48th T.I.F.F. : Day 2 : Saturday 17.11.2007

Κου - νιά - δες των λα - ών, Α - με - ρι - κά - νοι !!!

Και τώρα που ξεμπερδέψαμε με το χρέος μας ως πολίτες, και τη συμμετοχή μας στις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου, συνεχίζουμε με την αναφορά μας στα τεκταινόμενα του Φεστιβάλ..

1. Princesas, (Spain), 2005, Fernando Leon de Aranoa, ***1/2

Μία θαυμάσια ταινία, με θέμα τη γυναικεία φιλία, όπως αυτή αναπτύσσεται ανάμεσα στην Caye, ένα εργαζόμενο κορίτσι [κυριολεκτικώς και μεταφορικώς] στη Μαδρίτη [έξοχη ερμηνεία της Candela Pena] και στη Zulema, μια κοπέλα από τον Άγιο Δομίνικο που προσπαθεί κι αυτή να βγάλει τα προς το ζειν, και να βοηθήσει την οικογένειά της πίσω στην πατρίδα της εργαζόμενη ως πόρνη [επίσης πολύ καλή η εκ-θαμ-βω-τι-κή Micaela Nevarez]. Σίγουρα κάποια κλισέ δε μπορούν να αποφευχθούν, οι καλόκαρδες πόρνες, οι κακοί άντρες που τις εκμεταλλεύονται, οι ανυποψίαστοι συγγενείς.. [και ως γνωστόν όλα τα κλισέ είναι αληθινά..]. Η ταινία όμως ισορροπεί περίτεχνα ανάμεσα στο μελόδραμα και την κοινωνική καταγγελία, και κερδίζει το στοίχημα επικεντρώνοντας ακριβώς εκεί όπου υπάρχει το ζουμί. Στη δυνατή φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσα στις δύο γυναίκες, στις καθημερινές αντιξοότητες, στα όνειρα που τις κρατάνε ζωντανές.Υπέροχα δένει με όλα αυτά η μουσική και τα τραγούδια του Manu Chao.

Να το δω? : Κυκλοφορεί ήδη σε DVD απ'όσο ξέρω

Βγαίνοντας από την αίθουσα, αφού πρώτα αναρωτηθείτε αν υπάρχετε ("υπάρχουμε μόνο αν κάποιος μας σκέφτεται", μια καταπληκτική ατάκα της ταινίας) θα αναρωτηθείτε έπειτα που μπορείτε να βρείτε το τραγούδι του manu chao που κυριαρχεί στην ταινία. Εδώ φυσικά..

# 42 : manu chao - me llaman calle

2. Fugitive Pieces, (Canada - Greece), 2007, Jeremy Podeswa, ***

Η πρώτη Ελληνοκαναδέζικη συμπαραγωγή. Αν ήσασταν χτες στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας στο Ολύμπιον, με παρούσα σύσσωμη την Καναδική Πρεσβεία, τους Έλληνες παραγωγούς, το Νίκο Κυπουργό, τη Θέμιδα Μπαζάκα που έχει ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο, αν μη τι άλλο αυτό το στατιστικό δε θα το ξεχάσετε πολύ σύντομα [πρέπει να αναφέρθηκε τουλάχιστο δέκα φορές στις ομιλίες πριν την ταινία, οπότε τα embarassing χειροκροτήματα στα τελικά credits όποτε εμφανιζόταν ελληνικό όνομα συντελεστή ήταν αναπόφευκτα..]. Τέλος πάντων, ο κ. Podeswa, γνωστός σε μένα όχι τόσο ομολογώ από τις προηγούμενες ταινίες του, αλλά από τα επεισόδια του Six Feet Under και του Carnivale που έχει σκηνοθετήσει, δυστυχώς δεν ήταν παρών στην ταινία.

