Δε μπορώ να πω ότι ήμουν ποτέ φανατικός θαυμαστής της PJ Harvey. Την εκτιμώ και τη σέβομαι απεριόριστα, έχω ακούσει τα περισσότερα άλμπουμ της, ένα ειδικά το θεωρώ από τα πολύ καλά των τελευταίων χρόνων [stories from the city, stories from the sea], δεν είναι όμως αυτό που θα'λεγα 'αγαπημένη μου'. Το φετινό της άλμπουμ το άκουσα μία φορά. Εκτίμησα την αλλαγή κατεύθυνσης, μετά το μάλλον αδιάφορο προηγούμενό της, δε με κέρδισε όμως τόσο ώστε να του χαρίσω μια δεύτερη ακρόαση, δε θα το συναντήσετε στη λίστα μου με τα καλύτερα σε λίγες μέρες.. Γιατί σας τα λέω όλ'αυτά, όταν το σημερινό τραγούδι δεν είναι καν δικό της? Διότι, για έναν ανεξήγητο λόγο, το Polly Pocket Says Goodbye της Miranda Gjerstad από το Malmoe έχει τόσο επηρρεαστεί από αυτήν, ίσως μάλιστα να αναφέρεται και σ'αυτήν, παρ'όλα αυτά μου αρέσει περισσότερο από οτιδήποτε έχει κυκλοφορήσει η polly τα τελευταία χρόνια. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση..
Ταξίδι αστραπή στην Αθήνα, και η δύσκολη, θεατρικά, ημέρα της Τρίτης, με οδήγησε [ευτυχώς], από σπόντα, στην παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή, τη δραματοποιημένη μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Ντοστογέφσκι.
Ο ήρωας, υποδέχεται το κοινό ξαπλωμένος στο πάτωμα, ανάμεσα σε δύο οθόνες τηλεόρασης. Είναι ένας αρρωστημένα υποχόνδριος και μάλλον δειλός, όπως αποδεικνύεται, ενεχυροδανειστής. Η γυναίκα του μόλις έχει αυτοκτονήσει πηδώντας από το παράθυρο, και ο ίδιος, σηκώνεται, προσπαθεί να το συνειδητοποιήσει, προσπαθεί να τακτοποιήσει τις σκέψεις του, και αρχίζει να μονολογεί. Με τον εαυτό του, προς τον εαυτό του, προς το κοινό, προς τις οθόνες.. όπου πάλι εμφανίζεται ο εαυτός του [σε βίντεο]. Καθώς σιγά σιγά αρχίζει να ξετυλίγεται όλη η ιστορία της σχέσης τους, ο ίδιος φτάνει ολοένα και πιο κοντά στην κάθαρση καθώς [και επειδή?] την αφηγείται.. Ώσπου, καταλήγει και πάλι εκεί απ'όπου ξεκίνησε, ξαπλωμένος στο πάτωμα, μετά από 100 εξαντλητικά λεπτά, θαρρείς και θα ξαναρχίσει την παράσταση - αφήγηση από την αρχή..
Με μάτια υγρά, με μύτη που τρέχει, βήχοντας συνεχώς, πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να υποψιαστώ ότι ο εξαιρετικός πρωταγωνιστής της ιστορίας ίσως και τελικά να υποκρίνεται τον υποχόνδριο ανθρωπάκο, και να μην είναι όντως συναχωμένος με 39 πυρετό, που κάνει τη θυσία να παίξει για να μην αναβληθεί η παράσταση. Και αυτός είναι ο θρίαμβος του Βογιατζή, όσον αφορά στο απλοϊκό μεν, αλάνθαστο δε, προσωπικό μου κριτήριο μιας επιτυχημένης ερμηνείας: απλά ξεχνάς ότι βλέπεις τον ηθοποιό Βογιατζή. Δεν παίζει, ε.ί.ν.α.ι. ο ενεχυροδανειστής. Κινείται συνεχώς, μουρμουρίζει, μονολογεί, η αντίθεση με τα βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα διαλόγου [συχνά συγχρονισμένου] είναι εντυπωσιακή, το βαθμιαίο 'ξεγύμνωμα' του ήρωα αποδίδεται θαυμάσια.. Στο σύνολό της, όχι μόνο μια καταπληκτική δουλειά, ερμηνευτικά και σκηνοθετικά, αλλά και ακριβώς αυτό που η λέξη δουλειά σημαίνει, με Δ κεφαλαίο.
Πραγματικά, ακόμη και ο πιο δύσπιστος θεατής νομίζω ότι πρέπει να έφυγε από το θέατρο της οδού Κυκλάδων αναγνωρίζοντας αν μη τι άλλο, την τεράστια προετοιμασία και τις ατελείωτες πρόβες, που λογικά απαιτήθηκαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η παράσταση [όπως διάβασα αργότερα, το θέατρο έμεινε κλειστό έναν ολόκληρο χρόνο για την προετοιμασία της!]
