49th TIFF : Day 9 : Saturday 22.11.2008

Πόσο ωραία αισθάνομαι που δε θα ξανακούσω για ένα χρόνο το εκνευριστικό αυτό μήνυμα στον τηλεφωνητή του Φεστιβάλ..

1. El Cielo, La Tierra Y La Lluvia, [Chile], 2008, Jose Luis Torres Leiva, ***


Α, εδώ είμαστε, my kind of movie! Πουλάκια, ρυάκια, άνεμοι, βροχή, θάλασσα, δέντρα, κι άλλη βροχή, ένας άντρας που μαζεύει μήλα, μια γυναίκα που του κάνει τις δουλειές του σπιτιού, μια ατάκα κάθε δέκα λεπτά.. μόνο όταν τέλειωσε συνειδητοποίησα πόσο μου άρεσε. Και αυτό που πάντα αναρωτιέμαι είναι το πως αυτοί οι σκηνοθέτες καταφέρνουν και βρίσκουν χρηματοδοτήσεις για να γυρίζουν τέτοιες ταινίες.



Να το δω? : Μόνο για hardcore fans του είδους.

2. Dikoye Polye (Wild Field), [Russia], 2008, Mikhail Kalatozishvill, **


Σ'ένα σπίτι - καλύβα, στη μέση της στέππας - πουθενά, κατοικεί ένας θαυματουργός γιατρός, κάνοντας ένα μικρό διάλλειμα στην καριέρα του ως φωτομοντέλο. Ετοιμοθάνατους, ζώα, όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Θα καταλήξει κι αυτός σαν το μπάτσο του Terribly Happy? Κάτι πιο βαρύ, πιο μεστό, πιο επιβλητικό περίμενα από αυτό το φιλμ, βασισμένος στην πολύ καλή παράδοση των ρωσικών ταινιών των τελευταίων χρόνων του Φεστιβάλ. Αντ'αυτού, το Άγριο Λιβάδι, προσπαθεί να γίνει μια μεταφυσική κωμωδία, και o πρωταγωνιστής - γλάστρα μάλλον δεν το βοηθάει και πολύ..




Να το δω? : Μόνο σε μένα δεν άρεσε, οπότε..

3. 35 Rhums, [France], 2008, Claire Denis, ****


Άνετα θα μπορούσε να έχει τελειώσει εδώ το Φεστιβάλ για μένα, και τα 35 Σφηνάκια Ρούμι θα'ταν η ιδανική αυλαία. Η αγαπημένη μας Γαλλίδα στην καλύτερη ίσως [από αυτές που έχω δει σίγουρα], και σίγουρα πιο ώριμη ταινία της, κυριολεκτικά κεντάει. Μια φαινομενικά απλή πλοκή, κι όμως κάτω από την επιφάνεια, αυτά που υπονοούνται και δε λέγονται ποτέ [όπως το φυλετικό θέμα, όλοι πλην ενός στην ταινία είναι μαύροι, και ανήκουν στην εργατική τάξη, δεν υπάρχει ούτε μια ατάκα, ούτε μια σκηνή που να αναφέρεται στο θέμα, κι όμως, το βλέπεις, το ξέρεις ότι είναι εδώ], το παρελθόν των ηρώων, που πρέπει κάποτε να αντιμετωπίσουν για να προχωρήσουν μπροστά, οι μεταξύ τους σχέσεις που ξεκαθαρίζουν [?] όσο πλησιάζει το τέλος.. όλα παρουσιζονται μ'έναν τρόπο ιδιοφυιή, αριστοτεχνικό. Οι εξαιρετικές ερμηνείες όλων, και κυρίως του πατέρα - Alex Descas, πλαισιώνονται από μια θαυμάσια διεύθυνση φωτογραφίας και, φυσικά, την για μια φορά ακόμη σπουδαία μουσική επένδυση των Tindersticks.

Να το δω? : Οπωσδήποτε.

Άλλη μία επανάληψη [στο μάθημα του Σεπτεμβρίου] δεν έβλαψε κανένα..

#41. Tindersticks - 35 Rhums [Closing Titles] [div]

Το ντεμπούτο EP των Νεοϋορκέζων Miracles Of Modern Science εκτός από free download, θυμίζει και Arcade Fire στην ενορχήστρωση των τραγουδιών.

