12th TDF : Day 4 : Μοnday 15.3.2010

1. Λέρος, Η Ελευθερία Είναι Θεραπευτική, [Greece], Ανδρέας Λουκάκος, [2003], ***1/2

Πολύ ώριμη και προσεγμένη δουλειά, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για την πτυχιακή εργασία του 25χρονου τότε σκηνοθέτη. Παρουσιάζεται η συνοπτική ιστορία του Κρατικού Θεραπευτηρίου Λέρου, οι τραγικές συνθήκες που επικρατούσαν μέχρι και ελάχιστα χρόνια πριν [χρειάστηκε ένα αποκαλυπτικό βρετανικό ρεπορτάζ για να έρθουν στο φως οι εικόνες όχι απλά ντροπιαστικές, αλλά παρόμοιες με αυτές ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης, για να αρχίσει να αλλάζει η κατάσταση, με κοινοτικές επιδοτήσεις όπως είναι φυσικό..], η ιδιότυπη σχέση των ασθενών με τους κατοίκους του νησιού που στρατολογήθηκαν σχεδόν ως νοσηλευτικό προσωπικό.. συνολικά μια κατατοπιστική και ώριμη καταγραφή, έστω και με ανεπαρκή τεχνικά μέσα.

Ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όχι τόσο για τη χρησιμοποίηση τριών τραγουδιών των Sigur Ros για τη μουσική επένδυση, όσο για την ειδική άδεια που απέσπασε ο σκηνοθέτης από το συγκρότημα. Πολύ θα'θελα να μάθω το πως το κατάφερε..

Παρακάτω μπορείτε να δείτε το 29λεπτο φιλμ σε τρία μέρη:







Να το δω? : Σε λίγο θα μου ζητήσεις να σου στείλω και το DVD..


2. Οι Γυναίκες Με Τα Μαύρα, [Greece], Ανθή Νταουντάκη, [2006], ***1/2


Αντιγράφω: "Το χωριό Μαράλια στην ορεινή Κρήτη κατοικείται σήμερα από πέντε ηλικιωμένες γυναίκες. Και οι πέντε είναι χήρες. Είναι οι γυναίκες με τα μαύρα· που έζησαν το θάνατο των συζύγων τους και τη σταδιακή αναχώρηση των παιδιών τους για τις πόλεις· που αρνούνται τις εύκολες παροχές της ζωής σε ένα αστικό κέντρο και υπερασπίζονται ακόμη το δικαίωμά τους στην αυτάρκεια. Γυναίκες σύζυγοι, μητέρες, γιαγιάδες, αγρότισσες, αλλά και φορείς μιας προφορικής παράδοσης που χάνεται. Γυναίκες που η ζωή τους καθορίστηκε από μια στάση συνεχούς εγκαρτέρησης. Σήμερα, οι γυναίκες αυτές, αποδεσμευμένες από τους ρόλους που είχαν επιφορτιστεί στο παρελθόν, απόλυτοι κύριοι πια του εαυτού τους και του τόπου τους, μας κάνουν κοινωνούς της καθημερινότητάς τους μέσα από ένα χρονικό σε τέσσερις εποχές∙ και αποκαλύπτουν ένα λόγο σκληρό, που μιλά για τις προσωπικές μνήμες, για τους άρρητους νόμους της τοπικής κοινωνίας, για την κρυμμένη θηλυκότητά τους, για τις προσωπικές τους θυσίες"

Αν δεν έχετε γεννηθεί/ζήσει στην ελληνική επαρχία ή δεν έχετε/είχατε έστω παπούδες/γιαγιάδες σε κάποιο ελληνικό χωριό είναι πολύ δύσκολο να καταλάβετε το πόσο υπέροχη και συγκινητική είναι η 'οικογενειακή' αυτή ταινία της Ανθής Νταουντάκη..

Να το δω? : Σε κάποιο ζάπινγκ όλο και θα το πετύχεις κάποτε στην ΕΡΤ..


