12th TDF : Day 5 : Tuesday 16.3.2010

1. A Mother's Courage: Talking Back to Autism aka The Sunshine Boy, [Iceland], Fridrik Thor Fridriksson, [2009], ****


Δε θα σας πω ψέματα, ήταν το "Music from Sigur Ros & Bjork" που με ώθησε να παρακολουθήσω ένα φιλμ 103 λεπτών για τον αυτισμό, έστω κι αν ο δημιουργός του είναι ο Fridrik Thor Fridriksson, γνωστός από το Angels Of The Universe και το Niceland. Και πράγματι, τα υπέροχα τραγούδια του Agaetis Byrjun [όπως και η παρουσία της Kate Winslet στην αφήγηση] λειτουργούν ως κράχτης για το εξαιρετικό αυτό ντοκιμαντέρ, είναι όμως τόσο συναρπαστικά ενδιαφέροντα αυτά που μαθαίνεις για τη συγκεκριμένη πάθηση που η μουσική είναι ένα απλό bonus.

Μια μητέρα δύο υγιών εφήβων κι ενός 10χρονου γιού που πάσχει από αυτισμό, αποφασίζει να επισκεφτεί μέρη, κλινικές και οικογένειες στην Αμερική και τη Βρετανία και να δει πως αντιμετωπίζεται αλλού η συγκεκριμένη πάθηση, να αποκομίσει γνώσεις και εμπειρίες ώστε να γυρίσει στην Ισλανδία και να βοηθήσει καλύτερα το γιο της. Συναντά οικογένειες με δύο και τρία αυτιστικά παιδιά, που αντιμετωπίζουν το θέμα με καρτερικότητα και αισιοδοξία, μια καθηγήτρια Πανεπιστημίου που πάσχει από αυτισμό, μια καταπληκτική Ινδή που εφαρμόζει [αρχικά στο γιο της, κι έπειτα σε ένα ειδικό σχολείο που ιδρύει] μια απλή αλλά πολύ αποτελεσματική μ.έ.θ.ο.δ.ο για την ενίσχυση των επικοινωνιακών ικανοτήτων.. μαθαίνει [μαζί της και ο πιθανότατα μή κατατοπισμένος θεατής] πράγματα για την πάθηση αλλά και για το ίδιο της το παιδί, που ούτε μπορούσε καν να φανταστεί..


Ένα στα 150 παιδιά γεννιέται με κάποια μορφή αυτισμού. Η πιθανότητα εμφάνισης αυτισμού στα αγόρια είναι 4 φορές μεγαλύτερη απ'ότι στα κορίτσια. Όσο πιο νωρίς γίνει η διάγνωση και ξεκινήσει μια διαδικασία ενίσχυσης των επικοινωνιακών δεξιοτήτων, τόσο πιο πιθανό είναι για ένα αυτιστικό παιδί να ενσωματωθεί στον κοινωνικό ιστό και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Το καλύτερο πράγμα που έχετε να κάνετε σε κάθε τέτοια περίπτωση που γνωρίζετε είναι να κοινοποιήσετε την ύπαρξη του καταπληκτικού αυτού ντοκιμαντέρ.




Να το δω? : Κι εσύ και όλοι οι γνωστοί σου, την Κυριακή 21/3/2010

Sigur Ros - Olsen Olsen | div

2. Budrus, [Palestine, Israel, USA], Julia Bacha, [2009], **1/2


Είκοσι χρόνια από την πτώση ενός άλλου τείχους, ένα άλλο τείχος - "φράχτης" ορθώνεται ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, με στόχο την προστασία των πολιτών του Ισραήλ. Συχνά, όπως στην περίπτωση του μικρού χωριού Budrus, ο φράχτης περνά μέσα από τα κατεχόμενα εδάφη, καταστρέφοντας έναν ελαιώνα του χωριού. Οι ειρηνικές διαδηλώσεις που ακολουθούν, και που ξεκινούν από έναν απλό χωρικό και την κόρη του, για να προσελκύσουν από ξένους μέχρι και Ισραηλινούς ακτιβιστές, καταφέρνουν όχι μόνο την αλλαγή της διαδρομής του τείχους, αλλά δίνουν το έναυσμα για ένα ολόκληρο χείμαρρο ειρηνικών διαδηλώσεων σε όλο του το μήκος..


