51th T.I.F.F. Day 5 : Tuesday 7.12.2010

1. Stanka Goes Home, [Bulgaria], Maya Vitkova, [2010]

H Stanka είναι μια ηλικιωμένη κυρία, που γυρίζει στο σπίτι της με δυο τσάντες ψώνια. Το ασανσέρ όμως έχει χαλάσει και η ανάβαση στον ένατο όροφο φαντάζει σαν δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι.

Έξυπνη ιδέα για ένα μικρό μήκους φιλμ [τα 15 λεπτά σου φαίνονται τουλάχιστο διπλάσια από την αγωνία και το λαχάνιασμα] η οποία ήρθε στη σκηνοθέτιδα όταν συνέβη κάτι αντίστοιχο στη δική της γιαγιά [η οποία όμως έμενε στον τέταρτο όροφο].

Να το δω? : Λαχανιάζεις περισσότερο παρακολουθώντας παρά ανεβαίνοντας.


2. Shelter, [Bulgaria], Dragomir Sholev, [2010], **1/2

Συμπαθητικά αφελές και αρκετά αστείο φιλμ από τη γειτονική Βουλγαρία, πάνω στο αιώνιο θέμα του teenage rebellion. Geek πιτσιρικάς εξαφανίζεται για δυο μέρες από το σπίτι κι όταν επιστρέφει οι γονείς του ανακαλύπτουν έντρομοι ότι κάνει παρέα με πανκιά και φρικιά. Γνώριμο σκηνικό σε όποιον έχει παρακολουθήσει έστω και μια ελληνική (βιντεο)ταινία στα 80s, το οποίο βέβαια δεν αποδίδεται με καθόλου σαχλό ή γελοίο τρόπο από ένα φιλμ που σου προσφέρει απλόχερα ένα χαμόγελο ενώ θα περίμενες μια γροθιά στο στομάχι.

Να το δω? : Μια χαρά είναι και το χαμόγελο.

3. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives, [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2010], ****1/2

Εδώ τα λόγια περισσεύουν. Ο ίδιος ο Joe [ε, κολλητοί του έχουμε γίνει πλέον] μας προέτρεψε να μη σκεφτόμαστε και πολύ αυτά που θα συμβούν κατά τη διάρκεια της ταινίας, αλλά να αφεθούμε στα συναισθήματα.

Και να θέλεις να σκεφτείς βέβαια, σταματάς σύντομα την προσπάθεια. Ηθοποιοί από τις προηγούμενες ταινίες του στους ίδιους ή σε διαφορετικούς ρόλους. Η πανταχού παρούσα ζούγκλα, έξι διαφορετικές ιστορίες και κινηματογραφικά είδη, ντοκιμαντέρ, βασιλικό δράμα εποχής, η μεταφορά ενός κινηματογραφικού βιβλίου για κάποιο μοναχό που μπορούσε να θυμηθεί τις προηγούμενες ζωές του, ονειρικά πλάνα λίγο πριν το ξημέρωμα, o Chewbacca από το Star Wars, πνεύματα, φαντάσματα, άνθρωποι που ζευγαρώνουν με πιθήκους και γατόψαρα, ο πατέρας του σκηνοθέτη που πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια.. όλα στριμωγμένα αριστοτεχνικά σε ένα δίωρο κινηματογραφικό παραλήρημα μπροστά στο οποίο απλά προσκυνάς, μη μπορώντας να το ακουμπήσεις από πουθενά. Οι αδελφοί Lumiere θα ήταν περήφανοι.

Να το δω? : Welcome to the jungle!