3. When The Dragon Swallowed The Sun, [USA], Dirk Simon, ***1/2


"Πόσους μήνες διήρκεσαν τα γυρίσματα του φιλμ?" ρώτησε κάποιος το σκηνοθέτη μετά το τέλος της ταινίας. "Επτά χρόνια" ήταν η απάντηση. Γυρίζοντας στο Θιβέτ, την Κίνα και την Ινδία σχεδόν πάντα χωρίς άδεια, ο Simon προσπαθεί στο δίωρο αυτό [και συχνά δύσκολο στην παρακολούθησή του] φιλμ να συμπιέσει αυτά τα 7 χρόνια έρευνας και τις 800 ώρες γυρισμάτων, ρίχνοντας ταυτόχρονα φως στο πολύπλοκο θέμα της κινεζικής κατοχής στο Θιβέτ, λίγο πριν την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Ο Simon παρουσιάζει τις απόψεις, τη ρητορική, την αγωνία ανθρώπων όπως ο Δαλάι Λάμα, διάφορων αξιωματούχων, ακτιβιστών, αυτοεξόριστων στο εξωτερικό, φοιτητών κ.α. Απόψεις διαφορετικές ως προς την τακτική που θα μπορούσε να εφαρμοστεί, από τη μή βία και την προσέγγιση της Κίνας που πρεσβεύει ο Λάμα, ως την αποδυνάμωση του εχθρού εκ των έσω με τη μέθοδο της δολιοφθοράς που προτείνει κάποιος άλλος. Παρουσιάζει βέβαια, για τους τύπους, και τις απόψεις κάποιων Κινέζων [μεταναστών στις ΗΠΑ], η άποψή του όμως είναι ξεκάθαρη: ή τους καταδικάζεις ή με τη σιωπή σου συντηρείς την υπάρχουσα κατάσταση.

Έχει πραγματικά ενδιαφέρον το πως η διεθνής κοινότητα αντιμετώπισε με συμπάθεια [στα λόγια] τους Θιβετιανούς και τις διαμαρτυρίες τους κυρίως κατά την Ολυμπιακή Λαμπαδηδρομία του 2008, για να τους παρατήσει έκτοτε στη μοίρα τους, καθώς τα εκατομμύρια φθηνά εργατικά χέρια της Κίνας δεν αντικαθιστούνται εύκολα. Ο παραλληλισμός όμως του Κινεζικού καθεστώτος και των αγώνων του Πεκίνου με το αντίστοιχο Ναζιστικό και αυτούς του Βερολίνου, υπό τους ήχους των πυροτεχνημάτων της τελετής έναρξης, είναι πραγματικά ανησυχητικός μέχρι ανατριχίλας!

Εξαιρετική η μουσική επένδυση των Thom Yorke, Philip Glass, Damien Rice, original ή μή.



Να το δω: Αν μή τι άλλο, θα θέλεις να το δεις για τα τρία original θέματα του Thom Yorke και μόνο.


4. Cycling The Frame, [Germany], Cynthia Beatt, [1988], ***1/2



Η Beatt κινηματογραφεί μια νεαρή, ψηλή και άχαρη μακρομαλλούσα Tilda Swinton σε μια διαδρομή με το ποδήλατο κατά μήκος του Τείχους του Βερολίνου, ένα μόλις χρόνο πριν από την πτώση του. Η Swinton τριγυρνά ποδηλατώντας, σαν το αγριοκάτσικο, μουρμουρίζει, απαγγέλει, τραγουδάει, σκαρφαλώνει, κρυφοκοιτάζει κάτω από χαραμάδες στην απέναντι πλευρά, η φόρτιση που προκαλεί ο άγνωστος κόσμος που βρίσκεται από την άλλη πλευρά είναι προφανής.. εικόνες δυνατές από το πολύ πρόσφατο παρελθόν που τώρα μοιάζει τόσο ακατανόητο..

Η Beatt εξηγεί μοναδικά γιατί διάλεξε το ποδήλατο ως μέσο για το συγκεκριμένο φιλμ:

"It was an ideal way to follow the Wall. You sit and travel in a direction, your head is free, you can take your time or speed along, and your thoughts flow with you. The blood is pumping through your body. It’s mentally and physically stimulating. And, above all, you’re free.."

Να το δω? : Και ποδήλατο, και Βερολίνο, και Tilda Swinton.. ε αυτό δε χάνεται


5. The Invisible Frame, [Germany], Cynthia Beatt, [2009], ****1/2


21 χρόνια, ένα Όσκαρ, κ.α.μ.ί.α ρυτίδα και μία κατάρρευση πολιτικού συστήματος αργότερα, το δίδυμο Beatt/Swinton επιστρέφει για μια νέα ποδηλατοβόλτα στη μήκους 160 χιλιομέτρων διαδρομή που κατείχε το Τείχος του Βερολίνου. Αν και είσαι προετοιμασμένος για γνώριμες εικόνες, γεμάτος ανυπομονησία να αναγνωρίσεις τα μέρη που με το ίδιο μέσο πρόσφατα επισκέφθηκες και αγάπησες, έστω και αν δεν πιστεύεις ότι αυτή η αναπαράσταση θα'ναι κάτι το τόσο σπουδαίο και σημαντικό όσο το πρώτο φιλμ, αυτό που ακολουθεί είναι πέρα από κάθε προσδοκία!