#42. Miracles Of Modern Science - Luminol [div]

Επικό μελόδραμα, από αυτά που ξέρει να εκτιμά αυτή η πόλη.

#43. The Mirror Lounge - Drifting Into A Secret Area [div]

Ένα υ-πέ-ρο-χο pop τραγούδι από το 1996.

#44. Pencil Tin - Smile [div]

Τα ξαδερφάκια των Pavement από τη Δανία..

#45. Mimas - Mac, Get Your Gear [div]

49th TIFF : Day 4 : Monday 17.11.2008

Μόλις τώρα συνειδητοποιώ ότι είδα τρεις ταινίες χθες, και όχι τέσσερις.. Τόσες τραγωδίες, τόσα δράματα, τόσοι πόλεμοι, τόση φτώχεια, τόση αρώστεια.. πότε θα βγει μια ταινία για το Αλτσχάιμερ να'ρθω να ταυτιστώ ο σινεφίλ?

1. Frozen River [USA], 2008, Courtney Hunt, **1/2


Έχοντας κερδίσει το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής του φετινού Sundance το φιλμ της Hunt ήταν λογικό να γεμίσει την αίθουσα Φρίντα Λιάππα, κάτι που προκάλεσε την έκπληξη της υπέροχης Melissa Leo [και πολύ όμορφης από κοντά, η μοίρα της το έχει να παίζει τσακισμένες, σκληρές, αμακιγιάριστες γυναίκες, όπως στα 21 γραμμάρια] η οποία αφιέρωσε κατά κάποιο τρόπο την προβολή στη γιαγιά της, που έμεινε για πάνω από 30 χρόνια στην Ελλάδα. Η ταινία καταγράφει την ιστορία μιας γυναίκας που ζει με μισθό πείνας σ'ένα τροχόσπιτο κοντά σ'ένα καταυλισμό αυτόχθονων Μοχώκ στα σύνορα με τον Καναδά, μαζί με τα δυό της παιδιά. Ο άντρας της, εθισμένος στο τζόγο, τους έχει μόλις εγκαταλείψει. Η επεισοδιακή γνωριμία της με την Ινδιάνα [είπαμε, πολιτική ορθότητα, αλλά μέχρις ενός σημείου] Λάιλα θα την οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια..


Οι πολύ καλές ερμηνείες της Leo και της Misty Upham [η οποία μπορεί και να την τσιμπήσει την υποψηφιότητα] κρατούν γερά το φιλμ και αποτρέπουν την καταχώρησή του στην κατηγορία "αμάρτησα-για-το-παιδί-μου" - παύλα - "ύμνος-στη-γυναικεία-φιλία" - παύλα - αμερικανιά. Βέβαια, η πρόθεση της Hunt να ακολουθήσει το μονοπάτι της ποιοτικής αλλά [όχι κουλτουριάρικης] ταινίας που θα έχει καριέρα στα βραβεία και -φυσικά- στις αίθουσες, είναι ολοφάνερη.



Να τη δω? : Εισέπραξε θερμότατο χειροκρότημα και λογικά έχει ήδη διανομή.


2. Ting Che (Parking), [Taiwan], 2008, Mong-Hong Chung, ***


Ταιπέι, ημέρα της μητέρας. Ο Τσεν Μο, απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη γυναίκα του, κυρίως έπειτα από την ιατρική γνωμάτευση ότι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Σταματά σ'ένα ζαχαροπλαστείο για να της πάρει μια τούρτα, σε μια προσπάθεια να αναθερμάνει τη σχέση τους, για να ανακαλύψει στο γυρισμό προς το αυτοκίνητό του, ότι κάποιος έχει διπλοπαρκάρει και τον έχει κλείσει. Ακολουθεί μια σειρά παράξενων περιστατικών και γνωριμιών, καθώς ο νεαρός άντρας προσπαθεί καθ'όλη τη διάρκεια της νύχτας να γυρίσει στο σπίτι του. Τα θέλει βέβαια και ο πωπός του, αλλά κάπως πρέπει να προχωρήσει και η πλοκή.. Θα μπορούσε να είναι μια ανόητη φάρσα, θα μπορούσε να είναι και αριστούργημα στα χέρια ενός Κιμ Κι-Ντουκ. Η ταινία του Chung βρίσκεται κάπου στη μέση. Έχει καλό ρυθμό και ανατρεπτική πλοκή, θαυμάσια νυχτερινή φωτογραφία, ωραίους χαρακτήρες.. αγαπιέται εύκολα.