Να τη δω? : Για μένα ανώτερη και από τις δύο παραστάσεις του που έχω δει, τις Δούλες και την περυσινή Αντιγόνη, αν αυτό σας λέει κάτι..
Είστε αμετανόητοι φίλοι των Jesus and Mary Chain και το φετινό άλμπουμ των Raveonettes δε σας ικανοποίησε? α. φτού σας! [που θα πείτε κακή κουβέντα για τους raveonettes] β. για ρίξτε μια ματιά στους κυρίους Manhattan Love Suicides από τη Βρετανία.. Δεν είναι εντελώς κύριοι για την ακρίβεια, καθώς τα φωνητικά έχει αναλάβει μία δεσποινίδα που ακούει στο όνομα Caroline. Στις επιρροές τους στο myspace δεν κρύβουν απολύτως τίποτε, The Jesus And Mary Chain , The Velvet Underground , Nico , Lou Reed , Sonic Youth , Galaxie 500 , My Bloody Valentine, και τα λοιπά, και τα λοιπά, μπήκατε στο νόημα νομίζω.. Το last stand κυκλοφορεί ΚΑΙ αυτό από την cloudberry records, την εταιρεία - σανίδα σωτηρίας για τους σκληρά εργαζόμενους bloggers
1987, η Ρουμανία του Τσαουσέσκου, τα δυτικά τσιγάρα και καλλυντικά, και οι εκτρώσεις, μεταξύ άλλων, είναι παράνομα.. Παρακολουθούμε, με έναν ψυχοβγαλτικό τρόπο, τη διαδικασία της παράνομης έκτρωσης μιας φοιτήτριας, στην οποία τη βοηθάει η συγκάτοικός της, η οποία είναι και η πρωταγωνίστρια της ταινίας.. Παρά το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, το θέμα της ταινίας καθώς και -το ομολογώ- η χώρα παραγωγής της, με απέτρεψαν αρχικά από το να δώσω προτεραιότητα στο δράμα του Cristian Mungiu, όμως οι διθυραμβικές κριτικές από παντού, και κυρίως, το trailer της ταινίας, μ'έκαναν να παραβώ τον προσωπικό μου κανόνα [δε-βλέπω-ποτέ-βαλκανικές-ταινίες-ναι-ούτε-Κουστουρίτσα] και να ενδώσω. Και να αισθανθώ εντελώς ηλίθιος για τον παραπάνω κανόνα..
Καταπληκτική σκηνοθεσία, εξαιρετική απόδοση της εποχής, ρυθμός που κρατά τον θεατή από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, θαυμάσιο σενάριο, τίποτε μελοδραματικό, τίποτε προκλητικό, τίποτε περιττό.. ένα ψυχοβγαλτικό δράμα, ένα μονοπλάνο 10 λεπτών στη σκηνή του δείπνου γενεθλίων, που είπε περισσότερα για την πολιτική κατάσταση στη Ρουμανία, για το χάσμα των γενεών και τις σχέσεις γονιών και παιδιών, απ'ότι όλη η ελληνική παραγωγή των τελευταίων χρόνων για τα ίδια θέματα στη χώρα μας.. και φυσικά μια αξέχαστη ερμηνεία της Anamaria Marinca στο ρόλο της φίλης της εγκύου φοιτήτριας, για την οποία πραγματικά δεν έχω λόγια για να την περιγράψω..
Να το δω? : Ναι, εκτός κι αν είσαι Έλληνας σκηνοθέτης [δε θέλω να'μαι εγώ η αιτία που θ'αλλάξεις επάγγελμα]
Το album που 'κυκλοφόρησαν' μόνοι τους πέρυσι, με τις πρώτες τους ηχογραφήσεις [demos, EPs κλπ] είναι πλέον δυσεύρετο, καθώς υπέγραψαν συμβόλαιο στην Scratchie / New Line Records και κυκλοφόρησαν το κανονικό ντεμπούτο τους σ'αυτήν, με τίτλο a night at the ritz. Το album αυτό περιέχει αρκετά τραγούδια από το πρώτο εκείνο άλμπουμ [ένα ξεσηκωτικό άλμπουμ γεμάτο από κολλητικά noisepop τραγούδια που αυτό το blog είχε συμπεριλάβει στα καλύτερα της χρονιάς του 2006] σε νέες ηχογραφήσεις. Το a night at the ritz ήδη εμφανίστηκε στην πρώτη λίστα περιοδικού με τα καλύτερα αυτής της χρονιάς, του paste. Κυρίες και κύριοι, σας [ξανα]παρουσιάζουμε τους.. office.