Πρόκειται για την ιστορία ενός μικρού αγοριού από την Πολωνία [απίθανα εκφραστική η φατσούλα του μικρού Robbie Kay, της ατραξιόν της προβολής, λογικά μια λαμπρή καριέρα τον περιμένει] που φυγαδεύεται στην Ύδρα από έναν Έλληνα αρχαιολόγο για να γλυτώσει από τους Ναζί, και αργότερα στον Καναδά όπου θα γίνει συγγραφέας, στοιχειωμένος ως το τέλος από τις αναμνήσεις του πολέμου, της οικογένειάς του στην Πολωνία, αλλά και της πατρικής φιγούρας - αρχαιολόγου που του έσωσε τη ζωή.

Με συνεχή φλας μπακ στο παρελθόν, και με τις εξαιρετικές ερμηνείες του Stephen Dillane στον κεντρικό ρόλο, αλλά και του Rade Sherbedgia που [λογικά] αποστήθισε με μεγάλη επιτυχία το ελληνικό κομμάτι του ρόλου του, ο Podeswa [γιος επιζώντα του ολοκαυτώματος και ο ίδιος] παραδίδει ένα πάρα πολύ συγκινητικό φιλμ, και πετυχαίνει επίσης κάτι πολύ δύσκολο, τη μεταφορά του λογοτεχνικού ύφους ενός βιβλίου [του ομώνυμου της Anne Michaels], κάτι που γίνεται αντιληπτό ακόμη και από κάποιον που δεν το έχει καν διαβάσει [όπως εγώ].

Να το δω?: Το Φεβρουάριο που θα βγει, ίσως τότε μάθεις να οδηγείς και πιο προσεκτικά [ημι-spoiler]

3. Encarnacion, (Argentina), 2007, Anahi Berneri, **

Ορίστε, που παραπονιούνται όλες οι γυναίκες ηθοποιοί άνω των σαράντα ετών ότι δεν υπάρχουν πλέον σενάρια γι'αυτές στο Χόλλυγουντ. Μπορούν άνετα να δοκιμάσουν την τύχη τους στην Αργεντινή. Γιατί στο Encarnation δεν πρωταγωνιστεί απλά μια ηθοποιός 52 ετών [η Silvia Perez που από τις τόσες πλαστικές και τα botox εγώ την έκανα γύρω στα 65] αλλά υποδύεται ακριβώς αυτό και στην ταινία. Μια παρηκμασμένη στάρλετ που αρνείται να αποδεχθεί το ότι η εποχή της λάμψης της [και η μπογιά της επίσης] έχει περάσει ανεπιστρεπτί, προσπαθεί, προσέχοντας την εμφάνισή της [τουλάχιστον 20 λεπτά συνολικά στην ταινία τη βλέπουμε να ντύνεται, να γδύνεται, να βάφεται, να φτιάχνει τα μαλλιά της, όλα αυτά με ανατριχιαστικά κοντινά πλάνα..] φτιάχνοντας την ιστοσελίδα της, να παραμείνει στην επικαιρότητα. Ώσπου τα γενέθλια της 15χρονης ανηψιάς της την φέρνουν πίσω στη γενέτειρά της. Εκεί η δράση κορυφώνεται [παιχνίδια στην πισίνα, ο ανταγωνισμός, λέμε τώρα, θείας - ανηψιάς για τα μάτια του μάνατζερ του ξενοδοχείου κλπ]...

Πραγματικά, κάτι μου διέφυγε σ'αυτήν την ταινία. Με διάκριση στο Toronto και πολύ καλές κριτικές, όλο και κάποιοι θα κατάλαβαν το λόγο ύπαρξής της. Όχι ότι ήταν κακή, αλλά ας μου τον εξηγήσει κι εμένα κάποιος..

Να τη δω? : Κάτι μου λέει ότι εμπιστεύεσαι πιο πολύ τις κριτικές από μένα..