Ένα ονειρικό φιλμ, υπνωτικού ρυθμού, διάρκειας μόλις εξήντα λεπτών, που όμως θα'θελες να διαρκέσει ώρες ολόκληρες, παρακολουθώντας αυτή την τόσο γοητευτική γυναίκα/αγοροκόριτσο να ακολουθεί την ίδια διαδρομή, διαπιστώνοντας μαζί της τις αλλαγές όχι μόνο στην πόλη, τους ανθρώπους, τον κόσμο γύρω μας, αλλά ακόμη και στην ίδια την πρωταγωνίστρια. Η παρουσία της, το υπέροχο πρόσωπό της, η μοναδική φωνή της, οι στίχοι της.. απογειώνουν το φιλμ σε σημείο που να μη μπορείς να διανοηθείς την πιθανότητα του να γυριζόταν με κάποια άλλη στη θέση της..



Η 'μουσική' ή καλύτερα η σύνθεση ενός ηχητικού κόσμου, από τον Simon Fisher Turner δίνει έναν εξαιρετικό ρυθμό στο φιλμ, και σε συνδυασμό με την ποίηση που απαγγέλει η Swinton και τα δικά της αυτοσχεδιαστικά κείμενα, καθώς και τα υπέροχα πλάνα ενός Βερολίνου πολύ διαφορετικού από αυτό που περιμένεις να δεις [το 80% θα μπορούσα να ορκιστώ πως γυρίστηκαν σε κάποιο δάσος, στη Γερμανική εξοχή, ούτε καν στα άπειρα καταπράσινα Βερολινέζικα πάρκα], καθιστούν την παρακολούθηση του φιλμ μια μοναδική εμπειρία..



Να το δω? : Και Tilda Swinton, και Βερολίνο, και ποδήλατο.. ε αυτό δε χάνεται

12th TDF : Day 3 : Sunday 14.3.2010

1. Live Show, [Greece], Λένα Βασιλείου, [2009], **1/2


Εικοσάλεπτο φιλμ που πραγματεύεται το θέμα των μπαρ με γυναίκες, ή αλλιώς μπαρ κονσομασιόν [έτσι το διάβασα, έτσι το γράφω]. Η σκηνοθέτης παίρνει συνεντεύξεις από τον ιδιοκτήτη του μπαρ, τον 'υπεύθυνο', μια αλλοδαπή χορεύτρια, και μερικούς στερεοτυπικούς πελάτες. Όλα αυτά σε επαρχιακό bar του είδους, κοντά στο χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Η εξαιρετικά τρακαρισμένη και συμπαθής Λένα Βασιλείου, αφού απάντησε όσο καλύτερα μπορούσε στην βλακώδη ερώτηση νεαρού για το αν έκανε αυτό το φιλμ για να προσεγγίσει το χώρο, για να δει αν θα μπορούσε και η ίδια να κάνει αυτό το επάγγελμα [ή κάπως έτσι, ήμουν πολύ απασχολημένος σκάβοντας μια τρύπα στο πάτωμα μήπως και με καταπιεί για να ακούσω την ακριβή διατύπωση] τον έβαλε στη θέση του λέγοντάς του πως η ερώτηση ήταν 'αρκετά προσβλητική'. Εξίσου προσβλητική βρήκα και την αρχική ερώτηση της συντονίστριας για το πως ήταν για μια γυναίκα να κινηματογραφεί σ'ένα τέτοιο χώρο κλπ. Όλα αυτά εν έτη 2010!!

Το φιλμ είναι αξιόλογο, η Βασιλείου φέρεται με συμπάθεια στους ήρωές της, μερικοί από τους οποίους σκόρπισαν απλόχερα το γέλιο στην αίθουσα, προσωπικά όμως με τέτοια θέματα δε μπορώ καθόλου να γελάσω, και εκνευρίζομαι ιδιαίτερα όταν η εκμετάλλευση ανθρώπων περνά ως κάτι το φυσιολογικό και δεδομένο [από το κοινό, όχι τη σκηνοθέτιδα]. Θα ήθελα πάντως να βάλει στη θέση τους και κάποιους από τους πρωταγωνιστές της εκτός από τους θεατές.

Να το δω? : Έντιμη και αξιόλογη δουλειά.