4. Attenberg, [Greece], Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, [2010], ***1/2

Οτιδήποτε φιλμ μετά την παραπάνω εμπειρία φαίνεται σαφώς ψεύτικο και επιτηδευμένο. Το Attenberg βέβαια δε χρειάζεται να προσπαθήσει και πολύ, καθώς θαρρείς πως θέλει από την αρχή να σε προβοκάρει με τους διαλόγους [και όχι τόσο με τις ωμές σεξουαλικές περιγραφές των δύο κοριτσιών όσο με τις αμπελοφιλοσοφίες του πατέρα] και το στυλ ερμηνείας [η ρομποτική εκφορά του λόγου του Κυνόδοντα εδώ πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα]. Όμως αυτά είναι απλώς ευρήματα, που σε συνδυασμό με τον περίεργο χορό-βηματισμό των κοριτσιών και την εξαιρετικά ταιριαστή τοποθεσία των γυρισμάτων συνθέτουν το αλλόκοτο σύμπαν του Attenberg. Είναι απλώς η -σημαντική- επιφάνεια κάτω από την οποία κρύβονται πολύ σημαντικότερα πράγματα, όπως "μια άλγεβρα συναισθημάτων μεταξύ τεσσάρων ανθρώπων" όπως πολύ πετυχημένα περιέγραψε το φιλμ η σκηνοθέτης. Όπως η εκπληκτική ερμηνεία της Ariane Labed (στο ρόλο του 13χρονου απροσάρμοστου κοριτσιού παγιδευμένου στο σώμα μιας 23χρονης) η οποία διαθέτει αναμφισβήτητα το ταλέντο, την ομορφιά και το star quality για να φτάσει πολύ ψηλά, αρκεί απλά να τα μαζέψει και να φύγει από την Ελλάδα.

Στα συν της ταινίας ας προσθέσω ακόμη τα καταπληκτικά της τραγούδια και μερικές πραγματικά ξεκαρδιστικές σκηνές.

Να το δω? : Επιβάλλεται

51th T.I.F.F. Day 4 : Monday 6.12.2010

Είμεθα ευγνώμονες για τη μειωμένη προσέλευση καλεσμένων και την απαγόρευση πρόσβασης των αυτοκινήτων στο χώρο του λιμανιού.

1. One Hundred Mornings, [Ireland], Conor Horgan, [2010], *1/2

Σε απροσδιόριστο χρόνο και χώρο [σε ένα καταφύγιο στο δάσος, λίγο έξω από κάποιο χωριό κάπου στην Ιρλανδία] δύο ζευγάρια προσπαθούν να επιβιώσουν εν μέσω κάποιας -επίσης- απροσδιόριστης κρίσης/καταστροφής, σ'έναν κόσμο χωρίς ρεύμα -και αξίες- και με αποθέματα που τελειώνουν, κυρίων λόγω ληστρικών επιθέσεων από ομοιοπαθείς χωρικούς.

Ενδιαφέρον θέμα, αλλά πολύ επίπεδη η απόδοσή του, από ένα άνευρο καστ, που δε σε πείθει ούτε για μια στιγμή για την κρισιμότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται. Προβλέψιμο, χωρίς κάποιο πρωτότυπο σχόλιο πάνω στο θέμα 'καταστροφή/επιβίωση', θυμίζει B-movie από αυτά που αναγκάζονται να αγοράζουν τα τηλεοπτικά κανάλια για να γεμίσουν το μεταμεσονύκτιο πρόγραμμά τους.

Να το δω? : Μετά τα μεσάνυχτα στην τηλεόραση μια χαρά βλέπεται βέβαια..

2. Sud Pralad (Tropical Malady), [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2004], ****

Ο Weerasethakul δικαιωματικά και πάλι στο αριστούργημα της -φεστιβαλικής- ημέρας, με ένα φιλμ που αποτελεί τη φυσική συνέχεια του Blissfully Yours. Εδώ δίνει ακόμη περισσότερη ουσία στους χαρακτήρες του, δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σ'έναν στρατιώτη ο οποίος σιγά σιγά ερωτεύεται τον καλύτερό του φίλο. Κι ενώ όλα κυλούν ομαλά, η γραμμική, συμβατική πλοκή κόβεται απότομα [και ας έχει ο θεός καλά τον υπεύθυνο των Ημερών Ανεξαρτησίας που μας προετοίμασε για το σοκ..] και ακολουθεί ένα ωριαίο ονειρικό φαντασιακό παραλήρημα νυχτερινών λήψεων στη ζούγκλα, μια εμπειρία που πολύ σπάνια συναντάς στον κινηματογράφο, και που δε μπορώ ούτε καν να ξεκινήσω να περιγράφω.