Να το δω? : Ωραίο, ευχάριστο, μια χαρά.

3. Sonic Youth: Sleeping Nights Awake, [USA], 2007, Michael Albright, ***


Reno, άχρωμη, άοσμη και άγευστη μικρομεσαία αμερικανική πόλη. Ιούνιος 2006. Οι Sonic Youth, δέχονται την πρόσκληση του Albright, μια βδομάδα πριν τη συναυλία τους, ν'αφήσουν 7 εφήβους να κινηματογραφήσουν το show, αλλά και τους ίδιους, στα παρασκήνια, πριν και μετά από αυτό. Το φίλμ που προκύπτει είναι αρκετά διαφορετικό από το αντίστοιχο πχ για τους Beastie Boys που είδαμε στο περσινό Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ. Ασπρόμαυρο, με πολύ καλό μοντάζ και κινηματογράφηση των όσων συμβαίνουν πάνω στη σκηνή και με μια πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα με το συγκρότημα στα παρασκήνια, πετυχαίνει απόλυτα σαν πείραμα, φοβάμαι όμως ότι δεν θα έχει κάτι παραπάνω να πει σε κάποιον που δεν είναι φαν του συγκροτήματος. Η Kim είναι το ίδιο αισθησιακή και cool τραγουδώντας το Cool Thing είκοσι χρόνια μετά, ο Thurston είναι απλός και φιλικός, κανείς τους δε δείχνει να φαντάζεται / πιστεύει ότι το αποτέλεσμα αυτού του project θα προβληθεί στη μεγάλη οθόνη, πόσο μάλλον σε κάποιο Φεστιβάλ. Καταφέρνει όμως, δείχνοντας το συγκρότημα τόσο προσιτό, να κάνει [και να μιλάει για] αυτό που αγαπά περισσότερο από οτιδήποτε, να αναδείξει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά ως τη βασική αιτία της επιτυχίας και της διάρκειάς τους. "Ποτέ δεν το είδαμε ως business" αναφέρουν σε κάποια στιγμή, και αυτό χαρακτηρίζει με τον καλύτερο τρόπο το συγκρότημα, και κατ'επέκταση, την ίδια την ταινία.

Sonic Youth: Sleeping Nights Awake (Trailer)


Να το δω? : Δέκα χρόνια είχα ν'ακούσω Sonic Youth και πολύ το χάρηκα.

Θα ορκιζόμουν ότι σε ένα σημείο του Parking άκουσα τη φωνή του Bill Callahan, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος..

#16. Smog - Dress Sexy At My Funeral [div]

Επτάλεπτο, χορταστικό, υπνωτικό, υπέροχο. Από το Southampton της Βρετανίας.

#17. Boduf Songs - Quiet When Group [div]

Τρεισήμισυ λεπτά μιας ονειρικής εισαγωγής και άλλα τόσα ενός υπέροχου τραγουδιού. Δεκαπέντε χρόνια πριν..

#18. Northern Picture Library - Catholic Easter Colours [div]

Ο τίτλος, ο ήχος.. όλα παραπέμπουν στον Sufjan..

#19. The Welcome Wagon - Sold! To The Nice Rich Man [div]

Κάπως έτσι θα τραγουδούσε η Joanna Newsom ένα τραγούδι του Chris Garneau. Η λίμνη Superior βρίσκεται στα όρια Καναδά - ΗΠΑ.

#20. Charlotte Cornfield - North of Superior [div]

49th TIFF : Day 3 : Sunday 16.11.2008

1. Civic Life, [UK], 2004-2008, Christine Molloy, Joe Lawlor, **

Το ζευγάρι των Ιρλανδών Molloy - Lawlor ζει και εργάζεται στο Λονδίνο. Σαν μέλη ενός κανονικού συγκροτήματος, παρουσιάζουν τη δουλειά τους κάτω από το όνομα Desperate Optimists. Αναλαμβάνουν [ή τουλάχιστον αυτό έκαναν ως τώρα, γιατί σκοπεύουν να ασχοληθούν με τις μεγάλου μήκους ταινίες από δω και πέρα] μικρά 'αστικά' projects, πηγαίνοντας σε μια, συνήθως υποβαθμισμένη περιοχή μιας πόλης, ύστερα από πρόσκληση -και χρηματοδότηση- της τοπικής κοινωνίας, και γυρίζουν ένα μικρού μήκους φιλμ, σε ένα μόνο πλάνο [συνήθως τους παίρνει τρεις με τέσσερις λήψεις], όπου παρουσιάζουν μια μικρή ιστορία για την αντίστοιχη κοινότητα, με πρωταγωνιστές τα ίδια της τα μέλη.