2. Ταξιδιάρα Ψυχή, [Greece], Αγγελική Αριστομενοπούλου, [2009], ***1/2


Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερος φαν των Τρυπών ή του Γιάννη Αγγελάκα [ή του λεγόμενου Ελληνικού Ροκ]. Τους γνώρισα με τα 9 Πληρωμένα Τραγούδια [και με το ακόμη καλύτερο Υπέροχο Τίποτα] όπως οι περισσότεροι πιστεύω, και δεν ασχολήθηκα έκτοτε. Αυτό το αναφέρω όχι για κάποιο ιδιαίτερο λόγο, απλά για να μη νομίσετε ότι είχα κάποιες ιδιαίτερες απαιτήσεις, όπως θα είχε ένας φαν, από τη σκηνοθέτιδα του πορτρέτου ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς των τελευταίων 30 χρόνων. Είμαι σίγουρος ότι θα ακουστούν και αρκετά παράπονα για το φιλμ από οπαδούς των Τρυπών [τις οποίες όχι η Αριστομενοπούλου αλλά ο ίδιος ο Αγγελάκας προσπερνά με μια μικρή 3λεπτη αφήγηση "έτσι κάναμε το πρώτο άλμπουμ, μετά το δεύτερο, μετά ήρθε η επιτυχία με τα 9 πληρωμένα τργαούδια.." και τέλος!] καθώς ίσως θα περίμεναν να δουν και να ακούσουν περισσότερα για την ιστορία του όντως σπουδαίου αυτού συγκροτήματος, είναι όμως φανερό ότι [περισσότερο από σεμνότητα και όχι από ενόχληση] ο πρωταγωνιστής του φιλμ δε θέλει να σταθεί στο παρελθόν.


Έστω λοιπόν κι αν δεν παρακολούθησα από κοντά τη μουσική του, πάντα διάβαζα με ενδιαφέρον τις απόψεις του σε συνεντεύξεις [διαβάστε πχ την τελευταία παράγραφο αυτής της συνέντευξης] του σε διάφορα έντυπα. Και είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον εκτός από τη διατύπωση αυτών των απόψεων, για την πολιτική, τη μουσική, την ίδια τη ζωή.. να βλέπεις και το πως συνεργάζεται με τους μουσικούς του, το πόσο σημαντική είναι γι'αυτόν η έννοια της ομάδας, το πόσο χαίρεται σα μικρό παιδί προσπαθώντας να ακολουθήσει με την κιθάρα του τους Κρητικούς λυράρηδες, και, κυρίως, το πόσο γενναιόδωρα μιλά για τον [εμφανώς χαρισματικό και συμπαθέστατο] Νίκο Βελιώτη ["όταν τον γνώρισα αναρωτήθηκα μήπως όντως υπάρχει ο θεός.."] που θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν γιος του, μια στάση που δε συναντάς εύκολα σε ανθρώπους της ηλικίας και του μεγέθους του Αγγελάκα..



Η Αριστομενοπούλου σοφά ακολουθεί τον ήρωά της στις συναντήσεις του με τους μουσικούς / συνεργάτες του, χωρίς περιττές συνεντεύξεις-αγιογραφίες [αλλά με την απαραίτητη μουσική επένδυση από τραγούδια του Αγγελάκα από όλη την καριέρα του], σχεδόν πάντα σε μη-αστικό τοπίο [χαίρεται η ψυχή σου να τους βλέπεις να παίζουν, να περπατάνε και να μιλούν σε χωράφια, σπίτια και καλύβες στη μέση του πουθενά της υπέροχης ελληνικής υπαίθρου] παραμένοντας η ίδια στο παρασκήνιο ως απλός παρατηρητής.

Το χειροκρότημα στο τέλος από την κατάμεστη αίθουσα ήταν, δικαίως, ενθουσιώδες..

Να το δω? : Αν θέλεις να ακούσεις το Final Countdown με σόλο κρητικής λύρας..

12th TDF : Day 2 : Saturday 13.3.2010

1. Krzysztof Kieslowski Short Films, [Poland], Krzysztof Kieslowski, [1968, 1972]


Το Φεστιβάλ παρουσιάζει φέτος, σε τρία μέρη, το σύνολο σχεδόν των ταινιών μικρού μήκους του σπουδαίου Πολωνού δημιουργού. Το Z miasta Lodzi [1968], η πτυχιακή εργασία του σκηνοθέτη, παρουσιάζει καθημερινές σκηνές από το Λοτζ που αντικατοπτρίζουν τη μετάβαση από το παλιό στο καινούργιο [η εργάτρια του εργοστασίου που βγαίνει στη σύνταξη, η αντίδραση των ηλικιωμένων στην κατάργηση της ορχήστρας κλπ]. Το συγκινητικό Byłem zołnierzem [1970] παρουσιάζει μια σειρά από παλαίμαχους στρατιώτες που έχασαν την όρασή τους στον πόλεμο, οι οποίοι μιλούν μπροστά στην κάμερα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, χωρίς να χάνουν την αισιοδοξία τους. Στο Fabryka [1970] παρακολουθούμε τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου ενός εργοστασίου παραγωγής τρακτέρ, και τα ανυπέρβλητα εμπόδια που καλείται να αντιμετωπίσει..