Αισιόδοξο φιλμ για μια όμορφη ιδέα, τη μοναδική ίσως που μπορεί να επιτύχει κάτι σ'αυτό τον άλυτο γρίφο του Παλαιστινιακού ζητήματος, σου δημιουργείται όμως η εντύπωση ότι παρουσιάζει τα πράγματα κάπως πιο.. light απ'ότι στην πραγματικότητα συνέβησαν..




Να το δω?: Αν βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο.


3. Where the Sun Doesn’t Rush, [Poland], Matej Bobrik, [2009], *1/2


Στατικά πλάνα αποτυπώνουν τη βαρετή καθημερινότητα των ηλικιωμένων κατοίκων ενός μικρού, σχεδόν ερημωμένου σλοβάκικου χωριού. Που και που κάνουν την εμφάνισή τους και κάποιοι νέοι, όπως η κοπέλα που εκφωνεί τις ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα του χωριού, οι οποίες πάντα αναφέρονται σε κάτι σχετικό με το κοιμητήριο του χωριού, ή οι εργάτες που εκτελούν κάποιες εργασίες.. στο εν λόγω κοιμητήριο. Στο τέλος, έπειτα βέβαια και από τη σχετική ανακοίνωση, όλο το χωριό μαζεύεται, σωστά το μαντέψατε.. για μια κηδεία!

"Γεμάτη μαύρο χιούμορ" υποτίθεται ότι είναι η μικρού μήκους αυτή ταινία του Πολωνού φοιτητή Matej Bobrik, νομίζω όμως πως τα 18 λεπτά της ήταν υπέρ-αρκετά για να αναπτύξει πολύ καλύτερα αυτό που ήθελε να πει.

Να το δω? : Εδώ νομίζω ότι μπορείς και να προσπεράσεις αν θέλεις..


4. Kansakunnan Olohuone (The Living Room Of The Nation), [Finland], Jukka Kärkkäinen, [2009], ***1/2


Ένας ανώριμος μπούλης μαθαίνει ότι πρόκειται να γίνει πατέρας. Ένας συνταξιούχος φορτηγατζής εκτελεί αυτοσχέδιες γυμναστικές ασκήσεις. Ένας ηλικιωμένος σιδερώνει τα ρούχα του. Ένας άλλος, υπέρβαρος και σχεδόν ανήμπορος, μετακομίζει σε νέο διαμέρισμα. Ένας αντιπαθητικός τύπος. Ένα ζευγάρι μεσήλικων αγοράζει το δικό του σπίτι.. Έξι μικρές ιστορίες σε έξι διαφορετικά Φινλανδικά σαλόνια, αναπτύσσουν [αριστοτεχνικά είναι η αλήθεια] το στερεοτυπικό θέμα της Σκανδιναβικής μελαγχολίας..


Ένας προς έναν οι ήρωες του δραματοποιημένου αυτού ντοκιμαντέρ κερδίζουν τη συμπάθεια του θεατή, σ'ένα πικρό και κάπως [..] καταθλιπτικό φιλμ που το εκτιμάς ακόμη περισσότερο μόλις βγεις από την αίθουσα [στο φως του ήλιου].




Να το δω? : Ότι πρέπει για θερινό σινεμά!

ΥΓ: ο σκηνοθέτης του φιλμ δε μας επισκέφθηκε κι έτσι δεν υπήρξε Q&A session μετά την προβολή της ταινίας, όπως υπήρξε πχ στο Φεστιβάλ του Sheffield..

The Montlhy Edition : October Radio

Sweet Sixteen. Sixty minutes. October Radio. Enjoy!

1. The Raveonettes - Last Dance [div]


Ακόμη θυμάμαι την υπέροχη εκείνη εμφάνιση των Δανών Raveonettes σε κακότυχο club της πόλης. Ήρθαν τότε, στην καλύτερη στιγμή τους, στο πιο accessible άλμπουμ τους, και φυσικά δεν κατάφεραν να μαζέψουν πάνω από 50-60 άτομα. Την παράσταση όπως ήταν φυσικό είχε κλέψει η απίστευτα sexy Sharin Foo, από τις πιο cool eρμηνεύτριες που μπορώ να θυμηθώ να'χουν περάσει από τα μέρη μας. Το επόμενο άλμπουμ τους σταμάτησε την ως τότε ανοδική πορεία τους, και, θα'λεγα ότι τους είχα σχεδόν ξεχάσει [για να μην πω διαγράψει] όταν με κάποια θλίψη διαπίστωσα ότι κατέφυγαν κι αυτοί στη γνωστή τακτική της προώθησης μέσω emails σε μουσικά blogs και sites, κάτι που δε σε προδιαθέτει και για ότι καλύτερο όταν πρόκειται για ένα όχι και τόσο καινούργιο συγκρότημα.. Ενέδωσα όμως, η προώθηση την έκανε τη δουλειά της, και.. έχω κολλήσει εδώ και μια βδομάδα μ'αυτόν τον απίθανο τελευταίο χορό! Άλλη μια τέλεια Σπεκτορική μελωδία που σου μένει αξέχαστη από το πρώτο κιόλας άκουσμα, το γνωστό κλισέ ότι σ'έναν δίκαιο κόσμο το τραγούδι αυτό θα'ταν #1 για εβδομάδες, ταιριάζει εδώ απόλυτα..