#41 : Elva Snow - Pavement Kisses

Απο'δω το πάω, απο'κει το πάω, κάποια στιγμή θα τα'χω ανεβάσει όλα τα τραγούδια του υπέροχου αυτού άλμπουμ, που πέρασε τόσο απαρατήρητο..

#40 : Mansun - Electric Man

Μια που λέγαμε γι'αυτούς τις προάλλες, ένα από τα καλύτερα τραγούδια τους από το τελευταίο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν, Little Kix

#39 : Future Bible Heroes - Hopeless

Ένα από τα πολλά πρόσωπα του θεού Stephin Merritt. Καταπληκτικό pop hit.

#38 : Final Fantasy - Took You Two Years to Win My Heart

Μας την έκανες φέτος Owen, μας πέταξες εκεί δυο τρία ψίχουλα - συμμετοχές σε ξένα άλμπουμ, αλλά ελπίζω νωρίς νωρίς του χρόνου να το'χεις έτοιμο το Heartland.

48th T.I.F.F. : Day 1 : Friday 16.11.2007

1. Chorok Mulkogi [Green Fish], South Korea, 1997, Lee Chang-Dong, * 1/2

Έστω και με την ψυχή στο στόμα, τα πρόλαβα όλα, δουλειά, κάρτα, εισητήρια, ωραίο σάντουιτς με τόνο στο κυλικείο, η c16 άδεια.. μια χαρά! Ο συμπαθέστατος Lee Chang Dong, με τη γνώριμη πια Ασιατική ταπεινότητα και ευγένεια, ευχαριστεί τους σχετικά λιγοστούς θεατές, παρατηρεί πως όταν ήρθε το 1997 ως διαγωνιζόμενος με την ίδια ταινία, υπήρχε πολύ λιγότερη κίνηση στους δρόμους και πολύ λιγότερα κινητά τηλέφωνα, και μας έστειλε κανονικά με την ατάκα "Ελπίζω τώρα να είστε περισσότερο ευτυχισμένοι". Όλα τα σημάδια είναι θετικά λοιπόν και το ηθικό δεν κάμπτεται ούτε από την 20λεπτη καθυστέρηση λόγω των [αναπόφευκτων για πρώτη ημέρα] προβλημάτων στον ήχο. Η ταινία ξεκινά, και γρήγορα οι ελπίδες για μια μαγική φωτογραφία και ατμόσφαιρα παρόμοια με αυτές των ταινιών άλλων Κορεατών σκηνοθετών αρχίζουν και διαψεύδονται. Δεν πειράζει, είμαστε σίγουροι ότι το σενάριο και η πλοκή θα μας αποζημιώσουν για την πτωχή ποιότητα της εικόνας.

Και ιδού : Ο Νίκος Δαδινόπουλος, σε μια ποιοτική στροφή στην καριέρα του δίνει ερμηνεία ζωής ως Μακντόνγκ, ο 26χρονος φαντάρος που απολύεται από το στρατό και βρίσκεται σε αναζήτηση δουλειάς για να βοηθήσει την οικογένειά του, την αδελφή του που δουλεύει σε ύποπτο μπαρ, και τη μητέρα του που φροντίζει τον ΑΜΕΑ αδελφό του -το πιο όμορφο και συγκινητικό κομμάτι της ταινίας-. Γοητευμένος από την ομορφιά της Τέτας Ντούζου [σε μια επίσης δραματική ερμηνεία - έκπληξη] παρασύρεται στα πλοκάμια μιας συμμορίας της νύχτας [ή της κακιάς ώρας αν προτιμάτε] με αρχηγό τον Big Brother [κλασική περίπτωση miscasting του Σταμάτη Γαρδέλη στο ρόλο του άσκημου μεν αλλά φοβερού και τρομερού κακού δε, που δεν τον φοβούνται ούτε τα έντομα όμως]. Το τέλος προδιαγράφεται πολύ πολύ κακό..

Να το δω? : Βεβαίως, το ρωτάς?