Καθημερινές, απλές ιστορίες από μια εποχή που φαντάζει ήδη πάρα πολύ μακρινή..



Να το δω?: Βλέπονται με συμπάθεια, κυρίως για ιστορικούς λόγους.

2. Karsh Is History, [Canada], Joseph Hillel, 2009, ***


Ενδιαφέρον φιλμ για τον Yousuf Karsh, ενός απο τους σπουδαιότερους Αμερικανούς φωτογράφους [κυρίως] πορτρέτων του περασμένου αιώνα. Όσο κι αν προσπαθήσετε είναι αδύνατο να σκεφτείτε μια σημαντική προσωπικότητα από το χώρο της πολιτικής, της τέχνης ή των γραμμάτων που να μη στήθηκε έστω και για μια φορά μπροστά στο φακό του Carsh. Ιστορικοί, φίλοι, γνωστοί φωτογράφοι [όπως η Άνι Λίμποβιτς] μιλούν για τον Carsh ενώ τα πορτρέτα του των δεκαετιών '30 έως και '80 που φιλοξενήθηκαν κυρίως στις σελίδες περιοδικών όπως το Life και το Paris Match, παρουσιάζονται με καταιγιστικό σχεδόν ρυθμό..



Να το δω? : Ναι, αν θέλεις να γνωρίσεις το έργο [όχι τόσο τη ζωή] ενός σπουδαίου φωτογράφου.


3. The Day We Surrender To The Air, [Netherlands], Antonio Jose Guzman, [2009], *


"Μήπως χάνω το χρόνο και τα χρήματά μου σε μια άκαρπη αναζήτηση?" αναρωτιέται φωναχτά κάπου στο μέσο της ταινίας του ο σκηνοθέτης - πρωταγωνιστής της ταινίας. Σαφώς, όπως επίσης και το δικό μας χρόνο, θέλεις ενστικτωδώς να του απαντήσεις, αλλά, αυτό που θα έπρεπε να του απαντήσεις, είναι ότι έχασε μια σπουδαία ευκαιρία να αναπτύξει ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα. Προσπαθώντας να βρει την πραγματική του καταγωγή μέσα από το DNA του ίδιου και των συγγενών του, ξεκινά ένα ταξίδι σε Αφρική, Ευρώπη, Νότια και Βόρεια Αμερική [μπορεί και αλλού, χάνεις το λογαριασμό από ένα σημείο κι έπειτα..] , το οποίο καταφέρνει έπειτα να παρουσιάσει ως ναρκισσιστικό καπρίτσιο, με άθλιο μοντάζ και πολύ περισσότερες από όσες μπορεί κανείς να αντέξει σκηνές που τον παρουσιάζουν να επιδίδεται ημίγυμνος σ'ένα κουλό κάποιος-ας-μου-τρίψει-τον-πιασμένο-μου-σβέρκο τελετουργικό χορευτικό. Εγώ πάντως, για κάποιο περίεργο λόγο, άντεξα ως το τέλος..



Να το δω? : Που και που πολύ μ'εκνευρίζεις μ'αυτές τις ερωτήσεις σου..

4. And Everyone Will Be There, [Colombia], María Isabel Ospina, [2008], **1/2


"Σπιτικό" το φιλμ της Ospina, καθώς παρουσιάζει τη ζωή των μελών της οικογένειάς της που έχουν απομείνει στην Κολομβία, σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης. Η ίδια διαμένει στη Γαλλία εδώ και μερικά χρόνια, για να συνειδητοποιήσει πως, επιστρέφοντας στη χώρα της μια φορά το χρόνο, η κατάσταση γίνεται ολοένα και χειρότερη. Το φιλμ είναι ιδιαίτερα επίκαιρο για προφανείς λόγους, και είναι σοκαριστικό να παρακολουθείς 'κανονικούς' ανθρώπους που τα είχαν 'όλα', σπίτι, δουλειά, αυτοκίνητο [όλα αποτέλεσμα της οικονομικής άνθισης που επέφερε το ανεξέλεγκτο εμπόριο κοκαϊνης] να χάνουν τα πάντα και να προσπαθούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Η σημαντική μου διαφωνία αφορά το τέλος του φιλμ όπου η νεαρή σκηνοθέτης όχι μόνο εκμεταλλεύεται τη μητέρα της εκβιάζοντας τη συγκίνηση του θεατή, αλλά σε αναγκάζει να αμφισβητήσεις ανοιχτά την ευαισθησία της απέναντι στο θέμα καθώς και το κίνητρό της για την πραγματοποίηση αυτής της ταινίας.

