49th TIFF : Day 2 : Saturday 15.11.2008

[all links and trailers on this post were removed by request]

Σας αρέσει η τηλεόραση στο ραδιόφωνο στον κινηματογράφο?

1. Sugar, [USA], 2008, Anna Boden & Ryan Fleck, ***1/2


Δεύτερη ταινία για το ζευγάρι των σκηνοθετών που μας έδωσαν μια καταπληκτική πρώτη ταινία, το Half Nelson, πριν από λίγα χρόνια, με θέμα την ιστορία του "Sugar", ενός 19χρονου ταλέντου στο baseball από τη Δομινικανική Δημοκρατία, ο οποίος εκπαιδεύεται μαζί με άλλους συμπατριώτες του σε ειδικό camp, με σκοπό να επιλεγεί για να παίξει επαγγελματικά στις ΗΠΑ.

Η αθωότητα των 19 χρόνων, η πίεση και η ελπίδα της οικογένειας [ή καλύτερα ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας] για την -οικονομική- λύτρωση που θα αποφέρει η είσοδος στις ΗΠΑ, το ακλόνητο δίδυμο "θρησκεία - baseball" στην Iowa.. το Sugar είναι η πιο ρεαλιστική, και πιθανότατα η καλύτερη ταινία για το baseball που έχω παρακολουθήσει. Κλασική ταινία επιδίωξης του αμερικανικού ονείρου, δοσμένη όμως χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς και σεναριακές υπερβολές. Εντυπωσιακά καλοδουλεμένο σενάριο, αποτέλεσμα έρευνας ενός χρόνου απ'ότι αποκάλυψε στο τέλος της προβολής η Boden, σε αναγκάζει να τους βγάλεις το καπέλο για το ότι δεν υπέκυψαν στις πιέσεις του Hollywood όπως πολλοί συνάδελφοί τους μετά από ένα καλό ανεξάρτητο ντεμπούτο, και έφτιαξαν παρ'όλα αυτά μια πολύ ώριμη και, γιατί όχι, εμπορική ταινία για ένα αγαπημένο αμερικανικό θέμα, χωρίς να προδώσουν τις αρχές τους.


Ανεπανάληπτη στιγμή στο φιλμ, η σκηνή που ένας αμερικανός παίκτης ρωτά τον Sugar "do you like TV on the Radio?" λίγο πριν του δώσει τα ακουστικά για να ακολουθήσει μια υπέροχη σεκάνς όπου ακούγεται ολόκληρο ένα τραγούδι [ποιο? ποιο?] του συγκροτήματος, και ο μεταφραστής το απέδωσε "σου αρέσει η τηλεόραση στο ραδιόφωνο?"

Να το δω?: Λογικά θα έχει διανομή στις αίθουσες, οπότε θα έχεις την ευκαιρία.


2. Le Fils, [Belgium], 2002, Jean-Pierre & Luc Dardenne, ***1/2


Δεύτερη ημέρα του Φεστιβάλ, δεύτερη ταινία των Dardenne για μένα, αυτή τη φορά με την παρουσία του Luc Dardenne στο τέλος της προβολής. Ο [εξαιρετικός] Olivier Gourmet, από ιδιοκτήτης αλυσίδας πάγκων με βάφλες στη Rosetta, είναι εδώ αρχιμάστορας σε ξυλουργείο. Η κάμερα τώρα είναι κολλημένη πάνω σ'αυτόν, και συγκεκριμένα πίσω του, και τον παρακολουθούμε για αρκετή ώρα στις έντονες [και πολύ θορυβώδεις] ξυλουργικές του εργασίες, ώσπου η πρώην γυναίκα του ανακοινώνει πως ξαναπαντρεύεται και είναι και πάλι έγκυος. Ο Οlivier [οι Dardenne έδωσαν το όνομα και στο χαρακτήρα αφού όπως αποκάλυψε ο Luc, έγραψαν το σενάριο ειδικά γι'αυτόν] αποκτά εμμονή μ'ένα δεκαεξάχρονο αγόρι, μαθητευόμενο στο εργαστήρι. Είναι το ενδιαφέρον του ερωτικό? πατρικό? ή μήπως..

Ή μήπως να περιμένετε την επόμενη προβολή στην ΕΤ1?