Μπόρεσε όμως να την περιγράψει ικανοποιητικότατα ο ίδιος ο σκηνοθέτης, που εντυπωσίασε με την απλότητα, την ευφυία και τις διαφωτιστικότατες λεπτομέρειες που μοιράστηκε μαζί μας μετά την προβολή.

Να το δω? : Όπως είπε και ο ίδιος ο Apichatpong, η ποιότητα των νυχτερινών λήψεων μπορεί να αποδοθεί μόνο στην κινηματογραφική αίθουσα.

3. Submarino, [Denmark], Thomas Vinterberg, [2010], ***1/2

To (μελο)δραματικό Submarino είναι η ιστορία της ζωής δύο αδελφών, μιας ζωής που στιγματίστηκε ανεπανόρθωτα από ένα τραγικό γεγονός στην παιδική τους ηλικία, με αποτέλεσμα να τους οδηγήσει στην αποξένωση.

Στα χέρια οποιουδήποτε (σχεδόν) Αμερικανού σκηνοθέτη η μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Jonas T. Bengtsson θα κατέληγε με μαθηματική ακρίβεια στην υπερβολή κι ενδεχομένως στην αποτυχία. Με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, και έχοντας στη διάθεσή του ένα εξαιρετικό καστ, ο Vinterberg παραδίδει ένα πολύ δυνατό, συναρπαστικό και εξόχως συγκινητικό φιλμ, χωρίς όμως να εκβιάζει συναισθηματικά το κοινό. Αυτό μάλιστα είναι προς τιμή του, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως το συγκεκριμένο κοινό στο οποίο απευθύνεται είναι το mainstream κοινό, δεδομένο που -χωρίς να είναι κατακριτέο- καθίσταται σαφές από την αρχή.

Να το δω? : Οπωσδήποτε.

4. Kak Ya Provyol Etim Letom (How I Ended This Summer), [Russia], Alexei Popogrebsky, [2010], ***

Αρκτικός ωκεανός. Δύο άντρες συμβιώνουν σ'ένα μικρό καταφύγιο συντηρώντας έναν μετεωρολογικό σταθμό. Δουλειά ρουτίνας, βαρετή ωστόσο κρίσιμη. Ο 40ρης, πολλά βαρύς, μετράει τα λόγια του, σοβαρός και απόμακρος, παλιά καραβάνα. Ο 20ρης, πιο επιπόλαιος, και το videogame του θα παίξει, και τη χαζομάρα του θα την κάνει, καθώς ακούει -καταπληκτική- μουσική στα ακουστικά του.

Πολύ περίεργο φιλμ, το κατατάσσω στην κατηγορία αυτών που δε μπορώ να αποφασίσω σε ποια κατηγορία ανήκει, αν και πόσο μου άρεσε, για ποιο λόγο γυρίστηκε, τι ακριβώς κατάλαβα με λίγα λόγια.. Είναι θρίλερ/σπουδή πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά, και πως αυτή μπορεί να επηρεαστεί από την απομόνωση και το πολικό ψύχος ή μια μαύρη κωμωδία, κινηματογραφική μεταφορά του ανέκδοτου με το γρύλλο?

Να το δω?: Δες το να μου πεις κι εμένα..

51th T.I.F.F. Day 3 : Sunday 5.12.2010

Τρίτο θύμα των περικοπών: η καθημερινή έκδοση του Πρώτου Πλάνου. Ένα άγχος λιγότερο, που να τρέχεις τώρα να το ψάχνεις, να το ξεφυλλίζεις βιαστικά ανάμεσα στις ταινίες..