Να το δω? : Για να πάρεις μια ιδέα του τι σε περιμένει..

5. Google Baby, [Israel], Zippi Brand Frank, [2009], ***1/2


"Σήμερα, η τεχνολογία έχει μετατρέψει τη γέννηση ενός μωρού σε μια διαδικασία που δεν εξαρτάται από το σεξ. Και η παγκοσμιοποίηση την κάνει οικονομικά προσιτή. Το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι μια πιστωτική κάρτα. Τις οδηγίες μπορεί να τις βρει στο YouTube." Με το παραπάνω κείμενο ξεκινά το φιλμ της Zippi Brand Frank προϊδεάζοντας το θεατή για τη συνέχεια. Τρεις χώρες, τρεις πρωταγωνιστές, τρία σκηνικά: Μια κλινική στην Ινδία όπου πραγματοποιούνται εξωσωματικές γονιμοποιήσεις σε παρένθετες μητέρες με σημαντικό [για αυτές] οικονομικό αντάλλαγμα. Ένας πολυμήχανος Ισραηλινός επιχειρηματίας, έχοντας αποκτήσει μια κόρη με το σύντροφό του από Αμερικανίδα παρένθετη μητέρα, αποφασίζει να βοηθήσει [με το αζημίωτο] κι άλλους ανθρώπους να αποκτήσουν παιδί με τον ίδιο τρόπο, μειώνοντας όμως το κόστος, αγοράζοντας δηλαδή ακριβά τα λευκά, 'ανώτερα' ωάρια, και εμφυτεύοντάς τα [με το αζημίωτο] σε πρόθυμες νεαρές [και όχι μόνο] Ινδές, μέσω της παραπάνω κλινικής. Μια νεαρή Αμερικανίδα μητέρα δύο παιδιών, υποβάλλεται πρόθυμα στην προσοδοφόρα αλλά πιθανώς επικίνδυνη διαδικασία της άντλησης ωαρίων. Με το αζημίωτο, όπως θα έχετε ήδη φανταστεί..


Το ενδιαφέρον στο φιλμ βρίσκεται στο ότι στο τέλος δε μπορείς να καταλάβεις ποια είναι η άποψη της δημιουργού του. Από τη μια το όλο εγχείρημα θα μπορούσε να σταθεί σαν μια ωραιότατη διαφήμιση της όλης διαδικασίας και του συμπατριώτη της επιχειρηματία, ειδικά με τις πληροφορίες που παρέχονται απλόχερα στο τέλος, με ονόματα, links κλπ. Από την άλλη οι πρωταγωνιστές παρουσιάζονται [χωρίς εξωτερική βοήθεια] τόσο εξωφρενικά.. ανήθικοι [η γιατρός που μιλά στο κινητό ενώ εκτελεί καισαρική σε συνθήκες αμφιβόλου υγιεινής.. η παρένθετη μητέρα που πουλά τα ωάριά της της για να αγοράσει όπλα (!) και που μαθαίνει στην πεντάχρονη κόρη της να πυροβολεί και, που να πάρει, αν πάθει και καρκίνο από τις πολλαπλές επεμβάσεις τότε δεν θα'χει και παράπονο, γιατί αυτό θα'ναι το σχέδιο του θεού για εκείνη.. ο gay γονιός που πάσχισε τόσο για να αποκτήσει μια κόρη αλλά μαθαίνει τα νέα της από το τηλέφωνο καθώς ξημεροβραδιάζεται στα αεροδρόμια κουβαλώντας κατεψυγμένα σπέρματα και ωάρια μεταξύ Ισραήλ και Ινδίας..] που σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τελικά πολύ φυσιολογικά κι εσύ είσαι πολύ πιο συντηρητικός απ'όσο πίστευες.

Να το δω? : Αν ψάχνεις για ευκαιρίες να βγεις από τα ρούχα σου..