Η αρχή έγινε με το Who Killed Brown Owl? το 2004, και αυτό συνεχίστηκε ως και φέτος, με μια σειρά εννέα μικρών μονοπλάνων, που παρουσιάζονται εδώ κάτω από τον τίτλο Civic Life. Το Who Killed.. είναι με διαφορά το καλύτερο από τα εννέα φιλμ, κι αυτό που τους έδωσε τη φήμη και την ώθηση να συνεχίσουν. "It is a sunny afternoon in an enchanted corner of London as a camera begins to gently move along a riverbank revealing an elaborate tableau. Burnt sunbathers, beer-drinking kids, an abandoned baby, a rabbit in a boat, a bicycle accident..". Εννιά λεπτά για μια υπέροχη πτήση σ'ένα πάρκο του Λονδίνου με μουσική του Thomas Tallis. Από τα υπόλοιπα (Moore Street [2005], Revolution [2005], Twilight [2005], Town Hall [2005], Now We Are Grown Up [2005], Daydream [2006], Leisure Center [2005] και Joy [2008]) ξεχωρίζουν σαφώς τα δύο τελευταία, ένα νεοαναγερθέν Αθλητικό Κέντρο ιδωμένο μέσα από τα μάτια ενός νεαρού ζευγαριού, και η αναπαράσταση μιας εξαφάνισης, προοίμιο της πρώτης τους μεγάλου μήκους ταινίας, για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω.

Να το δω? : Ή θα παραγγείλεις το DVD από εδώ, ή θα δεις το Brown Owl εδώ.

2. Be Hamin Sadegi (As Simple As That), [Iran], 2008, Reza Mir Karimi, **1/2


Ως γνωστόν, δε νοείται Φεστιβάλ Κινηματογράφου χωρίς Ιράν. Το As Simple As That δεν ξεφεύγει καθόλου από αυτό που περιμένει να δει ο θεατής, γι'αυτό και δεν απογοητεύει. Η γλυκόπικρη ιστορία της Tanareh μητέρας δύο μικρών παιδιών [το αγοράκι ειδικά κλέβει όλη την ταινία] που βρίσκεται στα όρια της κατάθλιψης, καθώς ο άντρας της λείπει όλη την ημέρα από το σπίτι εργαζόμενος ως μηχανικός, τα παιδιά της δε δείχνουν να την υπολογίζουν ιδιαίτερα, η ίδια έχει παραμελήσει τον εαυτό της δίνοντας πάντα προτεραιότητα στις ανάγκες των άλλων.. Καθώς ένας γάμος γίνεται στο πάνω διαμέρισμα, αναλογίζεται την πορεία που έχει πάρει ο δικός της γάμος.

Όμορφο, συμμαζεμένο και συμπαθητικό.

Να το δω? : Σα συνοικέσιο ακούστηκε το παραπάνω, αλλά ναι.

3. Helen, [UK], 2004-2008, Christine Molloy, Joe Lawlor, **


Να και η μεγάλου μήκους των Αισόδοξων σε Απόγνωση που λέγαμε παραπάνω. Εδώ δυστυχώς, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί, που αποδίδουν τους ρόλους των ανθρώπων μιας τοπικής κοινωνίας από την οποία έχει μυστηριωδώς εξαφανιστεί ένα κορίτσι, δε μπορούν να τραβήξουν στις πλάτες τους μια ολόκληρη ταινία. Αργός ρυθμός, μακρόσυρτα πλάνα, η αρχική ιδέα της αναπαράστασης της εξαφάνισης της κοπέλας και το casting του ρόλου της σε μια συμμαθήτριά της η οποία θα μπει κυριολεκτικά στο πετσί του ρόλου, ξεχειλώνει υπερβολικά, και υπερβολικά αργά επίσης..