2. The Ballet - The House On Fire [div]


Το γιατί δε γνώρισαν την επιτυχία οι Νεοϋορκέζοι The Ballet ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να το καταλάβω. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ Mattachine το κυκλοφόρησαν μόνοι τους [να λοιπόν και η αιτία της αποτυχίας] και ήταν πραγματικά γεμάτο καταπληκτικά pop τραγούδια. Για το δεύτερο άλμπουμ έχουν υπογράψει με την Tenure Tracks, οπότε ελπίζω να τα πάνε πολύ καλύτερα.. Πρώτο δείγμα από το Bear Life το πολύ καλό The House On Fire. Κυκλοφορεί στις 21 Νοεμβρίου.


3. Woog Riots - Commercial Suicide [div]


Ιταλία / Γερμανία παρουσιάζει στο Myspace ως τόπο καταγωγής το ντουέτο των Woog Riots, μάλλον όμως ως έδρα πρέπει να έχουν τη Γερμανία. To commercial suicide είναι μεν λιγάκι παλιό [2007] αλλά είναι γλυκύτατο μέσα στην pop αφέλειά του. Ο τίτλος βοήθησε επίσης τα μέγιστα..


4. Asobi Seksu - Suzanne [div]


Live ακουστικό άλμπουμ από τους Asobi Seksu? Ποιος ο λόγος? σας ακούω να ρωτάτε.. Λιώστε ακούγοντας το υπέροχο Suzanne και τα ξαναλέμε..


5. Sharesprings - Ceiling Blossom [div]


Πως στο καλό καταφέρνουν όλα αυτά τα γκρουπ από τη ΝΑ Ασία και σκαρώνουν τόσο θαυμάσια indiepop? Λίγο shoegaze, πολύ Radio Dept.. το ονειρικό ceiling blossom των Sharesprings από την Ινδονησία είναι απλά εξαιρετικό!


6. Butterfly Bones - Magic Magic [div]


Αν σας αρέσει το στυλ των Passion Pit, το κοντινότερο ηχητικά γνωστό συγκρότημα που μπορώ να σκεφτώ για να περιγράψω τον ήχο των Butterfly Bones από το San Francisco, τότε το Magic Magic, με το κολασμένο sleezy electro ριφ του νομίζω πως δε θα σας αφήσει αδιάφορους..


7. Cale Parks - Eyes Won't Shut [div]


Άλλος ένας μουσικός που καταφέρνει να παρουσιάσει, έξω από το συγκρότημά του, κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από ότι έχει να επιδείξει η μπάντα του. Ο Cale Parks λοιπόν είναι ο multi-instrumentalist εγκέφαλος των Aloha, μιας indie μπάντας από το Cleveland που κατάφερε να κάνει ένα μικρό όνομα στο πρώτο μισό της δεκαετίας που διανύουμε. Εδώ ο Cale παίζει πετυχημένα με τον τίτλο της ταινίας του Κιούμπρικ αλλά παίζει επίσης και με τα synths και παραδίδει ένα υπνωτικό track με ένα απίθανο ρεφρέν που θα ζήλευαν ακόμη και οι Animal Collective.


8. Washed Out - Get Up [div]


Synths κι εδώ, 80s επίσης κι εδώ, κι όμως.. το Get Up του κυρίου Ernest Greene aka Washed Out από τη Νότια Καρολίνα διαθέτει ένα απερίγραπτο 'je ne sais quois' quality, μια απροσδιόριστη αίσθηση deja vu, κι όταν αναγκάζεσαι να καταφύγεις σε γαλλικές εκφράσεις για να περιγράψεις τον ήχο ενός τραγουδιού, μόνο καλό σημάδι μπορεί να είναι! Απίθανο track!