1. Donkeys, [UK], Morag McKinnon, [2010], ***


Το Donkeys είναι μια γλυκόπικρη, πολύ αστεία και πολύ συγκινητική ταινία, που δ.ε.ν. είναι αμερικανική, οπότε δε γίνεται ούτε μελοδραματική, ούτε γλυκερή, δεν εκβιάζει ούτε το συναίσθημα ούτε το εύκολο γέλιο. Για αυτούς και μόνο τους λόγους πετυχαίνει απόλυτα και κερδίζει δικαίως το θερμό χειροκρότημα και τα 'μπράβο' μετά το τέλος της προβολής. Υπέροχος ο James Cosmo στον πρωταγωνιστικό ρόλο.




Ας σημειωθεί ότι το φιλμ αποτελεί μέρος ενός project του Λαρς Φον Τρίερ, το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια με το Red Road της Andrea Arnold.

Να το δω? : Σου εύχομαι όμως δίχως ερωτήσεις από το κοινό που θα σε κάνουν να κουλουριαστείς από ντροπή ανάμεσα στα καθίσματα και να ψάχνεις το τηλέφωνο της υπηρεσίας που σε διαγράφει από το ανθρώπινο είδος.


2. Jo Pour Jonathan, [Canada], Maxine Giroux, **1/2

Λιτό, έντιμο και καλογυρισμένο φιλμ, που αφηγείται την ιστορία ενός εφήβου, που βιάζεται να μεγαλώσει, προσπαθώντας να μοιάσει στο μεγαλύτερο αδελφό του. Το σκηνικό? Παράνομες νυχτερινές κόντρες αυτοκινήτων σε μυστικές τοποθεσίες. Όπως είναι φυσικό, όλο και κάποιος θα το φάει το κεφάλι του στο τέλος..



Ενδιαφέρον πορτρέτο και teenage angst movie, το Jo Pour Jonathan δεν απογοητεύει, δεν επιχειρεί όμως και το άλμα στο επόμενο επίπεδο, παραδίδοντας κάτι αξιομνημόνευτο.


Να το δω? : Χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, γιατί όχι?


3. Incendies, [Canada], Denis Vileneuve, [2010], ***


Δύο δίδυμα αδέρφια ξεκινούν [με διαφορά φάσης] για ένα ταξίδι στη γενέτερια της μητέρας τους στη Μέση Ανατολή προσπαθώντας να εκπληρώσουν την τελευταία επιθυμία της, μετά το θάνατό της. Παρακολουθούμε ταυτόχρονα το σύγχρονο οδοιπορικό των παιδιών [και κυρίως της κόρης], και την τραγική πορεία της μάνας στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή των προηγούμενων δεκαετιών.


Πολύ λεπτή η γραμμή στην οποία κινείται ο Vileneuve σ'αυτή τη μεταφορά του θεατρικού έργου του Wajdi Mouawad. Ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ανάμεσα στο σύγχρονο δυτικό κόσμο και τη Μέση Ανατολή [ιδέα μου ήταν ή δεν αναφέρθηκε ποτέ ξεκάθαρα η χώρα καταγωγής της μητέρας?] και κυρίως, ανάμεσα στο χριστιανικό και το μουσουλμανικό στοιχείο. Προσπαθώντας να τα παντρέψει όλα διατηρεί μεν έναν αξιοθαύμαστο ρυθμό και υφαίνει μια συναρπαστική ιστορία, κάπου νιώθεις όμως πως δε μπήγει τόσο βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο, όσο θα μπορούσε, προσπαθώντας να γίνει αρεστός σε όλους ενώ θα'πρεπε να μην είναι αρεστός σε κανένα.