Πολύ κατατοπιστικές οι διευκρινίσεις που έδωσε ο σκηνοθέτης μετά την προβολή, αλλά δε θέλω να τις παραθέσω εδώ, έστω και αν δεν αποτελούν ιδιαίτερο spoiler. Δεν είναι Rosetta, αλλά κινείται στο ίδιο χαρακτηριστικό τους στυλ. Πολύ καλό φιλμ.

Να το δω? : ΕΤ1


3. Wendy and Lucy, [USA], 2008, Kelly Relchardt, ***


Στο Χόλλυγουντ λένε μην παίξεις ποτέ με παιδί ή ζώο, γιατί θα σου κλέψει την παράσταση. Η Michelle Williams, η Wendy της ταινίας, δεν κινδύνεψε καθόλου από το παραπάνω ρητό, καθώς ούτε το σκυλί της η Lucy, ούτε ακόμη κι αυτός ο καταπληκτικός Will Oldham [που εμφανίζεται βέβαια δυστυχώς μόνο στην αρχική σκηνή του φιλμ], καταφέρνουν να της κλέψουν οτιδήποτε. Η γλυκόπικρη αυτή ταινία, γλυκιά γιατί το αξιολάτρευτο μουτράκι της Michelle κυριαρχεί σε κάθε πλάνο, πικρή γιατί η πρωταγωνίστρια χάνει το σκύλο της και προσπαθεί να τον βρει καθ'όλη τη διάρκειά της, δε θα'ταν η ίδια με μια διαφορετική πρωταγωνίστρια.


Χωρίς να είναι σπουδαίο φιλμ, καταφέρνει να τυπωθεί στη μνήμη σου κυρίως χάρη στην υπέροχη αυτή νεαρή ηθοποιό και στον χαρακτήρα που δημιουργεί. Σ'ένα οδοιπορικό προς μια καλύτερη ζωή [στην Αλάσκα της Sarah Palin], με ελάχιστα χρήματα, αντιμετωπίζοντας τη σκληρότητα των ανθρώπων, κι έχοντας ως συνοδοιπόρο και μοναδικό της φίλο, το σκύλο της, η Wendy συνειδητοποιεί πως το ταξίδι της ζωής δεν είναι τόσο εύκολο όσο νόμιζε..

Να το δω? : Μικρό και όμορφο.


4. Let The Right One In, [Sweden], 2008, Tomas Alfredson, ***1/2


Όλη την ημέρα, και μην έχοντας διαβάσει πληροφορίες για την ταινία, ξέροντας μόνο ότι είναι από τις πολύ αναμενόμενες αυτού του Φεστιβάλ, κι ότι είναι πολυβραβευμένη σε αντίστοιχα Φεστιβάλ του εξωτερικού, είχα στο νου μου αυτό το τραγούδι

#5. Morrissey - Let The Right One Slip In [div]



Ευτυχώς η πρώτη [από τις πολλές] ερώτηση που τέθηκε στο σκηνοθέτη κατά τις δύο και κάτι που τέλειωσε η ταινία, ήταν το γιατί διάλεξε αυτόν τον τίτλο. Όταν απάντησε ότι τον πήρε από ένα τραγούδι του Morrissey θεώρησα φρόνιμο το 'Yesss!!' που θέλησα να φωνάξω, να το κάνω από μέσα μου. Φυσικά ο τίτλος του τραγουδιού ταιριάζει πολύ και στο θέμα της ταινίας, καθώς [και όσοι βλέπουν True Blood το ξέρουν πολύ καλά] πρέπει να καλέσεις ένα βρυκόλακα για να μπει μέσα στο σπίτι σου, και ναι, αν δεν το καταλάβατε ακόμη, το φιλμ του κυρίου Alfredson με τις διθυραμβικές κριτικές, είναι ένα vampire movie. Με 12χρονα παιδιά. Πολύ καλό και πρωτότυπο σενάριο, εκπληκτική φωτογραφία της νυχτερινής χιονισμένης Στοκχόλμης, το ιδιόμορφο αυτό θρίλερ έκανε αρκετή ώρα να με κερδίσει [τα μάτια κλείνουν επικίνδυνα όταν η τέταρτη ταινία αρχίζει στις 12 το βράδυ..], κυρίως επειδή υποτίθεται ότι έ.π.ρ.ε.π.ε. να το κάνει.