2.Párpados azules [Blue Eyelids], Mexico, 2007, Ernesto Contreras, * * *

Νέος Μεξικάνικος κινηματογράφος, και μια πραγματική έκπληξη, μια θαυμάσια ταινία για την ανθρώπινη μοναξιά, βασισμένη στην πιθανότατα πιο αμήχανη ερωτική ιστορία που έχετε παρακολουθήσει ποτέ στην οθόνη.


Η Μαρίνα Φαρφάν, η μικρή ταλαντούχα αδελφή της Άννας Δρούζα μόλις που τα κουτσοφέρνει βόλτα, εργαζόμενη στις κλωστές Ντεμισέ. Ήσυχη, ντροπαλή, συνεσταλμένη, κερδίζει ένα ταξίδι για δύο σε πολυτελές ξενοδοχείο στην Ακτή Σαλαμάντρα. Τώρα πρέπει να βρει και κάποιον για να πάρει μαζί της. Ο κλήρος πέφτει στον παλιό συμμαθητή [?] της Βίκτορ, ο άλλοτε ήσυχος, μοναχικός, εντελώς απαρατήρητος συμμαθητής σας στο Γυμνάσιο, και νυν ήσυχος, μοναχικός εντελώς απαρατήρητος [έξοχη η σεκάνς που προσπαθεί η τηλεφωνήτρια της εταιρείας να τον εντοπίσει] assistant σε ασφαλιστική εταιρεία [δηλαδή το παιδί για τις φωτοτυπίες]. Το πως συναντιούνται, γνωρίζονται, αγαπιούνται, χορεύουν, κάνουν έρωτα κλπ, απλά πρέπει να το δείτε, με όλες τις αργές, βασανιστικές, και κυρίως, αμήχανες, λεπτομέρειες..

Άρα να το δω..: Σι!

Βγαίνοντας από την αίθουσα, θα θέλετε σίγουρα να βρείτε αυτό το τραγούδι που κυριαρχεί στην ταινία, οπότε να μη μπαίνετε και σε ιδιαίτερο κόπο [όπως εγώ που έφαγα τον κόσμο..]

#47 : the kinks - this strange effect

και για τη συνέχεια του παράλληλου αφιερώματος:

#46 : bis - action and drama

Από το καταπληκτικό άλμπουμ τους του 1998 με τίτλο social dancing, εκτός από το δυναμίτη eurodisco υπήρχε κι αυτό το super pop hit με τους απίθανους στίχους:

give me action and drama
give me 80s madonna
give me club tropicana
give me bananarama

#45 : detektivbyran - E18

Πέρυσι έκαψαν καρδιές με το εκπληκτικό nattopet. Ορίστε άλλο ένα πανέμορφο instrumental από το εξαιρετικό EP τους.

#44 : evripidis and his tragedies - ru ru i'd love to...

Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να μην έχει πάρει είδηση ότι ένα από τα καλύτερα pop άλμπουμ της χρονιάς είναι Εληνικό έτσι?

#43 : jack - sleepin' makes me thirsty

Έμειναν στη σκιά των Tindersticks και άξιζαν σαφώς καλύτερη τύχη. Αγαπημένο track από το The End Of The Way It's Always Been του 2002.