9. Craig Owens - A Poem By Adam Wolfson [div]


Τι δουλειά έχει αυτός ο τύπος με τα τατουάζ και τα αφιερώματα στο Kerrang στη Χειμερινή Ακαδημία? α. Το EP τoυ έχει τίτλο 'Με την αγάπη', ναι, στα ελληνικά β. δεν έχει καμία σχέση με hard rock γ. διαρκεί μόλις 51 δευτερόλεπτα δ. εννοείται ότι δεν αρκούν οι παραπάνω λόγοι, είναι απλά ένα πολύ ωραίο τραγουδάκι με ένα τέλος - έκπληξη!


10. Mesita - The San Luis Valley [div]


Mesita is the project of a 21-year-old self-taught multi-instrumentalist from Littleton, Colorado, who specializes in writing bios about himself. He records music a lot in his home. He's been recording music since 2005 and has been trying to learn more and more about music production. In fact, he's attending school to find out what most of the equipment he has been using does. Everything is written, played, and recorded by him because he is weird like that, I guess

Μια που ειδικεύεται στο να γράφει bios about himself είπα να τον αφήσω να τα πει ο ίδιος..


11. Mew - Beach [div]


Αυτούς κι αν τους είχαμε ξεχάσει! Έπραξαν πολύ σωστά και τον πήραν τον χρόνο τους στην ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ τους [μετά το σπουδαίο τους ντεμπούτο], με επίσης θαυμαστά αποτελέσματα. Το No More Stories Are Told Today, I'm Sorry, They Washed Away, με αρκετά διαφορετικό ήχο, είναι από τα πολύ καλά άλμπουμ των τελευταίων μηνών..


12. Thao with the Get Down Stay Down - Cool Yourself [div]


Noisepop με γυναικεία φωνητικά από την Thao Nguyen, στο πολύ καλό label Kill Rock Stars. Ένα πολύ καλό άλμπουμ που συζητήθηκε αρκετά τις τελευταίες εβδομάδες..


13. The Balconies - 300 Steps [div]


Noisepop με γυναικεία φωνητικά από την Jacquie Neville, από το Ontario του Καναδά. Συμπαθείς και ανερχόμενοι..


14. That Ghost - I Crossed Out The Options [div]


Ryan Schmale is the main, and only, member of one-man band That Ghost. That Ghost's tracks are usually slightly unpredictable, ranging from fast paced, static-filled indie beats to slow acoustics. One thing that he is known for, however, is the homey and personal feel to his songs; this could be due to the fact that most of them were recorded in his bedroom.

Τελικά αναρωτιέμαι.. ηχογραφούνται άραγε όντως στα υπνοδωμάτια όλα αυτά τα άλμπουμ? Τι απέγιναν τα γκαράζ?


15. The Smith Westerns - Girl In Love [div]


Εδώ ένα μόνο όνομα είναι αρκετό. Marc Bolan.


16. Tiesto feat. Jonsi - Kaleidoscope [div]


Τελικά δεν πρόλαβαν ούτε οι Massive Attack, ούτε οι Unkle, ούτε κάποιο άλλο συγκρότημα της ηλεκτρονικής σκηνής να'χει την πρωτιά του Jonsi Birgisson ως guest vocalist σε άλμπουμ του. Τα κατάφερε παραδόξως πρώτος ο περίφημος DJ Tiesto. Η νέα περίοδος εξωστρέφειας του σπουδαίου αυτού Ισλανδού με την αγγελική φωνή είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη· το Kaleidoscope ακούγεται σαν ένα τυπικό remix του Tiesto σ'ένα καταπληκτικό τραγούδι των Sigur Ros..

you can download all songs from H.E.R.E.

WinterAcademy's Summer Holiday

Αγαπητό ημερολόγιο

Για άλλη μια φορά δεν κατόρθωσα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να οριζοντιωθώ επί 10 ημέρες σε μια παραλία ενός ήσυχου ελληνικού νησιού. Typical me, που έλεγε κάποτε κι ένας παλιός μου φίλος.. Η πρόσκληση για μια επίσκεψη στην ωραιότερη Ευρωπαϊκή πόλη [τουλάχιστο στο να ζει κανείς] ήρθε σαν από μηχανής θεός να σώσει ακόμη ένα διαγραφόμενο βαρετό καλοκαίρι..