Να το δω? : Άρεσε πιο πολύ σ'αυτούς που δεν ήξεραν τον τρόπο δουλειάς τους και δεν είχαν δει τις μικρού μήκους, και καταλαβαίνω το γιατί..

4. Frygtelig Lykkelig (Terribly Happy), [Denmark], 2008, Henrik Ruben Genz, **1/2


Νεαρός αστυνομικός παίρνει δυσμενή μετάθεση σε βαλτοχώρι στη μέση του Δανέζικου πουθενά, λόγω παραπτώματος - παύλα - ένοχου μυστικού. Στο χωριό αυτό [εφτά σπίτια όλα κι όλα], όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, και οι λογαριασμοί λύνονται με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις. Ενώ νομίζει ότι θα εκτίσει ήσυχα την "ποινή" του και θα φύγει, ανακαλύπτει σύντομα ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βαλτοχώρι αυτό της Δανιμαρκίας, κι ότι κάποιοι θα κάνουν το παν για να συμπληρώσουν το καρέ τους [καλή και η πρέφα, αλλά μετά από κάποια χρόνια τη βαριέσαι..]




Να το δω? : Προβλέψιμο, αλλά ευχάριστο.

And the list goes on..

#11. Principles Of Geometry - A Mountain for President [div]

Principles take the emotional route and develop an accurate and refined cocoon of vintage synthesizers, spanners, majestic basslines and, as jacked as it may sound, Wagner-like harmonies. Απίθανη, υπνωτική γαλλική electrionica.

#12. Sandro Perri - Double Suicide [div]

Ωραίος τίτλος, ωραίο τραγούδι.

#13. Hospital Ships - Bitter Radio Single [div]

Το last.fm μιλάει για επιρροές από Flaming Lips, Neutral Milk Hotel, Beach Boys etc, εμένα το πικρό radio single μου θύμισε Unicorns, ειδικά στην εισαγωγή.

#14. The Pale Corners - Steve Buscemi [div]

Αν περίμενα να δω ταινία με τον Buscemi για να ανεβάσω αυτό το θαυμάσιο tribute των Pale Corners, Μάλλον θα περίμενα αρκετά, οπότε ας το ακούσουμε πριν μπαγιατέψει.

#15. Bubblegum Lemonade - Susan's In The Sky [div]

..without diamonds.. τελικά και οι JAMC και όλα τα συγκροτήματα που έχουν επηρεάσει, μια εμμονή με τον Phil Spector την έχουν..

49th TIFF : Day 2 : Saturday 15.11.2008

[all links and trailers on this post were removed by request]

Σας αρέσει η τηλεόραση στο ραδιόφωνο στον κινηματογράφο?

1. Sugar, [USA], 2008, Anna Boden & Ryan Fleck, ***1/2


Δεύτερη ταινία για το ζευγάρι των σκηνοθετών που μας έδωσαν μια καταπληκτική πρώτη ταινία, το Half Nelson, πριν από λίγα χρόνια, με θέμα την ιστορία του "Sugar", ενός 19χρονου ταλέντου στο baseball από τη Δομινικανική Δημοκρατία, ο οποίος εκπαιδεύεται μαζί με άλλους συμπατριώτες του σε ειδικό camp, με σκοπό να επιλεγεί για να παίξει επαγγελματικά στις ΗΠΑ.

Η αθωότητα των 19 χρόνων, η πίεση και η ελπίδα της οικογένειας [ή καλύτερα ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας] για την -οικονομική- λύτρωση που θα αποφέρει η είσοδος στις ΗΠΑ, το ακλόνητο δίδυμο "θρησκεία - baseball" στην Iowa.. το Sugar είναι η πιο ρεαλιστική, και πιθανότατα η καλύτερη ταινία για το baseball που έχω παρακολουθήσει. Κλασική ταινία επιδίωξης του αμερικανικού ονείρου, δοσμένη όμως χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς και σεναριακές υπερβολές. Εντυπωσιακά καλοδουλεμένο σενάριο, αποτέλεσμα έρευνας ενός χρόνου απ'ότι αποκάλυψε στο τέλος της προβολής η Boden, σε αναγκάζει να τους βγάλεις το καπέλο για το ότι δεν υπέκυψαν στις πιέσεις του Hollywood όπως πολλοί συνάδελφοί τους μετά από ένα καλό ανεξάρτητο ντεμπούτο, και έφτιαξαν παρ'όλα αυτά μια πολύ ώριμη και, γιατί όχι, εμπορική ταινία για ένα αγαπημένο αμερικανικό θέμα, χωρίς να προδώσουν τις αρχές τους.