[48 Songs for the] 48th Thessaloniki International Film Festival

Καθώς πλησίαζε το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο ως γνωστόν [!] τα τελευταία χρόνια τα μέλη της Ακαδημίας μας παρακολουθούν ανελλιπώς, ο προβληματισμός για το πως και για το αν θα καλύψουμε το Φεστιβάλ υπήρξε μεγάλος. Η αλήθεια είναι πως η άποψη ενός blogger για τις ταινίες ενός Φεστιβάλ μοιραία δεν είναι και τόσο ενδιαφέρουσα για το μεγαλύτερο ποσοστό των αναγνωστών του blog του, ιδιαίτερα επειδή δεν έχουν και τη δυνατότητα να τις παρακολουθήσουν. Αποφασίστηκε λοιπόν, με συνοπτικές διαδικασίες, εκτός από την καθιερωμένη 'κριτική' [μπλιαξ] ταινιών, να υπάρξει κι ένα παράλληλο αφιέρωμα 48 τραγουδιών που θα κρατήσει ως την Κυριακή 25 Νοεμβρίου. Θα μπορούσαν να'ναι τραγούδια από ταινίες, τραγούδια από ηθοποιούς, τραγούδια με τη λέξη Φεστιβάλ στον τίτλο, τραγούδια για τη Θεσσαλονίκη.. Κατέληξαν όμως να είναι απλά κάποια αγαπημένα τραγούδια των τελευταίων χρόνων, τα οποία δεν είχαμε καμία αφορμή ως τώρα για να παρουσιάσουμε..

Και την επίσημη έναρξη του αφιερώματος κάνει το..

#48 : bent - irritating noises [programmed to love, 2000]

Το έξοχο ντεμπούτο τους άλμπουμ ήταν γεμάτο υποσχέσεις. Δυστυχώς, στα επόμενα χρόνια τις διέψευσαν.. Ανάμεσα στα [ραδιοφωνικά κυρίως] χιτάκια του always, i love my man, a ribbon for my hair κλπ, το hit στο προσωπικό ραδιόφωνο του μυαλού μου ήταν το καταπληκτικό irritating noises, με τα παράξενα φωνητικά και τους surreal στίχους..

Lord Protector, Milk Collector

Όσο περίεργος σας φάνηκε ο τίτλος του σημερινού τραγουδιού, τόσο, και ακόμη περισσότερο περίεργο, είναι το ίδιο το τραγούδι, αλλά και το συγκρότημα που το ηχογράφησε. Οι Condor Moments, γιατί περί αυτών πρόκειται, υπάρχουν ως συγκρότημα από τη δεκαετία του '80. Διαβάστε ποιοι τους αποτελούν και θα καταλάβετε γιατί δεν τους έχετε ακούσει ποτέ: Zoltan Hound of Dracula, humansacrifice, Randy Berkwick, Lady Dah, Richy Midnight, Brucie Millions, The Daddy Madge. Το άλμπουμ τους λέγεται ..And Though We're Told We've Got It All, The All We've Got Is Freezing Cold... Το Lord Protector, Milk Collector είναι απλά: α. καταπληκτικό β. ένα από τα καλύτερα και πιο original tracks που άκουσα τελευταία γ. απερίγραπτο..[αν και το Sounds like Richard Clayderman slaying his children δεν είναι καθόλου κακή περιγραφή!]. Τέλος, οι Condor Moments δ.ε.ν. είναι από το Αφγανιστάν. Ότι είχα να πω το είπα..

condor moments - lord protector, milk connector

link 67

The Coronation

Όπως πολλές φορές έχουμε γράψει σ'αυτό το blog, τα καλά τραγούδια δε χάνονται τελικά ποτέ, και ένα έτοιο παράδειγμα παρουσιάζουμε σήμερα:

O Aaron Stout γεννήθηκε στην Indiana και ζει και ηχογραφεί στο Brooklyn. Ηχογράφησε μόνος του το ντεμπούτο του άλμπουμ το 2004, με τίτλο Queens Live In Caskets. Minimal folk, με στοιχεία electronica, gospel και psychedelia. Το 'κυκλοφόρησε' σε cdr και συνέχισε να δουλεύει ως μουσικός. Τελικά, η Monotreme Records τον ανακάλυψε και πριν κυκλοφορήσει το επόμενο άλμπουμ του, μέσα στο 2008, αποφάσισε να επανα-συστήσει τον Aaron στο ευρύ κοινό κυκλοφορώντας κανονικά πλέον το ντεμπούτο του άλμπουμ. Με κριτικές που αναφέρουν ονόματα όπως ο M Ward, ο Papa M και ο Sufjan Stevens, ο Aaron δεν είναι και πολύ μακρυά από την επιτυχία. Το δίσκο ανοίγει το καταπληκτικό The Coronation.