Τα -υπέροχα- τραγούδια των Radiohead κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό στην ταινία, καθώς της αφαιρούν πόντους αξιοπιστίας, δίνοντας χαρακτήρα video clip σε εντελώς αταίριαστες σκηνές. Η κατάληξη του φιλμ, αν καλοσκεφτείς μάλιστα ότι πρόκειται για -ελεύθερη- μεταφορά θεατρικού βασισμένου σε -ελεύθερη- μεταφορά ελληνικής τραγωδίας, αποδίδεται αν μή τι άλλο αξιοπρεπώς.

Να το δω? : Καλογυρισμένο και κατά τόπους συναρπαστικό.


4. Putty Hill, [USA], Matt Porterfield, [2010], **1/2


Η Μεγάλη Ανατριχίλα [κεντρική ιδέα] συναντά την λογοκριμένη βερσιόν του Kids του Larry Clark. Με αφορμή την κηδεία του 24χρονου Cory από υπερβολική δόση, οι φίλοι του, η οικογένειά του [αδέλφια, ξαδέλφια, ετεροθαλή αδέλφια, θείες, θείοι, χωρισμένοι γονείς, ανάθεμα κι αν κατάλαβα ποιος είναι ποιος, όχι ότι είχε και κάποια ιδιαίτερη σημασία βέβαια..] και η ευρύτερη γειτονιά του συγκεντρώνονται για να τον αποχαιρετήσουν.



Μέσα από το έξυπνο εύρημα των προσωπικών συνεντεύξεων του καθενός με το σκηνοθέτη να παρεμβάλλονται στην ιστορία [έστω και με εκνευριστικό τρόπο], χωρίς εξάρσεις, παρακολουθούμε μια ενδιαφέρουσα απεικόνιση μιας τυπικής γειτονιάς μιας μικρομεσαίας Αμερικανικής πόλης.

Να το δω? : Συμπαθητικό φιλμ, έχει σαφώς ένα 'κάτι' που το κάνει να ξεχωρίζει από αντίστοιχα, γεμάτες αερολογίες ανεξάρτητα αμερικανικά εγχειρήματα

51th T.I.F.F. Day 2 : Saturday 4.12.2010

Μετά τους Αγγλικούς υπότιτλους του Apichatpong δεύτερο θύμα των φετινών περικοπών η μπαταρία του ρολογιού έξω από τις αίθουσες Τορνές/Κασσαβέτης. Κολλημένο στις 2.10, αγχώνει/καθησυχάζει τους πάντες. Αίσχος!

1. Sud Sanaeha (Blissfuly Yours), [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2002], ****

O Weerasethakul μας συστήνει τους τρεις πρωταγωνιστές του στο πρώτο κιόλας πλάνο, στο 'ιατρείο' ενός τυπικού Ταϊλανδέζικου νοσοκομείου. Ο Μιν με το παράξενο εξάνθημα, παράνομος Βιρμανός μετανάστης στην Ταϊλάνδη. Η κοπέλα του Ρουνγκ, εργάτρια σε εργοστάσιο παραγωγής αγαλματιδίων. Η Όρν, βλέποντας τη νιότη να την εγκαταλείπει θεωρεί πως ένα παιδί θα υποκαταστήσει την αγάπη που λείπει από τη ζωή της..

Ξαφνικά, και έπειτα από σχεδόν μία ώρα, πέφτουν τα opening credits της ταινίας [!] και ακολουθεί μία εκπληκτική, ονειρική κινηματογραφική ώρα, με τους τρεις ήρωες να απολαμβάνουν ένα πικ νικ στην εξοχή. Μια ώρα χάρμα οφθαλμών, γεμάτη λυρισμό και αισθησιασμό που μόνο ένας Ασιάτης κινηματογραφιστής μπορεί αποδώσει..

Να το δω? : Μην περιμένεις πάντως πλοκή και γρήγορους ρυθμούς.