Το τέλος του Φεστιβάλ σημαίνει ουσιαστικά για μένα και το τέλος της χρονιάς, καθώς οι νέες κυκλοφορίες βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους, κυρίως για τα μεγάλα ονόματα, που σκοπεύουν να κυριαρχήσουν στη χριστουγεννιάτικη αγορά, και τα νέα ονόματα μάλλον θα πρέπει να περιμένουν το 2008 για να έχουν οποιαδήποτε τύχη. Επομένως είναι μια καλή ευκαιρία για ν'ακούσουμε ότι δεν προλάβαμε μέσα στη χρονιά, ή να ξανακούσουμε ότι δεν κέρδισε το χρόνο που του άξιζε. Όλα αυτά ενώ έχουν ήδη αρχίσει οι πρώτες ανασκοπήσεις της χρονιάς, κι ενώ, προσωρινά [?], η Χειμερινή Ακαδημία αλλάζει για άλλη μια φορά host..
Ένα από τα ονόματα που δεν προλάβαμε να παρουσιάσουμε τις προηγούμενες εβδομάδες είναι και οι Ben + Vesper, ένα ντουέτο από το New Jersey, που κυκλοφόρησε φέτος το ντεμπούτο άλμπουμ του με τίτλο all this could killyou στην εταιρία του Daniel Smith [aka Danielson], ο οποίος και τους ανακάλυψε. Το nite walker είναι το 12ο τραγούδι του άλμπουμ..
..γιατί με κοιτάνε έτσι όταν λέω ότι θέλω άδεια για να ξεκουραστώ από την άδεια??..
1. Baixio das Bestas [Bog of Beasts], (Brazil), 2006, Claudio Assis, *1/2
Καταρχήν να εκφράσω την ευχή μου προς τους θλιβερούς οπαδούς του ΠΑΟΚ που έκλεισαν και πάλι βασικούς δρόμους του κέντρου, διαμαρτυρόμενοι και 'γω δεν ξέρω για τι, να πέσει η ομάδα τους πολύ πολύ σύντομα στην Ε' Εθνική, μήπως και βρουν και τίποτε σημαντικό να ασχοληθούν ή καμιά ζωή να ζήσουν, ν'αφήσουν και τον υπόλοιπο κόσμο να κάνει ακριβώς το ίδιο.. Μπορεί να σας μοιάζει ως κατάρα αυτό που έγραψα, αλλά επιμένω ότι είναι ευχή, μόνο να κερδίσουν έχουν αν συνέβαινε κάτι τέτοιο..
Όπως καταλαβαίνετε είχα ήδη τα νεύρα μου μπαίνοντας [την τελευταία στιγμή, λόγω της 'πορείας'] στην αίθουσα όπου προβαλλόταν το Βραζιλιάνικο φιλμ, που παρουσιάστηκε στο τμήμα 'Contemporary Wars' του Φεστιβάλ, ως καταγγελία κατά της [σεξουαλικής κυρίως] βίας που υφίστανται πολλές γυναίκες στη Βραζιλία.
Παπούς τέρας - καρικατούρα βγάζει την 14χρονη εγγονή του στο κλαρί. Νεαρά πλουσιόπαιδα - καρικατούρες μεθάνε και βιάζουν τη μία μετά την άλλη πόρνη, οι οποίες όμως 'πάνε γυρεύοντας'. Σωματική και λεκτική βία, από το πρώτο έως και το τελευταίο λεπτό της ταινίας, που περισσότερο θέλει να προκαλέσει παρά να καταγγείλει, πετυχαίνοντας μόνο ένα αποτέλεσμα: να εκνευρίσει! Τουλάχιστον εμένα.
Να το δω? : Δες το trailer, και έχεις καλυφθεί..
2. Noise, (Australia), 2007, Matthew Saville, ***
Πολύ καλό 'αστυνομικό' φιλμ από την Αυστραλία το οποίο μου άρεσε για πολλούς λόγους. Είναι αργό. Σε βάζει φορτσάτα στην υπόθεση [ο φόνος 7 ατόμων στο βαγόνι του μετρό, με μόνο μία μάρτυρα], και μετά αναλώνεται ουσιαστικά στην ανάλυση της ψυχοσύνθεσης ενός μπάτσου, όχι όμως αυτού που έχει αναλάβει να 'λύσει την υπόθεση'. Ο Brendan Cowell είναι καταπληκτικός, σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες σε ρόλο μπάτσου που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Λίγο τεμπελάκος, λίγο μπούφος, γκρινιάζει συνεχώς για τις νυχτερινές βάρδιες του και το βόμβο που ακούει συνεχώς, χωρίς κανείς να τον παίρνει πραγματικά στα σοβαρά. Δεν ταυτίζεσαι μαζί του, δεν τον συμπαθείς ιδιαίτερα, δεν είναι ο 'ήρωας' της ταινίας.