Ανεπανάληπτη στιγμή στο φιλμ, η σκηνή που ένας αμερικανός παίκτης ρωτά τον Sugar "do you like TV on the Radio?" λίγο πριν του δώσει τα ακουστικά για να ακολουθήσει μια υπέροχη σεκάνς όπου ακούγεται ολόκληρο ένα τραγούδι [ποιο? ποιο?] του συγκροτήματος, και ο μεταφραστής το απέδωσε "σου αρέσει η τηλεόραση στο ραδιόφωνο?"

Να το δω?: Λογικά θα έχει διανομή στις αίθουσες, οπότε θα έχεις την ευκαιρία.


2. Le Fils, [Belgium], 2002, Jean-Pierre & Luc Dardenne, ***1/2


Δεύτερη ημέρα του Φεστιβάλ, δεύτερη ταινία των Dardenne για μένα, αυτή τη φορά με την παρουσία του Luc Dardenne στο τέλος της προβολής. Ο [εξαιρετικός] Olivier Gourmet, από ιδιοκτήτης αλυσίδας πάγκων με βάφλες στη Rosetta, είναι εδώ αρχιμάστορας σε ξυλουργείο. Η κάμερα τώρα είναι κολλημένη πάνω σ'αυτόν, και συγκεκριμένα πίσω του, και τον παρακολουθούμε για αρκετή ώρα στις έντονες [και πολύ θορυβώδεις] ξυλουργικές του εργασίες, ώσπου η πρώην γυναίκα του ανακοινώνει πως ξαναπαντρεύεται και είναι και πάλι έγκυος. Ο Οlivier [οι Dardenne έδωσαν το όνομα και στο χαρακτήρα αφού όπως αποκάλυψε ο Luc, έγραψαν το σενάριο ειδικά γι'αυτόν] αποκτά εμμονή μ'ένα δεκαεξάχρονο αγόρι, μαθητευόμενο στο εργαστήρι. Είναι το ενδιαφέρον του ερωτικό? πατρικό? ή μήπως..

Ή μήπως να περιμένετε την επόμενη προβολή στην ΕΤ1?

Πολύ κατατοπιστικές οι διευκρινίσεις που έδωσε ο σκηνοθέτης μετά την προβολή, αλλά δε θέλω να τις παραθέσω εδώ, έστω και αν δεν αποτελούν ιδιαίτερο spoiler. Δεν είναι Rosetta, αλλά κινείται στο ίδιο χαρακτηριστικό τους στυλ. Πολύ καλό φιλμ.

Να το δω? : ΕΤ1


3. Wendy and Lucy, [USA], 2008, Kelly Relchardt, ***


Στο Χόλλυγουντ λένε μην παίξεις ποτέ με παιδί ή ζώο, γιατί θα σου κλέψει την παράσταση. Η Michelle Williams, η Wendy της ταινίας, δεν κινδύνεψε καθόλου από το παραπάνω ρητό, καθώς ούτε το σκυλί της η Lucy, ούτε ακόμη κι αυτός ο καταπληκτικός Will Oldham [που εμφανίζεται βέβαια δυστυχώς μόνο στην αρχική σκηνή του φιλμ], καταφέρνουν να της κλέψουν οτιδήποτε. Η γλυκόπικρη αυτή ταινία, γλυκιά γιατί το αξιολάτρευτο μουτράκι της Michelle κυριαρχεί σε κάθε πλάνο, πικρή γιατί η πρωταγωνίστρια χάνει το σκύλο της και προσπαθεί να τον βρει καθ'όλη τη διάρκειά της, δε θα'ταν η ίδια με μια διαφορετική πρωταγωνίστρια.


Χωρίς να είναι σπουδαίο φιλμ, καταφέρνει να τυπωθεί στη μνήμη σου κυρίως χάρη στην υπέροχη αυτή νεαρή ηθοποιό και στον χαρακτήρα που δημιουργεί. Σ'ένα οδοιπορικό προς μια καλύτερη ζωή [στην Αλάσκα της Sarah Palin], με ελάχιστα χρήματα, αντιμετωπίζοντας τη σκληρότητα των ανθρώπων, κι έχοντας ως συνοδοιπόρο και μοναδικό της φίλο, το σκύλο της, η Wendy συνειδητοποιεί πως το ταξίδι της ζωής δεν είναι τόσο εύκολο όσο νόμιζε..