aaron stout - the coronation

link 66

Pop Music Is Not A Crime

Ας ξεκινήσουμε την εβδομάδα με ένα ανεβαστικό pop τραγούδι, με στίχους και τίτλο που εκφράζουν απόλυτα τη Χειμερινή Ακαδημία. Οι Freezepop είναι ένα electropop trio από τη Μασσαχουσέτη και τα ονόματα με τα οποία διάλεξαν να αποκαλούνται έχουν, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρον: liz enthusiasm, the duke of pannekoeken και the other sean t. drinkwater.. απλά καθημερινά ονόματα δηλαδή! Το φετινό τρίτο τους cd που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό με τίτλο Future Future Future Perfect, θα αρέσει σίγουρα στους fan του είδους με πολύ ωραία και catchy τραγούδια και τίτλους ninja of love, do you like boys? και do you like my wang?. Here it is:

freezepop - pop music is not a crime

another song about dancing
what is it that you want from me?
if i wrote a song about more serious things
would you take me seriously?
it’s just that i really like to dance
do you feel the same way that i do?
would you dance to a song about dancing?
if so, i’d like to dance with you

pop music, pop music is not a crime
pop music, pop music, we write it all the time
pop music, pop music is not a crime
pop music, pop music, dancing to my stupid rhymes

another song about dancing
i know you’ve heard it all before
if i wrote a song about more serious things
would you want to hear some more?
it’s just that i really like to dance
i guess that sounds pretty trite
would you dance to a song about dancing?
guilty pleasures feel so right

pop music, pop music is not a crime
pop music, pop music, we write it all the time
pop music, pop music is not a crime
pop music, pop music, dancing to my stupid rhymes

pop music, pop music is not a crime
pop music, pop music, dancing to my stupid rhymes

listen to me
give me a minute of your time
listen to me
and sing along with what you know
listen to me
pop music is not a crime
listen to me
now i'm on the radio

listen to me
the drumbeat makes us starry-eyed
listen to me
and dance along at our next show
listen to me
pop music is not a crime
listen to me
now i'm on the radio

come dance with me
we’ve got a beat you can’t deny
come dance with me
and you just can’t tell me no
come dance with me
pop music is not a crime
come dance with me, now i'm on the radio

link 65

Time / Shi Gan, (South Corea), Kim Ki-duk, (2006), ****

Ο απίθανος Κορεάτης ξαναχτυπά και φέτος με άλλη μια έξοχη, ποιητική ταινία, από αυτές που μόνο αυτός φτιάχνει πλέον στο σημερινό κινηματογράφο. Μια απλή ιστορία.. μια ερωτική ιστορία, όπως πάντα άλλωστε, είναι στο επίκεντρο της ταινίας, μια ιστορία πάθους, ζήλιας, που θα μπορούσε να είναι ένα εντελώς φευγάτο επεισόδιο στο [καταπληκτικό] nip / tuck [καθώς έχει να κάνει, ως ένα βαθμό, με την πλαστική χειρουργική], στα χέρια όμως του Kim Ki-duk γίνεται απλά.. ποίηση. Ίσως είμαι προκατειλημένος, καθώς έχω δει όλες τις ταινίες του που έχουν προβληθεί στην Ελλάδα και μου αρέσουν όλες υπερβολικά, μπορώ μάλιστα να πω ότι είναι πιθανότατα πλέον ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης, πιστεύω πάντως ότι ούτε αυτή η ταινία θα απογοητεύσει τους οπαδούς του, το πιο πιθανό δε, θα τους ενθουσιάσει.

Να το δω: Δε φτάνει μεν τα αριστουργηματικά 3Iron και Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring αλλά έχει γερές δόσεις της γνωστής KKD μαγείας.