Κι έτσι αρχίζει ένα άκρως ευχάριστα κουραστικό δεκαήμερο, με πολύ ποδήλατο, πολλές καλλιτεχνικές δραστηριότητες, αρκετή βροχή, πολύ shopping [και καθόλου από το άλλο μισό του τίτλου του γνωστού θεατρικού, οφείλω να προσθέσω..]. Και η αρχή έγινε με τους..

Sigur Ros / Olafur Arnalds - Tempodrom, Berlin - Wednesday 13.08.08

Εξαιρετικός κλειστός συναυλιακός χώρος. Επιτέλους μια συναυλία μετά από πάρα πολλά χρόνια με τέλειο ήχο, ανεμπόδιστη οπτική επαφή με τη σκηνή από κάθε σημείο [δεν υπήρχαν καθόλου όρθιοι], άρχισε στην ώρα της, οκτώ ακριβώς, χωρίς απολύτως τίποτε να πάει στραβά, χωρίς καμία αφορμή για τη γνωστή ελληνική [μου] γκρίνια. Η συναυλία των Ισλανδών sold out από μέρες, ας είναι καλά όμως το ebay [και τα 60 ευρώ που αδίστακτα χαλάλισα - κανονικές τιμές 30 με 42 ευρώ]. Ο Olafur Arnalds, ο οποίος είμαι σίγουρος ότι φαντάζει πιο hot και πιο ενδιαφέρων ακόμη και από τους ίδιους τους Sigur Ros σε αρκετούς φίλους, bloggers και μή, ήταν όντως η καλύτερη επιλογή για support. Έπαιξε ένα πολύ μικρό [τέσσερα κομμάτια, 20 με 25 λεπτά αν θυμάμαι καλά], όμορφο και συμμαζεμένο set, συνοδευόμενος από τέσσερα έγχορδα. Το θαυμάσιο άλμπουμ του μου ξέφυγε πέρυσι, αλλά απόψε δικαίωσε τις καλές κριτικές που πήρε σε αρκετές ανασκοπήσεις του 2007.




Και οι φίλοι μας μπαίνουν στη σκηνή φορτσάτοι, και μας αφήνουν άφωνους από την αρχή μ'ένα συ-γκλο-νι-στι-κό svefn-g-englar! Το σεμνό πλασματάκι που τόσο μας συγκίνησε σ'εκείνη την αξέχαστη συναυλία στο Θέατρο Βράχων το καλοκαίρι του 2003 έδωσε τη θέση του σ'έναν χαρισματικό frontman, με glitter στο πρόσωπο, αλογοουρά και ένα περίεργο outfit με φτερά, η αυτοπεποίθησή του και η εκπληκτική του φωνητική φόρμα [θαρρείς πως άκουγες πέντε διαφορετικές φωνές στο ίδιο τραγούδι] κυριάρχησαν από το πρώτο λεπτό ως το τελευταίο, μπροστά από ένα εντυπωσιακό, αν και αρκετά απλό σκηνικό, με τις επτά μεγάλες άσπρες μπάλες να κρέμονται από την οροφή.



Ισόποσες δόσεις από όλα τα άλμπουμ, ίσως με μια μεγαλύτερη έμφαση στα δύο τελευταία, που κέρδισαν τελικά πολλούς πόντους στην εκτίμησή μου έπειτα από αυτή τη συναυλία. Οι κοπέλες με τα έγχορδα ήταν μια πολύ γνώριμη προσθήκη [οι Amiina στην αποχαιρετιστήρια εμφάνισή τους], ήταν όμως οι ασπροντυμένοι πέντε κύριοι με τα πνευστά που εισέβαλλαν στη μέση ενός τραγουδιού σαν σε παρέλαση, που έκλεψαν την παράσταση. Το show έκλεισε μ'ένα ανεπανάληπτο standing ovation στο gobbledigook που μπορεί να μη γέμισε κανενός το μάτι όταν το πρωτακούσαμε 2 μήνες πριν, ζωντανά όμως ανθίζει και γίνεται ένα οργιαστικό pop hit από το πουθενά [Το ψιθυρίζαμε για μέρες έπειτα, και επισήμως πλέον το ανακηρύσσω το τραγούδι του καλοκαιριού του 2008, για μένα πάντοτε..]. Δύο encore, και δύο υποχρεωτικές επανεμφανίσεις στη σκηνή για τις απαραίτητες υποκλίσεις, ήταν μια εμφάνιση απλά ονειρική!