2. Le Quattro Volte (The Fourth Time), [Italy]. Michelangelo Frammartino, [2010], ****



Εφτά χρόνια μετά το αριστουργηματικό του ντεμπούτο Il Dono ο Frammartino επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη με το τρίτο του φιλμ, και αποσπά, από την παρουσίαση κιόλας της ταινίας, το εγκωμιαστικό σχόλιο του Διευθυντή του Φεστιβάλ ("η καλύτερη ταινία της χρονιάς για μένα, ένα μικρό αριστούργημα"). Υψηλές λοιπόν οι προσδοκίες, αλλά Η Τέταρτη Φορά, μια ταινία χωρίς καθόλου διαλόγους, όχι απλά δεν τις διαψεύδει, αλλά τις επαληθεύει στο έπακρο.


Εικόνες γνώριμες, από ένα [τρία στην πραγματικότητα] ορεινό ιταλικό χωριό και τις καθημερινές ασχολίες των λιγοστών κατοίκων. Τρεις "ήρωες", ένας ηλικιωμένος βοσκός, μια μικρή κατσίκα κι ένα πανύψηλο δέντρο δίνουν τη σκυτάλη ο ένας στον άλλον εν μέσω υπέροχων εικόνων, ονειρικών μονοπλάνων, που απεικονίζουν έθιμα και σκηνές "αληθινές", από τη ζωή της ιταλικής επαρχίας.

Να το δω? : Μακάρι να γυριζόταν μια τέτοια ελληνική ταινία.


3. Route Irish, [UK], Ken Loach, [2010], **


Η συγγνώμη είναι μισό χέσιμο (με το συμπάθειο) λέει μια αγαπημένη μου ρήση. Σου ρίχνω πρώτα το μισό, πετάω κι έπειτα και μια συγγνώμη και το ολοκληρώνω. Κάπως έτσι μου φαίνονται και όλες οι ταινίες των τελευταίων είκοσι χρόνων [και κυρίως οι αμερικανικές] για τους πολέμους στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν.. και δε συμμαζεύεται. Καταστρέφουμε τη χώρα και 10-20 χρόνια μετά, ανάλογα με το πότε είναι "έτοιμο" το κοινό, ξεπλένουμε λίγο τις ενοχές μας, "αποκαθιστώντας" την ιστορική αλήθεια με μερικές ταινίες.



Το Route Irish βέβαια δεν είναι εντελώς Αμερικανιά, και ο Ken Loach αν μή τι άλλο απαλάσσεται από ένα μέρος των κατηγοριών λόγω προτέρου εντίμου βίου. Το φιλμ του όμως στερείται αληθοφάνειας, δεν αποφεύγει τα κλισέ, λίγο κατασκοπικό θρίλερ εδώ, λίγο πολιτική ταινία εκεί, λίγο ο καλοκάγαθος Ιρακινός μουσικός από τη μια, λίγο οι θηριωδίες και οι εφιάλτες από την άλλη. Στο τέλος αυτό ακριβώς είναι που σου μένει, το λίγο..

Να το δω? : Στα μέρη μου πάντως συγγνώμη σημαίνει "δε θα το ξανακάνω"

51th T.I.F.F. Day 1 : Friday 3.12.2010

Ελπίζω η μέρα να μη φάνηκε από το πρωί..

1. Mysterious Object At Noon (Dogfahr Nai Mau Marn), [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2000], **

Παρά την έλλειψη συμβατικής πλοκής, παρά την κακής ποιότητας ασπρόμαυρη εικόνα, παρά την πολύ κουραστική παρακολούθησή του και τις φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους εικόνες / ιστορίες / συνεντεύξεις, το πειραματικό πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ του A.W. έχει όντως ενδιαφέρον, κυρίως αν το αντιμετωπίσεις όπως πρέπει, ως άσκηση ύφους, ως πείραμα.

Το συνεργείο του A.W. γυρίζει σε χωριά της Ταϊλάνδης και κινηματογραφεί χωρικούς, γυναίκες, παιδιά, ζητώντας τους να συμπληρώσουν το σκελετό μιας ιστορίας με δικά τους αληθινά βιώματα ή με φανταστικές διηγήσεις.

