Το ξέρω πως δεν είναι Χριστούγεννα, όπως επίσης και πως δεν υπάρχεις, αλλά επειδή δεν παίρνω ποτέ άδεια τα Χριστούγεννα είπα να σου στείλω τώρα το γράμμα μου και αν θέλεις διάβασέ το, πέταξέ το, προώθησέ το στη Virgin Mary [αυτή δε γιορτάζει τώρα στα κοντά?], στο κουνελάκι του Πάσχα [ούτε τότε παίρνω άδεια παρεμπιπτόντως], καθόλου δε με νοιάζει που θα καταλήξει, τάισέ το στους ταράνδους..
Αυτό το καλοκαίρι, όπου κι αν πάω, μ'όποιον κι αν πάω, όποτε πάω, α.ν. πάω οπουδήποτε.. δε θέλω να δω κόσμο, παιδάκια, αυτοκίνητα, clubs, τουρίστες, γνωστές φάτσες, άγνωστες φάτσες, παραλίες, ξαπλώστρες, δε θέλω να διαβάσω τίποτε, δε θέλω να ακούσω τίποτε, δε θέλω να δω τίποτε.. θέλω να μείνω σ'ένα φτηνό ξενοδοχείο στο Παρίσι σαν τον William Hurt σ'εκείνη την αγαπημένη μου ταινία, και να'ρχεται η Kathleen Turner κάθε φορά που ξυπνάω και να με ταϊζει κι από δύο υπνωτικά χάπια, κι εγώ να κοιμάμαι, να κοιμάμαι.. κι ας μην ανέβω ποτέ στον πύργο του Άιφελ, δε με πειράζει.. Θέλω να κάνω απεργία ομιλίας και να σπάσω το ρεκόρ μου.. θέλω να πάθω αμνησία.. θέλω να πέσω σε κώμα για τρεις βδομάδες..
ζητάω πολλά??
κι όπως λέει και το άσμα:
god give me patience..
just no more conversation..
ΥΓ: αλλιώς θα ξεράσω πάνω στο ειλικρινά αισχρό κόκκινο πουλόβερ σου Άγιέ μου, μάρτυς μου ο θεός!
Ραντεβού το Σεπτέμβρη..
Δυστυχώς δεν είναι και τόσο μακρυά.. ή μήπως είναι??