Την επόμενη ημέρα, κάτι πολύ διαφορετικό:

Yeasayer / The Wooden Veil - Lido, Berlin - Thursday, 14.08.2008


Κλασικό Βερολινέζικο club, με ωραία ατμόσφαιρα, και μερικά σωτήρια σκαμπό δίπλα στον dj, για κάτι κουρασμένα παληκάρια.. Όλα τα λεφτά οι ντόπιοι Wooden Veil, βγήκαν τυλιγμένοι με σεντόνια - μπούρκες, από κάτω φορούσαν φορέματα - κελεμπίες patchworks από πολύχρωμες κουρτίνες, και υφασμάτινες μάσκες, οι οποίες έπεσαν για να αποκαλύψουν το πολύχρωμο ολοπρόσωπο makeup τους. Η τραγουδίστρια, κάτι ανάμεσα σε Yoko Ono και Bjork [λέμε τώρα..] ούρλιαζε ακατάληπτα από την αρχή ως το τέλος. Τα σπάσαν όλα κι έφυγαν!


Οι Yeasayer από την άλλη, θες που έπρεπε να βγουν μετά από αυτό το πολύ δυναμικό opening act, θές η δική μου προσμονή για κάτι πολύ ξεχωριστό, μου φάνηκαν αρκετά συμβατικοί. Έπαιξαν ολόκληρο το περσινό έξοχο ντεμπούτο τους και ένα δυο καινούργια τραγούδια, ο ήχος τους ήταν πάρα πολύ καλός, το συγκρότημα δεμένο, τα hits ξεσήκωσαν το κοινό, η τρέλα όμως των Animal Collective που περίμενα για κάποιο λόγο, σίγουρα απουσίαζε. Παρ'όλα αυτά, μια πολύ καλή συναυλία που ικανοποίησε τους πάντες. Σε μια στιγμή [νόμισα πως] άκουσα κι ένα "Σπάσ'τα!" και όπως συνειδητοποίησα πολύ αργότερα, μπορεί και να προέρχονταν από μια πολύ γνώριμη κατεύθυνση.. Ο κόσμος τελικά είναι πάρα πολύ μικρός ή κάνω λάθος?



Those Dancing Days - Magnet, Berlin - Friday 15.08.008


Τρίτη συναυλία στη σειρά, οι καταπληκτικές έφηβες Σουηδέζες [είναι δεν είναι 17 χρονών] Those Dancing Days, ως έξτρα bonus στην indiepop night του Magnet Club, ήταν ότι χρειαζόμουν για μια υπέροχη Παρασκευιάτικη έξοδο. Έστω κι αν έριχνα δέκα χρόνια στον δεύτερο μεγαλύτερο σε ηλικία ανάμεσα στο κοινό. Η ξέφρενη ηλιόλουστη indiepop που απλόχερα χάρισαν τα καταπληκτικά αυτά κορίτσια από τη Σουηδία, δε θα μπορούσε παρά να ενθουσιάσει το γράφοντα, αυτό πια νομίζω πως το'χετε πλέον καταλάβει.. Γεμάτες ενέργεια και εφηβική αθωότητα, με μια τραγουδίστρια πραγματικό αστέρι [όχι, δείτε αυτό το απίθανο μουτράκι στο παρακάτω video και πείτε μου αν μπορείτε να διαφωνήσετε μαζί μου], δικαίωσαν απόλυτα τις προσδοκίες που είχα, έστω κι αν ανακάλυψα το συγκρότημα και τη συναυλία, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Έστω κι αν έρθεις τελείως απροετοίμαστος και ανοργάνωτος, όπως πάντα κάνω εγώ, το Βερολίνο έχει φυσικά να προσφέρει άπειρες δυνατότητες και επιλογές στον απαιτητικό και ανήσυχο επισκέπτη. Έτσι μετά από μια όμορφη βραδιά στο καταπληκτικό jazz club bFlat, με το Ralf Ruh Organ Trio, σειρά είχε μία ακόμη Μήδεια, η τρίτη των τελευταίων μηνών, μετά την παράσταση του Παπαϊωάννου, και τη Ρουμάνικη πέρυσι.