Προφανώς θύμα των περικοπών του Φεστιβάλ υπήρξε και το 95% των Αγγλικών υπότιτλων του φιλμ [όχι ότι ήταν και άκρως απαραίτητοι βέβαια..]

Να το δω? : Πάντως όχι αμέσως μετά τη δουλειά.

2. Verano De Goliat (Summer Of Goliath), [Mexico], Nicolas Pereda, [2010], **1/2


Ενδιαφέρουσα και διεισδυτική ματιά σε μια μικρογραφία της Μεξικανικής επαρχίας. Παιδιά παίζουν ανέμελα, κι όμως για ένα από αυτά κυκλοφορεί η φήμη ότι σκότωσε τη φίλη του. Μια γυναίκα με δυο παιδιά δε μπορεί να ξεπεράσει τη φυγή του άντρα της. Δυο στρατιώτες περιφέρονται άσκοπα.. Μέσα από το φίλτρο της μοναξιάς, της ανέχειας και της ανεργίας, γεγονότα όπως η εγκατάλειψη και ο φόνος χάνουν κάτι από την τραγικότητά τους, κι αυτό σοκάρει περισσότερο και από τα ίδια.


Θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στη μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ το φιλμ του Pereda είναι κι αυτό αρκετά κουραστικό στην παρακολούθησή του, ακολουθώντας τους ήρωές του σε αργούς, καθημερινούς ρυθμούς, χωρίς σενάριο και, κατά την προσφιλή συνήθεια πολλών σύγχρονων σκηνοθετών, χωρίς ικανοποιητική για την περιέργεια του θεατή κατάληξη, χωρίς "απαντήσεις".

Το φιλμ περιέχει φαντάζομαι μια από τις πιο αστείες σκηνές αυτού του Φεστιβάλ, μια σεκάνς τόσο εκνευριστικά μακρόσυρτη που έκανε μια ολόκληρη αίθουσα να ξεσπάσει σε νευρικό γέλιο.

Να το δω?: Αν οι παραπάνω λέξεις-κλειδιά (κατάληξη, κουραστική, αργοί καθημερινοί ρυθμοί) δε σε αποτρέψουν, γιατί όχι?

3. Lo Que Mas Quiero, [Argentina], Delfina Castagnino, [2010], **


Με αφορμή το θάνατο του πατέρα της Πιλάρ, η φίλη της Μαρία έρχεται από το Μπουένος Άιρες για να την επισκεφθεί, προσπαθώντας έτσι να αποφύγει τα δικά της προβλήματα. Οι δύο φίλες συναντιώνται σε μια κρίσιμη καμπή για τη ζωή τους, όπου πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι η ενηλικίωση έχει φτάσει προ πολλού, αναλαμβάνοντας την ευθύνη αλλά και παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις για τη μετέπειτα πορεία τους.

Συμπαθητικό φιλμ, με αρχή-μέση-και τέλος, με ωραίο θέμα και μερικές χαριτωμένες σκηνές. Μέχρι εκεί όμως.

Να το δω? : Καλά, και να προσπεράσεις δεν έγινε και τίποτε..

You Will Meet A Tall Dark Stranger, [USA], Woody Allen, [2010], **1/2

Αν και δε μπορώ να πω ότι υπάρχει έστω και μία ταινία του Allen που να θεωρώ κακή, ή να μετάνιωσα που την είδα, η τελευταία του δε μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μέχρι τώρα, παρά τις συμπαθητικές της κριτικές και το πολύ καλό καστ. Όταν όμως δεν έχεις άλλες επιλογές εξόδου, ένα φιλμ του Woody Allen δεν είναι καθόλου κακή ιδέα για Σάββατο βράδυ.