Πραγματικά πρόκειται για μία από τις πιο ρεαλιστικές απεικονίσεις της αστυνομίας που έχω δει. Η ταινία ασχολείται περισσότερο με τις μικρολεπτομέρειες της ρουτίνας του πρωταγωνιστή, αλλά και με την ψυχολογία της μοναδικής επιζώσας του φονικού, παρά με τη 'δράση' και την 'αγωνία' της επίλυσης του μυστηρίου, η οποία άλλωστε γίνεται προφανής σχεδόν από την αρχή.
Να το δω? : Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία στο είδος της.
3. Dies d' Agost [August Days], Spain, 2006, Marc Recha, ***
Σαν τα ποντίκια έφευγαν από κάποιο σημείο και μετά οι [νεαρότεροι κυρίως] θεατές, από αυτό το πραγματικά αργό μα πολύ όμορφο φιλμ του Ισπανού σκηνοθέτη, που μπορεί να είχε τις ατέλειές του, μπορεί τα 93 του λεπτά να φάνηκαν για περισσότερα από δύο ώρες, μπορεί να είχε 5-6 διαλόγους το πολύ, έκλεισε όμως πολύ ωραία για μένα αυτό το Φεστιβάλ, με τις ταξιδιάρικες εικόνες του, το ενδιαφέρον θέμα του, τους χαλαρούς ρυθμούς του..
Ο σκηνοθέτης / πρωταγωνιστής [υποδύεται τον εαυτό του] πείθει το δίδυμο αδελφό του [ο οποίος ναι μεν είναι αδελφός του αλλά δεν του μοιάζει σχεδόν καθόλου] να τον ακολουθήσει σε μια περιπλάνηση με ένα φορτηγάκι, στα μέρη τα οποία είχε επισκεφθεί, και για τα οποία είχε γράψει ένας δημοσιογράφος στο παρελθόν.. Όχι όσο ταινία δρόμου, όσο ταινία θάλασσας, καθώς τα δύο αδέλφια πηγαίνουν από κάμπινγκ σε κάμπινγκ, από [υπέροχη] παραλία σε παραλία, χωρίς να μιλούν και ιδιαίτερα, ενώ την ιστορία αφηγείται η αδελφή τους, την οποία δε βλέπουμε ποτέ..
Manyfingers / Your Hand In Mine / Ξυλουργείο του Μύλου, 25.11.2007
Το φεστιβάλ έκλεισε υπέροχα η καταπληκτική συναυλία στο Μύλο, έστω και αν δεν είχε άμεση σχέση μ'αυτό. Οι καταπληκτικοί your hand in mine, μας χάρισαν άλλο ένα θαυμάσιο, λυρικότατο, σχεδόν Χατζιδακικό ορισμένες στιγμές, 40λεπτο set, και εδραίωσαν την πεποίθησή μας ότι είναι το πιο ελπιδοφόρο νέο ελληνικό συγκρότημα. Χειροκροτήθηκαν θερμά από το κοινό, που δε γέμισε μεν ασφυκτικά το χώρο, ήταν όμως αρκετό για τα δεδομένα της πόλης και της λιγοστής διαφήμισης της συναυλίας [αξίζουν συγχαρητήρια και στα παιδιά που τη διοργάνωσαν παρεμπιπτόντως, ειδικά με το πολύ λογικό εισητήριο των 18€], και επίσης αρκετό για να κάνει τον ευφυή κύριο manyfingers από το Bristol να χεστεί επάνω του, καθώς περίμενε να εμφανιστεί σε πολύ μικρότερο κοινό. Συμπαθέστατος, χωρίς ίχνος τουπέ και attitude, όπως το σύνολο σχεδόν των συμπατριωτών του, με απίστευτο άγχος, [ίδρωνε και ξεφυσούσε συνεχώς], δικαίωσε όσους τον έφεραν με ένα καταπληκτικό one man show. Δουλεύοντας κυρίως με λούπες, χρησιμοποιώντας διάφορα όργανα, βίδωνε, ξεβίδωνε, σκάλιζε τα πάντα, δικαιολόγησε το όνομά του χτίζοντας ένα κομμάτι πάνω στους ήχους που έκανε με τα δάχτυλά του πάνω στην κιθάρα, και γενικά ικανοποίησε απόλυτα με ένα set πιο δυνατό και πιο πειραματικό από τους y.h.i.m., με πολύ πάθος αλλά και μπόλικο αυτοσχεδιασμό.
Αξίζουν νομίζω και τα δύο ονόματα ακόμη ένα τραγούδι, για το κλείσιμο αυτού του αφιερώματος στο Φεστιβάλ. Ραντεβού το 2008, με ακόμη καλύτερες ταινίες..
