Ταξίδι αστραπή στην Αθήνα, και η δύσκολη, θεατρικά, ημέρα της Τρίτης, με οδήγησε [ευτυχώς], από σπόντα, στην παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή, τη δραματοποιημένη μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Ντοστογέφσκι.
Ο ήρωας, υποδέχεται το κοινό ξαπλωμένος στο πάτωμα, ανάμεσα σε δύο οθόνες τηλεόρασης. Είναι ένας αρρωστημένα υποχόνδριος και μάλλον δειλός, όπως αποδεικνύεται, ενεχυροδανειστής. Η γυναίκα του μόλις έχει αυτοκτονήσει πηδώντας από το παράθυρο, και ο ίδιος, σηκώνεται, προσπαθεί να το συνειδητοποιήσει, προσπαθεί να τακτοποιήσει τις σκέψεις του, και αρχίζει να μονολογεί. Με τον εαυτό του, προς τον εαυτό του, προς το κοινό, προς τις οθόνες.. όπου πάλι εμφανίζεται ο εαυτός του [σε βίντεο]. Καθώς σιγά σιγά αρχίζει να ξετυλίγεται όλη η ιστορία της σχέσης τους, ο ίδιος φτάνει ολοένα και πιο κοντά στην κάθαρση καθώς [και επειδή?] την αφηγείται.. Ώσπου, καταλήγει και πάλι εκεί απ'όπου ξεκίνησε, ξαπλωμένος στο πάτωμα, μετά από 100 εξαντλητικά λεπτά, θαρρείς και θα ξαναρχίσει την παράσταση - αφήγηση από την αρχή..
Με μάτια υγρά, με μύτη που τρέχει, βήχοντας συνεχώς, πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να υποψιαστώ ότι ο εξαιρετικός πρωταγωνιστής της ιστορίας ίσως και τελικά να υποκρίνεται τον υποχόνδριο ανθρωπάκο, και να μην είναι όντως συναχωμένος με 39 πυρετό, που κάνει τη θυσία να παίξει για να μην αναβληθεί η παράσταση. Και αυτός είναι ο θρίαμβος του Βογιατζή, όσον αφορά στο απλοϊκό μεν, αλάνθαστο δε, προσωπικό μου κριτήριο μιας επιτυχημένης ερμηνείας: απλά ξεχνάς ότι βλέπεις τον ηθοποιό Βογιατζή. Δεν παίζει, ε.ί.ν.α.ι. ο ενεχυροδανειστής. Κινείται συνεχώς, μουρμουρίζει, μονολογεί, η αντίθεση με τα βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα διαλόγου [συχνά συγχρονισμένου] είναι εντυπωσιακή, το βαθμιαίο 'ξεγύμνωμα' του ήρωα αποδίδεται θαυμάσια.. Στο σύνολό της, όχι μόνο μια καταπληκτική δουλειά, ερμηνευτικά και σκηνοθετικά, αλλά και ακριβώς αυτό που η λέξη δουλειά σημαίνει, με Δ κεφαλαίο.
Πραγματικά, ακόμη και ο πιο δύσπιστος θεατής νομίζω ότι πρέπει να έφυγε από το θέατρο της οδού Κυκλάδων αναγνωρίζοντας αν μη τι άλλο, την τεράστια προετοιμασία και τις ατελείωτες πρόβες, που λογικά απαιτήθηκαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η παράσταση [όπως διάβασα αργότερα, το θέατρο έμεινε κλειστό έναν ολόκληρο χρόνο για την προετοιμασία της!]
Να τη δω? : Για μένα ανώτερη και από τις δύο παραστάσεις του που έχω δει, τις Δούλες και την περυσινή Αντιγόνη, αν αυτό σας λέει κάτι..