Να το δω? : Δεν είναι και η ταινία της χρονιάς που λένε όλοι, δεν είναι όμως και για να τη χάσεις.

Μια που αρχίσαμε με Morrissey, ιδού το εκπληκτικό Wonderful Woman από τη συλλογή The Sound Of The Smiths που μόλις κυκλοφόρησε, δεύτερη πλευρά στο This Charming Man, ενός από τα καλύτερα singles στην ιστορία της μουσικής. Τα δύο B Sides του, το Jeane και αυτό, παραδόξως δεν είχαν συμπεριληφθεί ποτέ σε κανένα άλμπουμ, οπότε αξίζει να πάρετε τη διπλή deluxe έκδοση του άλμπουμ μόνο γι'αυτά.


#6. The Smiths - Wonderful Woman

Ας πούμε ότι και όλα τα υπόλοιπα σημερινά τραγούδια θα μπορούσαν να έχουν μια σχέση με το φιλμ του αγαπητού Tomas, και ας του τα αφιερώσουμε, αφού έχει τόσο καλό γούστο.

#7. The Social Services - The Baltic Sea

Υπέροχο τραγούδι, καταπληκτικοί στίχοι. Να γιατί δε θα'θελα ποτέ να ζήσω στη Σουηδία.

#8. The Melting Ice Caps - I Wanted To Be Your Boyfriend

"Wanna go Steady?" ρωτάει σε κάποια στιγμή το αγόρι το κοριτσάκι - βαμπίρ. Επίσης καταπληκτικό τραγούδι από τον πρώην Luxembourg.

#9. The Rural Alberta Advantage - Sleep All Day

Vampires do that, you know.. [και να μην ξεχάσω να σημειώσω πως είναι καταπληκτικό τραγούδι και πως έχω τύψεις που το χαντακώνω εδώ αλλά τι να γίνει..]

#10. Sleep Party People - I'm Not Human At All

Ε τι, δε θα'ταν κι αυτό καταπληκτικό?..

49th TIFF : Day 1 : Friday 14.11.2008

Από τις πιο δύσκολες η πρώτη μέρα του Φεστιβάλ. Αγώνας δρόμου στη δουλειά για τις τελευταίες εκκρεμότητες και κατευθείαν στο λιμάνι. Ο κόσμος περισσότερος από κάθε άλλη φορά [για πρώτη μέρα], θα πέσουν κορμιά και φέτος.. Οι γνώριμες φεστιβαλικές φάτσες, οι φίλοι που συναντάμε μόνο στο Φεστιβάλ πλέον, οι έντρομοι newbies που προσπαθούν να κοντρολάρουν τον κόσμο στην είσοδο, τα εισιτήρια αριστερά, οι κάρτες δεξιά, free press με το κιλό, νέες καρέκλες στο καφέ της Αποθήκης Δ, υγρασία και [παραδόξως] ζέστη στο λιμάνι, τι να'γινε άραγε στον Αρονόφσκυ?..

Ξεκινάμε.

1. Rosetta, [Belgium], 1999, Jean-Pierre & Luc Dardenne, ****

Κάννες 1999. Χρυσός Φοίνικας. Θυμάμαι ακόμη τα πλάνα στα δελτία ειδήσεων, η Rosetta με την κόκκινη φόρμα περπατά εις το δάσος με φρενήρη ρυθμό και την κάμερα κολλημένη πάνω της.. Έρχεται λοιπόν η στιγμή που κάθε ταινία που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχεις χάσει, θα προβληθεί σε μια σκοτεινή αίθουσα, κι εσύ θ'ανταμειφθείς που δε διάλεξες την εύκολη λύση του dvd. Όχι ότι η Rosetta των αδελφών Dardenne διαθέτει κάποιο αξιοσημείωτο 'cinematography' το οποίο χάνεται στη μικρή οθόνη, η εμπειρία όμως του να παρακολουθείς αυτό το φιλμ από τις πρώτες [ειδικά] σειρές μιας αίθουσας είναι κάτι που δε μπορεί εύκολα να υποκατασταθεί. Η Rosetta [έξοχη η Emilie Dequenne] είναι η πρωταγωνίστρια της ταινίας. Η Rosetta ε.ί.ν.α.ι. η ταινία. Όχι μόνο βρίσκεται μέσα σε κάθε πλάνο, η κάμερα είναι τόσο κοντά της που βλέπεις ουσιαστικά τον κόσμο της από τα δικά της μάτια [και αναρωτιέσαι πόσες φορές στα γυρίσματα θα ξαναγυρίζονταν οι σκηνές επειδή η κάμερα θα σκόνταφτε πάνω της, αυτό θα πει εργατικό ατύχημα!]. Ζώντας σ'ένα κάμπινγκ με την αλκοολική μητέρα της, και προσπαθώντας διαρκώς να βρει / κρατήσει μια δουλειά, προσπαθεί να ζήσει μια 'φυσιολογική ζωή' [συγκλονιστική η σκηνή που πριν κοιμηθεί το βράδυ μιλά στον εαυτό της: "Βρήκες μια δουλειά. Βρήκες ένα φίλο. Έχεις μια κανονική ζωή"] σαν όλους τους άλλους. Στην ψυχοβγαλτική τελευταία σεκάνς, η απόγνωση, οι τύψεις, η ελπίδα.. όλα γυρνούν γύρω της σαν μηχανάκι με πειραγμένη εξάτμηση.. Ποιό θα επικρατήσει?