Και πράγματι, μόλις ξεκίνησε το φιλμ, με την ωραία του αφήγηση και την εισαγωγή των χαρακτήρων, σχεδόν θύμωσα με τον εαυτό μου για τις αρχικές του επιφυλάξεις. Το καστ είναι αναμενόμενα καλό (ιδιαίτερα η Naomi Watts κάνει εξαιρετική δουλειά σ'έναν αν μή τι άλλο καθόλου αβανταδόρικο ρόλο), το φιλμ βλέπεται ευχάριστα και διαθέτει αρκετές κωμικές στιγμές.


Σύντομα όμως συνειδητοποιείς ότι όλα τα έχεις ξαναδεί [χαρακτήρες, πλοκή, ρυθμό] σε κάποια από τις τελευταίες ταινίες του σκηνοθέτη.Στο δεύτερο μισό του φιλμ ένιωσα πολύ έντονα ότι ο Allen κουράστηκε με τους ίδιους του τους ήρωες αφήνοντάς τους ξεκρέμαστους. Η δε κατάληξή του ξαφνιάζει καθώς είναι ίσως η πιο απότομη που έχω δει σε ταινία του σκηνοθέτη, τη δικαιολογείς όμως καθώς νιώθεις βέβαιος ότι η τύχη των ηρώων είναι αυτή που περιμένεις.

Να το δω? : "..καθόλου κακή ιδέα για Σάββατο βράδυ"

Μαχαιροβγάλτης (Knifer), [Greece], Γιάννης Οικονομίδης, [2010], **1/2

Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο να κρίνεις μια ταινία με κριτήριο αυτό που περίμενες από αυτή, αλλά εφόσον το στοιχείο της έκπληξης [και στην περίπτωση του Οικονομίδη του σοκ] χάνεται έπειτα από την πρώτη επαφή με το έργο του δημιουργού, νομίζω πως αυτό είναι πλέον αναπόφευκτο.

Κι αυτό είναι ίσως το πρόβλημα με το Μαχαιροβγάλτη. Ξέρεις τι θα παρακολουθήσεις σχεδόν από την αρχή, και δε διαψεύδεσαι καθόλου. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί απαραίτητα πρόβλημα, όλα έχουν ειπωθεί πια στον κινηματογράφο [και τη συγκεκριμένη ιστορία την έχεις ήδη παρακολουθήσει, σε διάφορες παραλλαγές, είτε σε κάποια μικρή ανεξάρτητη ταινία σε κάποιο φεστιβάλ, είτε σε μια ασπρόμαυρη ταινία του '60 με την Έλενα Ναθαναήλ], το πρόβλημα είναι ότι περιμένεις περισσότερα από ένα σκηνοθέτη που όντως είπε κάτι καινούργιο με τις προηγούμενες ταινίες του.

Δεν είναι ότι ο Μαχαιροβγάλτης είναι μια κακή ταινία ή μια ταινία που πρέπει να προσπεράσεις, κάθε άλλο. Διαθέτει μια εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία [ο πραγματικός πρωταγωνιστής του φιλμ] και έναν λιτό αλλά στιβαρό αφηγηματικό ρυθμό που δεν κουράζει ούτε λεπτό. Αυτό όμως που κουράζει, και που στα προηγούμενα φιλμ ήταν απολύτως δικαιολογημένο έως αναγκαίο, είναι η υπερβολή στους διαλόγους και τις ερμηνείες, κυρίως του Βαγγέλη Μουρίκη, ο οποίος στήνει το χαρακτήρα του ως τερατόμορφη καρικατούρα, αδικώντας τον βάναυσα.

Εν ολίγοις, ότι πέτυχε στο Σπιρτόκουτο ως "ενοχλητικό" με την έννοια του disturbing, εδώ ενοχλεί μόνο ως annoying. Είπαμε, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, ίσως και άδικες..

Να το δω?: Στα συν του φιλμ το ότι ανήκει σαφώς σ'αυτή την κατηγορία ταινιών που συμπαθείς περισσότερο με την πάροδο του χρόνου, και δεν ξεφουσκώνει με το που βγεις από την αίθουσα.