Your Stories

Ένα τυπικό post για τους σημερινούς μας καλεσμένους θα πήγαινε κάπως έτσι:

"O Αlex και ο Scott έφτιαχναν μουσική στο υπόγειο του σπιτιού τους χρησιμοποιώντας διάφορα όργανα και παιχνίδια και κάνοντας sampling από διάφορα οικιακά αντικείμενα . Τώρα ηχογραφούν στην κουζίνα. Αν και έχουν περάσει ήδη πέντε χρόνια από τη δημιουργία του συγκροτήματος [που πήρε το όνομα του από το τους σπόρους ενός λουλουδιού] και έχουν ήδη κυκλοφορήσει δύο εντελώς σπιτικά και χειροποίητα άλμπουμς, μόλις πρόσφατα προσέθεσαν κι άλλα έξι μέλη [για να ανταπεξέλθουν στις live εμφανίσεις τους] και υπέγραψαν συμβόλαιο στη Moss Stories για να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους επίσημο άλμπουμ την επόμενη χρονιά. Υπέροχες μελωδίες, θαυμάσια φωνητικά, ένα κι ένα είναι τα τραγούδια του joint EP που βγήκε στις αρχές της χρονιάς μαζί με το Σουηδικό σχήμα Band In A Box."

Αυτό βέβαια δε θα ήταν καθόλου τυπικό post για τους Parachutes, καθώς δεν υπάρχει κείμενο που να έχει γραφτεί γι'αυτούς που να μην αναφέρει ότι το ρεμίξ στο EP τους έχει κάνει ο τραγουδιστής πολύ γνωστού Ισλανδικού συγκροτήματος, ότι το συγκρότημα αυτό τους διάλεξε για support στην Αμερικανική τουρνέ του, ότι ο Alex έχει ακόμη μια ιδιαίτερη σχέση μ'αυτούς, την οποία δε θα αναφέρουμε γιατί δεν ασχολούμαστε με κουτσομπολιά, και, πάνω απ'όλα, ότι ο ήχος τους είναι σ.κ.α.ν.δ.α.λ.ω.δ.ώ.ς όμοιος με αυτόν του προαναφερθέντος συγκροτήματος.. Σε βαθμό παρεξηγήσεως όμως.. [μέχρι που διάβασα ότι πρόκειται για secret project του τραγουδιστή τους]

Ακούστε τους και κρίνετε μόνοι σας.



parachutes - your stories [box]

Μόνο μη μου ζητήσετε και κανένα βραβείο αν ανακαλύψετε το συγκρότημα για το οποίο μιλάω: είναι εξαιρετικά εύκολο, και τα γούστα σας είναι πολύ αρκετά ακριβά για να μπορέσω να τα ικανοποιήσω..

Screaming Masterpiece, (2005), Iceland, Ari Alexander, *** 1/2

Να'μαστε λοιπόν και πάλι στο Ολύμπιον [αίθουσα Παύλος Ζάννας], αυτήν τη φορά κανονικά στην ώρα τους και η ταινία και ο σκηνοθέτης Ari Alexander, ντυμένος στην τρίχα, αλλά μόνο για τη μητέρα της ελληνίδας πρώην συγκατοίκου του στο Παρίσι, όπως δύο φορές εξήγησε απολογητικά..

Screaming Masterpiece λοιπόν, η ιστορία της ισλανδικής pop [με την ευρεία έννοια] μουσικής των τελευταίων.. 1000 χρόνων. Αρκετές αναφορές στην παράδοση της χώρας, και πάρα πολλή ζωντανή μουσική και συνεντεύξεις από γνωστά και αγαπημένα ονόματα όπως mum, sigur ros, bang gang, slowblow, amina, mugison και φυσικά, κυρίαρχη όλων η μεγαλοφυία που ακούει στο όνομα bjork [στην οποία ο Alexander στέκεται περισσότερο απ'ότι θα περίμενε κανείς, για προφανείς λόγους, αρκετά περήφανος που την έπεισε να συμμετάσχει στην ταινία].

Αν και στην ταινία δεν έγινε πια και τόσο φανερή η 'λεπτή γραμμή' ανάμεσα στην σωστά εννοούμενη περηφάνια και τον υπέρμετρο πατριωτισμό, στα όρια του εθνικισμού, που χαρακτηρίζει κατά πολύ τη σύγχρονη Ισλανδία, ο Alexander επέμεινε πολύ σ'αυτό στα όσα είπε πριν αλλά και μετά την ταινία.