6. High On Hope, [UK], Piers Sanderson, [2009], ***1/2


Brighton, 1989. Τα πρώτα, παράνομα, 'αυθεντικά' acid house parties πραγματεύεται το φιλμ του Sanderson, λίγο πριν την εμπορικοποίηση, τους μπράβους και την αστυνομική βία. Δεν πρόκειται τόσο για μια ταινία για το acid house κίνημα όπως αναφέρεται στην περίληψη, δε γίνεται δηλαδή καμία αναφορά στη μουσική της περιόδου [αν και ακούγονται αρκετά κομμάτια ονομάτων όπως 808 state, A Guy Called Gerald κλπ] όσο για την αναπαράσταση μιας εποχής, με τις διηγήσεις των πρωταγωνιστών, το συναρπαστικό και καθόλου αστείο τελικά κυνηγητό με την αστυνομία, την αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ και το κράτος. Κι όλα αυτά για ένα φαινόμενο που, όπως πολύ εύστοχα παρουσιάζεται από τον Sanderson, ήταν όχι απλά ένα μουσικό κίνημα αλλά ένα κοινωνικό φαινόμενο, μια οργισμένη νεανική αντιδραση απέναντι στην ανεργία και την οικονομική εξαθλίωση που επέφερε η σκληρή Θατσερική πολιτική της δεκαετίας του '80.

Να το δω? : Αν νοσταλγείς τη μάνα-ρέιβερ

12th TDF : Day 1 : Friday 12.3.2010

1. Anthrax War, [Canada], Bob Coen, [2009], ***1/2

Θυμάστε αλήθεια τις 'τρομοκρατικές επιθέσεις' με άνθρακα που έλαβαν χώρα λίγο μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους το 2001? Πέντε θύματα, η χαρά των Αμερικανικών ΜΜΕ, μερικές εβδομάδες πανικού, ένα δυο εξιλαστήρια θύματα.. και το θέμα ξεχάστηκε. Ο Κόεν ακολουθεί μια διαδρομή σε Βρετανία, Ρωσία, Ν.Αφρική και φυσικά στην Αμερική, ρίχνοντας φως στη μυστική κούρσα 'εξοπλισμού' των ισχυρών [και όχι μόνο] του κόσμου σε άκρως επικίνδυνες τεχνολογίες βιολογικών / γενετικών όπλων. Το τμήμα ειδικά με τις αποκαλύψεις των σχετικών εγκλημάτων που διαπράχθηκαν σε εμφυλίους πολέμους στην Αφρική [όπου γίνεται λόγος ακόμη και για εμβόλια που παράγονται ειδικά για τον περιορισμό της εξάπλωσης του μαύρου πληθυσμού] είναι ανατριχιαστικό.

Αν και κάπως υπερ-δραματικό στην αφήγησή του και όχι τόσο 'κινηματογραφικά συμαρπαστικό' στο πρώτο του μισό, το φιλμ του Κόεν πετυχαίνει να ευαισθητοποιήσει και να ρίξει φως σε ένα θέμα που όχι μόνο έχει αποσιωπηθεί από όλα τα διεθνή ΜΜΕ, αλλά θα μας απασχολήσει όλους πολύ συντομότερα από ότι νομίζουμε.

Να το δω? : Ναι

2. Earth Keepers, [Canada], Sylvie van Brabant, [2009], ***


Άλλο ένα ντοκιμαντέρ για το περιβάλλον και το ζοφερό μέλλον του πλανήτη? σας ακούω να αναρωτιέστε.. Δεν είναι αναπόφευκτη η καταστροφή? Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος? Από που να πρωτοξεκινήσει? Δεν είναι αρκετή η ανακύκλωση? Αυτή ακριβώς τη νοοτροπία και αυτά τα ερωτήματα πραγματεύεται το φιλμ της Brabant, παρουσιάζοντας τον συμπαθέστατο Καναδό ακτιβιστή Mikael Rioux, ο οποίος, στην προσπάθειά του να εμποδίσει την κατασκευή φράγματος στο ποτάμι που έπαιζε όταν ήταν μικρός, επισκέπτεται περιοχές του κόσμου, όπως η Ινδία, η Σουηδία, και οι ΗΠΑ για να πάρει ιδέες από πρακτικές, εφαρμόσιμες λύσεις αειφόρου ανάπτυξης που έχουν υλοποιηθεί εκεί από μικρές κοινότητες, επιστρέφοντας έπειτα στη γενέτειρά του για να αναμετρηθεί με τις μπουλντόζες..



Να το δω? : Ναι, αν θέλεις να δεις μια αισιόδοξη ματιά πάνω στο θέμα.