Να το δω? : Μικρό και όμορφο.


4. Let The Right One In, [Sweden], 2008, Tomas Alfredson, ***1/2


Όλη την ημέρα, και μην έχοντας διαβάσει πληροφορίες για την ταινία, ξέροντας μόνο ότι είναι από τις πολύ αναμενόμενες αυτού του Φεστιβάλ, κι ότι είναι πολυβραβευμένη σε αντίστοιχα Φεστιβάλ του εξωτερικού, είχα στο νου μου αυτό το τραγούδι

#5. Morrissey - Let The Right One Slip In [div]



Ευτυχώς η πρώτη [από τις πολλές] ερώτηση που τέθηκε στο σκηνοθέτη κατά τις δύο και κάτι που τέλειωσε η ταινία, ήταν το γιατί διάλεξε αυτόν τον τίτλο. Όταν απάντησε ότι τον πήρε από ένα τραγούδι του Morrissey θεώρησα φρόνιμο το 'Yesss!!' που θέλησα να φωνάξω, να το κάνω από μέσα μου. Φυσικά ο τίτλος του τραγουδιού ταιριάζει πολύ και στο θέμα της ταινίας, καθώς [και όσοι βλέπουν True Blood το ξέρουν πολύ καλά] πρέπει να καλέσεις ένα βρυκόλακα για να μπει μέσα στο σπίτι σου, και ναι, αν δεν το καταλάβατε ακόμη, το φιλμ του κυρίου Alfredson με τις διθυραμβικές κριτικές, είναι ένα vampire movie. Με 12χρονα παιδιά. Πολύ καλό και πρωτότυπο σενάριο, εκπληκτική φωτογραφία της νυχτερινής χιονισμένης Στοκχόλμης, το ιδιόμορφο αυτό θρίλερ έκανε αρκετή ώρα να με κερδίσει [τα μάτια κλείνουν επικίνδυνα όταν η τέταρτη ταινία αρχίζει στις 12 το βράδυ..], κυρίως επειδή υποτίθεται ότι έ.π.ρ.ε.π.ε. να το κάνει.

Να το δω? : Δεν είναι και η ταινία της χρονιάς που λένε όλοι, δεν είναι όμως και για να τη χάσεις.

Μια που αρχίσαμε με Morrissey, ιδού το εκπληκτικό Wonderful Woman από τη συλλογή The Sound Of The Smiths που μόλις κυκλοφόρησε, δεύτερη πλευρά στο This Charming Man, ενός από τα καλύτερα singles στην ιστορία της μουσικής. Τα δύο B Sides του, το Jeane και αυτό, παραδόξως δεν είχαν συμπεριληφθεί ποτέ σε κανένα άλμπουμ, οπότε αξίζει να πάρετε τη διπλή deluxe έκδοση του άλμπουμ μόνο γι'αυτά.


#6. The Smiths - Wonderful Woman

Ας πούμε ότι και όλα τα υπόλοιπα σημερινά τραγούδια θα μπορούσαν να έχουν μια σχέση με το φιλμ του αγαπητού Tomas, και ας του τα αφιερώσουμε, αφού έχει τόσο καλό γούστο.

#7. The Social Services - The Baltic Sea

Υπέροχο τραγούδι, καταπληκτικοί στίχοι. Να γιατί δε θα'θελα ποτέ να ζήσω στη Σουηδία.

#8. The Melting Ice Caps - I Wanted To Be Your Boyfriend

"Wanna go Steady?" ρωτάει σε κάποια στιγμή το αγόρι το κοριτσάκι - βαμπίρ. Επίσης καταπληκτικό τραγούδι από τον πρώην Luxembourg.

#9. The Rural Alberta Advantage - Sleep All Day

Vampires do that, you know.. [και να μην ξεχάσω να σημειώσω πως είναι καταπληκτικό τραγούδι και πως έχω τύψεις που το χαντακώνω εδώ αλλά τι να γίνει..]

#10. Sleep Party People - I'm Not Human At All

Ε τι, δε θα'ταν κι αυτό καταπληκτικό?..