Medea, Sasha Waltz & Guests - Staatsoper, Berlin - Sunday, 17.08.2008


Στο υπέροχο κτίριο της Όπερας του Βερολίνου, για δύο μόνο παραστάσεις, η πολύ γνωστή [όχι σε μένα ομολογώ] Sasha Waltz, ανέβασε μια πολύ φιλόδοξη παράσταση, κάτι μεταξύ όπερας και χοροθεάτρου. Με κανονική ορχήστρα, τη σοπράνο Caroline Stein στο ρόλο της Μήδειας, κι ένα καταπληκτικό σύνολο χορευτών, η παράσταση έχασε αρκετούς πόντους για μένα λόγω της μή κατανόησης του κειμένου [δεν την ομιλώ την ρημάδαν την γερμανικήν, τι να κάνωμεν..], και τι κειμένου, δια χειρός Heiner Muller, οπότε δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με την όλη παρουσία της Stein [που ήταν ουσιαστικά η μόνη πρωταγωνίστρια της παράστασης, στη δική της προσωπική όπερα, ενώ οι υπόλοιποι χόρευαν]. Οι χορευτές όμως, και η όλη εμπειρία του χώρου ήταν super!


Η Μήδεια δεν ήταν καν στα πλαίσια του Διεθνούς φεστιβάλ χορού που διεξάγεται τον Αύγουστο στο Βερολίνο, για το οποίο δυστυχώς δε γνώριζα [και είναι από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης], οπότε κατάφερα να βρω εισητήρια μόνο για μία παράσταση, το Comedy, του Nasser Martin - Gousset, για την οποία θα σου γράψω αργότερα αγαπητό μου ημερολόγιο. Καθώς υπήρχε ακόμη ένα Φεστιβάλ, αυτό του φανταστικού κινηματογράφου, που διεξήχθη αυτές τις μέρες [σε αρκετές γερμανικές πόλεις ταυτόχρονα] στα πλαίσια του οποίου κατάφερα να παρακολουθήσω δύο πολύ χαρακτηριστικές ταινίες:


The Broken, (USA), Sean Ellis, (2008), **1/2


Η επόμενη ταινία του κυρίου Sean Ellis μετά το Cashback του 2006 είναι ένα πολύ ωραίο θρίλερ, με την κυριολεκτική σημασία της λέξης.. Ο μπαμπάς του Six Feet Under, μοναχικός και στα πρόθυρα της σύνταξης ακόλουθος στην αμερικανική πρεσβεία [or something] στο Λονδίνο, επιστρέφει στο σπίτι του όπου το σπάσιμο ενός καθρέφτη στην οικογενειακή συνάθροιση που τον περιμένει, γίνεται η αφετηρία μιας αλληλουχίας παράξενων συμβάντων..

Εξαιρετικά όλα τα πλάνα στους εσωτερικούς χώρους, δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή με κανονικό φως, σε συνδυασμό με το κοφτό μοντάζ και την πολύ επιτυχημένη μουσική, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα κλιμακούμενης έντασης και αγωνίας και κρατούν τον θεατή στην άκρη της θέσης του μέχρι το τέλος. Εκεί βέβαια είναι που ένας λίγο πιο έμπειρος σκηνοθέτης θα'χε χειριστεί κάπως καλύτερα το σεναριακό εύρημα που "δικαιολογεί" όλα τα μέχρι τώρα συμβάντα, οπότε και θα μιλούσαμε για μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους στα τελευταία χρόνια..

Να το δω?: Ναι.

Martyrs, (France), Pascal Laugier, (2008), ****


Αντιγράφω από το πρόγραμμα: "the most talked-about, shocked and divisive movie at the Cannes film festival this year (..) Those who loved it absolutely loved it; those who hated it felt it marked a nadir in extreme degradation (..) the end of cinematic civilization". Ε μετά από αυτό το τελευταίο ήταν αδύνατο να αντισταθώ, οπότε και βρέθηκα στην τελευταία προβολή του Βερολινέζικου FantasyFilmFest.

Ένα κοριτσάκι δραπετεύει από αδιευκρίνιστο χώρο όπου και κρατούνταν ως αιχμάλωτη έχοντας υποστεί ανείπωτα βασανιστήρια. Και λέω ανείπωτα γιατί στο άσυλο όπου καταλήγει οι γιατροί δεν μπορούν να της αποσπάσουν ούτε λέξη.. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, μια συνηθισμένη οικογένεια τρώει το πρωινό της όταν ξαφνικά χτυπάει η εξώπορτα. Πηγαίνοντας να ανοίξει, ο πατέρας έρχεται αντιμέτωπος με.. [η συνέχεια στη μεγάλη οθόνη!]