3. Noticias, [Chile], Bettina Perut & Ivan Osnovikoff, [2009], ****


Ανατριχιαστικά κοντινά πλάνα υψηλής ευκρίνειας και φυσικού ήχου σε: ασθενείς που υποφέρουν πάνω σε ράντζα νοσοκομείων της Χιλής, γυμνά σιτεμένα πτώματα πριν ή κατά την εξέτασή τους από τον ιατροδικαστή, πρόσωπα και, κυρίως, πέλματα προσκυνητών που έρπουν προς ναό της Παναγίας εκπληρώνοντας κάποιο τάμα, προσωπικές στιγμές ουρακοτάγκων ενός ζωολογικού κήπου. Somehow, it all makes sense. Or not..

Οι μισοί έφυγαν σαν τα ποντίκια προς όλες τις κατευθύνσεις. Εγώ πάλι ενθουσιάστηκα. Η φωτογραφία, αντικειμενικά θαυμάσια.

Να το δω? : Όχι. Δε θέλω να'μαι εγώ αυτός που σ'έστειλε.

12th Thessaloniki Documentary Festival

Η Χειμερινή Ακαδημία θα καλύψει και φέτος, για 4η συνεχόμενη χρονιά το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Υποδεκαπλάσιος ο προϋπολογισμός από το κανονικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ο πήχης όμως των προβαλλόμενων ταινιών παραμένει και φέτος πολύ ψηλότερα..

Για τις επόμενες δέκα ημέρες [εκτός κι εάν το επιβάλουν συνθήκες σχετικές με το Φεστιβάλ] μουσικές επιλογές της Χ.Α. θα συναντάτε μόνο από το TheCoverLovers blog.

Αν θέλετε να επιτρέψετε στην εικόνα που έχετε για τον κόσμο γύρω σας να κλονιστεί λιγάκι, μη χάσετε και φέτος τις προβολές του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ..

@n1m@l @r1thm€t1c

Τα λέγαμε και πρόπερσι απο'δω, όσοι έχετε μείνει στην εμφάνιση των αγαπημένων μας Ισλανδών πριν από εφτά [!] χρόνια στη χώρα μας, δεν έχετε ίσως προσέξει την εντυπωσιακή μετάλλαξη του τραγουδιστή τους. Η αυτοπεποίθησή του στο σπουδαίο πρώτο του σόλο άλμπουμ είναι τόσο ολοφάνερη που τολμά να τραγουδήσει ακόμη και στα αγγλικά, αφήνοντας για λίγο στην άκρη την επινοημένη προσωπική του γλώσσα. Και οι στίχοι του στο απίθανο αυτό δεύτερο τραγούδι του Go είναι πραγματικά συγκινητικοί μέσα στην ειλικρινέστατη αφέλειά τους: "everyday, everywhere.. people are so alive!". Έξω μπορεί να χιονίζει αλλά ακούγοντας τη χαρισματική αυτή φωνή το πρώτο πράγμα που σου έρχεται αυθόρμητα είναι να ανοίξεις το παράθυρο και να παρατηρήσεις την αντίδραση των πουλιών.. εδικά αν περιμένεις απεγνωσμένα να φέρουν την άνοιξη. Και η άνοιξη του 2010 έχει, για σήμερα τουλάχιστον, το δικό της ύμνο: την αριθμητική των ζώων..

J0n$1 - @n1m@l @r1thm€t1c [zs]

Timeless Form, Formless Time

O Rafter Roberts apό το San Diego κυκλοφορεί σε ένα μήνα περίπου το τέταρτό του άλμπουμ στο αγαπημένο label Asthmattic Kitty του φίλου μας Sufjan Stevens. Το Animal Feelings είναι ένα θαυμάσιο pop album και ένα από τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι και το Timeless Form, Formless Time που παρουσιάζουμε σήμερα. Από το επεξηγηματικό σημείωμα στο site της εταιρείας του ας μου επιτραπεί να παραθέσω ένα πολύ χαρακτηριστικό απόσπασμα για το άλμπουμ του συμπαθέστατου αυτού τύπου..

Animal Feelings is a pop record and we can front how all we listen to is "nothing but, y'know, noise and improv stuff, man," but let's not delude ourselves here; good, respectable pop music is earthly magic. We can talk artsy and we can drop names but at the end of the night it's not Merzbow or La Monte Young we're shouting out into the darkness while we speed-peddle our bikes, leaning face-forward into the wind, smiling with our wine buzz. It's POP. Like a trusted friend, a good pop song will stick with you all your life..."Timeless Form, Formless Time" is an ode to taking your best girl out on the dancefloor..

Rafter - Timeless Form, Formless Time [zs]