Να το δώ? : Πάρε μια δραμαμίνη κι έλα. Έλα όμως!

2. Salamandra, [Argentina], 2008, Pablo Aguero, **1/2

Η Άλμπα έχει μόλις αποφυλακιστεί λίγο μετά τη δικτατορία. Παίρνει τον εξάχρονο γιό της [με τον οποίο γνωρίζεται ελάχιστα] από τη μητέρα της και κατευθύνονται στο Ελ Μπολσόν, σ'ένα κοινόβιο χίππιδων και περιθωριακών. Από τη μια η ιδεολογία [και οι αμπελοφιλοσοφίες] της ονειροπαρμένης μάνας, από την άλλη ο μικρόκοσμος ενός εξάχρονου παιδιού [αστέρι ο μικρός Joaquin Aguila] και η πρόωρη, βίαιη είσοδός του στον παράλογο κόσμο των 'μεγάλων'. Καλή η σκηνοθεσία, ρεαλιστικό το setting του κοινοβίου, ο John Cale σ'ένα σύντομο πέρασμα, κάτι απροσδιόριστο όμως σ'εμποδίζει ν΄αγαπήσεις αυτή την ταινία..

Να τη δω? : Όσο περνάνε οι ώρες όμως μου αρέσει περισσότερο..

3. The Exiles, [USA], 1961, Kent Mackenzie, **


Μια φτωχική συνοικία του Los Angeles των αρχών των sixties. Μια παρέα νέων αυτόχθονων Αμερικανών [Ινδιάνων δηλαδή] που προσπαθούν να επιβιώσουν στη μεγάλη πόλη, ενώ οι γονείς τους ζουν ακόμη στους καταυλισμούς. Το αλκοόλ, η ανεργία, οι καβγάδες, οι έρωτες, το rock'n'roll, το υπέροχο ασπρόμαυρο Los Angeles του 1961 [συνέχεια μου ερχόταν στο μυαλό το The First Of The Gang To Die του Morrissey, κι ας αναφέρεται στους Λατινοαμερικανούς] είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας [γυρισμένης σε στυλ ντοκυμαντέρ]. Όσο για τους νεαρούς αυτόχθονες, τους συμπαθείς μεν [αν και δε βοηθάει το ότι δεν ακούγονται οι πραγματικές τους φωνές], αλλά στο τέλος μιας πολύ κουραστικής ημέρας, ακόμη κι αυτά τα 72 λεπτά της νυχτερινής τους περιπέτειας σου φαίνονται ατέλειωτα..

Να το δω? : Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους και μόνο..

και τα τραγούδια μας..

#2 {{{Sunset}}} - Go To Mexico [div]

Ένα ακόμη καλύτερο τραγούδι τους από αυτό που παρουσιάσαμε πρόσφατα

#3 The Biker Boy - November Song [div]

Τελειώνει η χρονιά, τελειώνει και το one - song - per - month project του Biker Boy

#4 Black Hat Brigade - Swords [div]

Πολύ μου αρέσουν αυτοί οι Καναδοί, σχεδόν όσο αρέσουν σ'αυτούς οι Wolf Parade.