Πάντως δεν μπορώ να κρίνω και τόσο αντικειμενικά την αξία του s.m. ως ντοκυμαντέρ, καθώς είμαι φαν της ισλανδικής σκηνής οπότε λογικό ήταν να μου αρέσει πολύ και μόνο για τη μουσική που παρουσιάζει [ειδικά οι sigur ros, bjork, mugison & bang gang ήταν εκπληκτικοί]. Θα'μουν περίεργος πάντως ν'ακούσω τη γνώμη κάποιου που δεν είχε την παραμικρή ιδέα για όλα αυτά τα ονόματα, όπως π.χ. της κυρίας που ρώτησε το σκηνοθέτη αν υπάρχουν bars στην Ισλανδία όπου μπορεί κανείς ν'ακούσει τα συγκροτήματα της ταινίας [ναι, κάθε Τρίτη είναι η bjork στο γωνιακό μπαράκι, τρίτο παγόβουνο δεξιά, και δέχεται παραγγελίες..]

Ας μην πούμε όμως περισσότερα, και ας δούμε καλύτερα..

το trailer της ταινίας



τα πρώτα λεπτά της με τους sigur ros.. [αχ τι θυμήθηκα τώρα..]



και την έξοχη εμφάνιση του mugison



Να το δω? : Αν είσαι φαν της μουσικής, οπωσδήποτε. [Τρίτη στις 23.00 στο Ολύμπιον]

Bíódagar (Movie Days), (1994), Iceland, Friðrik Þór Friðriksson, * *

Η αλήθεια είναι πως αν και το winter.academy ξεκίνησε ως mp3blog, αποφάσισα να γράφω δυο λόγια και για κάθε ταινία, παράσταση, συναυλία κλπ που βλέπω, όχι τόσο επειδή έχω κάποια φοβερή ανάγκη να πω τη γνώμη μου ή την κριτική μου, όσο για να θυμάμαι και ο ίδιος την άποψη που σχημάτισα την ί.δ.ι.α. κιόλας μέρα για την ταινία [και, ναι, δοκίμασα και τη λύση του ημερολογίου, αλλά ποτέ δεν το κράτησα για πάνω από μια βδομάδα, εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου για τη συνέπεια που δείχνει στη διατήρηση αυτού του blog παρεμπιπτόντως..]. Εντάξει, και το να διαβάσει κάποιος την άποψή σου, και να συμφωνήσει ή, ακόμη καλύτερα, να διαφωνήσει τελείως μ'αυτή, έχει επίσης και το ενδιαφέρον του (μπορώ για ώρες να συζητώ για ταινίες, ηθοποιούς κλπ. Χθες πχ, είχα με κάποιους φίλους την [αιώνια] συζήτηση για τον τίτλο του Χειρότερου Ηθοποιού Ever, και όταν φυσικά ανέφερα ότι μεταξύ του Keanu και του Kevin Costner, με δυσκολία μεν, διαλέγω δε όμως πάντα τον Kevin, κάποιος τόλμησε να ξεστομίσει ότι ήταν όχι απλά εκπληκτικός σ'εκείνη την ταινία του Ίστγουντ όπου έκανε το δραπέτη [ναι, αυτή με το παιδάκι], αλλά και ότι κανείς άλλος δε θα μπορούσε να παίξει αυτό το ρόλο.. Όπως καταλαβαίνετε το έμφραγμα από καθαρή τύχη το απέφυγα..)

Στο θέμα μας. Να βγαίνεις λοιπόν μετά από αρκετό καιρό για να δεις μια ταινία, και μάλιστα ένα μουσικό ντοκυμαντέρ για τη μουσική σκηνή της Ισλανδίας, παρουσία του σκηνοθέτη, και ν'ανακαλύπτεις ότι η προβολή αναβλήθηκε για την επόμενη μέρα, είναι αν μη τι άλλο γκαντεμιά [εγώ φταίω που αν και είχα κατεβάσει το Screaming Masterpiece εδώ και μήνες δεν το έβλεπα μη τυχόν και το πετύχω σε κάποιο αφιέρωμα του φεστιβάλ.. είναι βέβαια και στα ισλανδικά είναι η αλήθεια, οπότε και να'θελα να το δω μια δυσκολία θα την είχα υποθέτω..]

'Μέρες κινηματογράφου' λοιπόν. Η Ισλανδία στη δεκαετία του '50, μόλις έχει φτάσει η τηλεόραση και ο κινηματογράφος, η Pepsi και η Coca Cola [από την αμερικάνικη βάση στο νησί], οι μνήμες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ακόμη νωπές, το ψυχροπολεμικό αντικομμουνιστικό κλίμα στο φόρτε του, κι ανάμεσα σ'όλα αυτά, η ιστορία ενός 11χρονου αγοριού σε μια [ακόμη] coming-of-age ιστορία, με λίγη νοσταλγία, λίγο δράμα, λίγο [εντάξει, αρκετό] γέλιο, λίγη συγκίνηση, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα.. μπήκατε στο νόημα νομίζω..

Να το δω? : Στο Mega κάποιο μεσημέρι Κυριακής όλο και θα το πετύχεις υποθέτω..