέρνει να μην υστερεί ανάμεσα στα μεγαθήρια. Το θέμα τους, γνωστό κι αγαπημένο: Το Χρήμα όλα τα ορίζει..


Να το δω? : Το Χόλλυγουντ στα καλύτερά του.

The Queen, (2006), UK, Stephen Frears, * * 1/2

Με ταινίες σαν τη 'Βασίλισσα' η αλήθεια είναι ότι δε μπορεί παρά να είναι κανείς καχύποπτος. Πραγματικά αναρωτιέσαι (και πριν καν τη δεις) ποιος ο λόγος που γυρίστηκε. Θέλει να ασκήσει κριτική στη μοναρχία? Θέλει να αποτυπώσει μια συγκεκριμένη περίοδο της σύγχρονης βρετανικής ιστορίας? Ποια είναι τα κίνητρά του? Προσπαθεί λοιπόν ο Frears, και σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει, να κρατήσει τις ισορροπίες. Ούτε υπέρ, ούτε κατά. Η μοναρχία δε σε αφορά βέβαια και τόσο αν δεν είσαι Βρετανός, δε νομίζω πάντως να είδε κάποιος αυτήν την ταινία και να άλλαξε γνώμη για το θεσμό αυτό. Η ταινία είναι εξαιρετικά καλογυρισμένη, οι ερμηνείες πραγματικά σπουδαίες, η Νταϊάνα παρουσιάζεται ως Αγία (δεκτό, εκείνες τις ημέρες η συγκίνηση ήταν μεγάλη στην Αγγλία), ο Μπλερ ως ο σούπερ κουλ νεαρός πρωθυπουργός που σηκώνει τα μανίκια κι ετοιμάζεται να εκσυγχρονίσει τη χώρα (κι αυτό δεκτό, καμία σχέση δεν έχει η τότε εικόνα του με τη σημερινή), ο Κάρολος όχι μόνο ως εξαιρετικά συμπαθητικός και ο πιο καλοσυνάτος της οικογένειας, αλλά και αρκετά εμφανίσιμος (και για τα δύο τις αντιρρήσεις μου τις έχω βέβαια..), και φυσικά.. η ίδια η βασίλισσα. Είναι πραγματικά σπουδαία η Έλεν Μίρεν. Είναι σαν να παίζει η Μέρυλ Στριπ, ξεχνάς ότι βλέπεις τη Μίρεν, νομίζεις ότι βλέπεις την ίδια την Ελισσάβετ. Θυμήθηκα βέβαια με όλη τη φιλολογία περί του σίγουρου Όσκαρ ερμηνείας για τη Μίρεν, αυτό που είχε πει η Άνι Πρου, συγγραφέας του Brokeback Mountain, για το ότι το Όσκαρ φέτος δόθηκε στον Φίλιπ Σ. Χόφμαν, ότι στήριξε την ερμηνεία του στην έρευνα και στη μελέτη ενός χαρακτήρα που υπήρξε, του Καπότε, μιμούμενος κάθε κίνηση, κάθε ιδιομορφία στη φωνή κλπ, ενώ ο Χιθ Λέτζερ έχτισε το χαρακτήρα του με τη φαντασία του κι έπρεπε σαφώς να το πάρει αυτός. Νομίζω ότι συμφωνώ. Μακράν καλύτερος ηθοποιός ο Χόφμαν, αλλά η ερμηνεία του Λέτζερ είναι από τις καλύτερες που έχω δει στον κινηματογράφο. Τέλος πάντων, άσχετο με το θέμα μας..

Στο θέμα μας λοιπόν, να τη δω? : Θα την ξεχάσεις σε λίγες μέρες, αλλά 'πρέπει' να τη δεις για τη Μίρεν, έτσι δεν είναι?