Πραγματικά μία από τις πιο δυνατές και 'ενοχλητικές' ταινίες που έχω παρακολουθήσει. Γυρισμένη πολύ ρεαλιστικά, με έξοχες ερμηνείες, καταφέρνει εύκολα να αποφύγει συγκρίσεις με ταινίες τύπου Hostel, έστω και αν είναι βουτηγμένη κυριολεκτικά στο αίμα και στη βία, ψυχολογική αλλά και σωματική [πραγματικά το γνωστό παραδοσιακό 'ξύλο' που πέφτει πχ στις αμερικανικές ταινίες και το παρακολουθούμε χορογραφημένο και ψεύτικο τρώγοντας ποπκόρν, εδώ είναι τόσο αληθοφανές και επώδυνο που είναι σα να το τρως ο ίδιος!] και πραγματικά το φιλμ παίρνει το όριο του τι είναι πλέον επιτρεπτό και ανεκτό για την υπομονή του δύσμοιρου θεατή εν έτη 2008, και το τοποθετεί λιγάκι πιο ψηλά..




Και πάλι η 'αποκάλυψη' της αιτιολόγησης όλης αυτής της βίας είναι κάπως τραβηγμένη από τα μαλλιά, αλλά φταίω λιγάκι κι εγώ, που ακόμη και σε τέτοιου είδους ταινίες τον θέλω το ρεαλισμό μου! Πάντως χρειάστηκα τη μια ωρίτσα μου να συνέλθω, μη σας πω και ότι στο γυρισμό έσπασα όλα τα ρεκόρ στο πηδάλι..

Να το δω?: Υποθέτω είμαι σ'αυτούς που 'loved it' αλλά πως μπορείς ν'αγαπήσεις τέτοια ταινία?

ΥΓ : ο τίτλος Trouble Every Day σας λέει κάτι? Όσοι πιστοί προσέλθετε..




Ακολούθησε πολύ shopping, φαγητό, ποδηλασία, βόλτες, καθόλου sightseeing, και μερικές πολύ καλές εκθέσεις φωτογραφίας

a. Man Ray στο Martin-Gropius-Bau



b. Leonard Freed στο C/O Berlin



c. Wolfgang Tillmans στο Hamburger Bahnhof




d. Hiroshi Sugimoto στη Neue Nationalgalerie



Και όπως προανέφερα, η αυλαία του ταξιδιού μου έπεσε με τη μοναδική παράσταση του Φεστιβάλ Χορού για την οποία μπόρεσα να βρω εισητήριο..

Comedy, Nasser Martin - Gousset - Radialsystem V, Berlin - Friday 22.08.2008


Καταπληκτικός χώρος, δίπλα στο ποτάμι, και μια υπέροχη, δροσιστική και αξιολάτρευτη παράσταση. Το σκηνικό, ένα μοντέρνο 60s γαλλικό διαμέρισμα, κι ένα πάρτυ με ένα σφιχτοδεμένο ζωντανό jazz σχήμα [πάνω στη σκηνή], κι ένα κλίμα σαν κι αυτό των ταινιών του Blake Edwards της δεκαετίας του '60. Ένα διαμάντι, ένας μονίμως μεθυσμένος υπηρέτης και πέντε ζευγάρια που χορεύουν με το κέφι των καλεσμένων ενός πραγματικού πάρτυ [όλο και νομίζεις πως θα πεταχτεί από κάπου η Αλίκη χορεύοντας Χάλι - Γκάλι], το κοινό χειροκροτά ρυθμικά, η πεντάλεπτη σκηνή πίσω από το παραβάν - ως άλλο θέατρο σκιών, απλά εκπληκτική. Με μια μικρή κοιλιά λίγο πριν το τέλος, και με λίγο μεγαλύτερη διάρκεια απ'ότι ίσως θα έπρεπε [κάπως σαν την παραμονή μου στην πόλη θα έλεγα κάνοντας μια ψύχραιμη ανασκόπηση], ήταν πραγματικά μια υπέροχη παράσταση και το χειροκρότημα στο τέλος ήταν ζεστό και παρατεταμένο..


Η προσγείωση στην ελληνική πραγματικότητα ήρθε πολύ νωρίς, όπως πάντα, από το αεροδρόμιο, φωνές, σπρώξιμο, παιδάκια.. τα γνωστά. Οι δέκα επιπλέον βαθμοί Κελσίου πραγματικά καλοδεχούμενοι, δε μένει παρά να συνηθίσω και πάλι την ερωτική ατμόσφαιρα της πόλης για να'ρθει να δέσει η προσαρμογή..

Καλό φθινόπωρο!