51th T.I.F.F. Day 6 : Wednesday 8.12.2010

1. Notre Etrangere, [Burkina Faso], Sarah Bouyain, [2010], **1/2

Νεαρή μιγάδα που ζει στη Γαλλία αποφασίζει να ψάξει την αληθινή της μητέρα, η οποία την άφησε να φύγει από κοντά της στα οχτώ της χρόνια, κι επιστρέφει στη γενέτειρά της, στη Μπουρκίνα Φάσο. Αυτό που παράλληλα ανακαλύπτει είναι η αληθινή της ταυτότητα.

Όμορφο και λιτό φιλμ, επικεντρώνεται στους λιγοστούς χαρακτήρες, και αγγίζει ευαίσθητα θέματα χωρίς να γινεται διδακτικό.

Να το δω? : Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρώτη σκηνοθετική δουλειά.

2. Sang Sattawat (Syndromes And A Century), [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2006], ****

Τρίτο στη σειρά φιλμ του Weerasethakul που αρχίζει με μια σκηνή σε νοσοκομείο, και αποτελείται από δύο μέρη, τα Σύνδρομα κι Ένας Αιώνας (εντελώς Αγγελοπουλικός τίτλος btw) διαφέρει κάπως από τις δύο προηγούμενες (η ζούγκλα εδώ απουσιάζει) αλλά τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα που συναντάμε σε όλες τις ταινίες του είναι παρόντα κι εδώ. Χαρακτήρες και ιστορίες που συναντήσαμε σε προηγούμενα [ή επόμενα] φιλμ, το ίδιο το φιλμ που "ξαναρχίζει" στο μισό της ταινίας, επαληθεύουν την εμμονή του σκηνοθέτη με τον κύκλο, την επανάληψη, το παιχνίδι με το χρόνο. Στο τέλος, έχοντας δει σχεδόν όλη του τη φιλμογραφία μέσα σε 3-4 ημέρες, μένεις με την εντύπωση πως έχεις παρακολουθήσει ένα και μόνο φιλμ, το οποίο εξελίσσεται αέναα με την πάροδο του χρόνου.

Η ταινία έχει ως θέμα τη μνήμη, και είναι αφιερωμένη στους γονείς του σκηνοθέτη, οι οποίοι ήταν γιατροί, γι'αυτό και είναι εξ'ολοκλήρου γυρισμένη σε νοσοκομείο. Το 'θερμό' μέρος είναι αφιερωμένο στη μητέρα και το 'ψυχρό' στον πατέρα του. Τα Σύνδρομα είναι επίσης η πρώτη ταινία στην οποία χρησιμοποιεί τεχνητό ήχο (και σε μερικά αργόσυρτα εσωτερικά πλάνα νοσοκομειακών αιθουσών το εκπληκτικό οπτικοακουστικό αποτέλεσμα φέρνει στο νου τη δουλειά του David Lynch) .

Να το δω? : Δεν παραμιλάς βγαίνοντας από την αίθουσα, αλλά και αυτό το φιλμ σε καθηλώνει με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από τα υπόλοιπα.

3. Im Alter Von Ellen (At Ellen's Age), [Germany], Pia Marais, [2010], ***1/2

Η Ellen ασφυκτιά σε μια αδιέξοδη σχέση κι ένα κουραστικό επάγγελμα χωρίς καθόλου ελεύθερο χρόνο. Με αφορμή ένα τυχαίο περιστατικό και μια εικόνα που τη στοιχειώνει, βρίσκεται "μπλεγμένη" με μια ομάδα ακτιβιστών που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των ζώων με ανορθόδοξες μεθόδους. Όσο εξελίσσεται η ταινία η ηρωίδα συνειδητοποιεί αυτό που ξέρουμε από την αρχή. Ότι επρόκειτο για μια υποσυνείδητη και καθόλου τυχαία επιλογή, που θα την κάνει να δει τη ζωή της μέσα από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα.

Ραχοκοκκαλιά της ταινίας η εκπληκτική ερμηνεία της Jeanne Balibar, εξαιρετικής στο ρόλο της αποπροσανατολισμένης αεροσυνοδού που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση προσπαθώντας να ξεφύγει από τα προβλήματά της, από τον ίδιο της τον εαυτό.

Να το δω? : Τα σχόλια των γύρω μου δεν ήταν και τόσο θετικά, οπότε μη σε πάρω και στο λαιμό μου.

48th T.I.F.F. : Day 3 : Sunday 18.11.2007

Τόσοι εργαζόμενοι, τόσοι προσκεκλημένοι, τόσες ταινίες, τόσο μεγάλος προϋπολογισμός.. κανένα πρόβλημα, και εις ανώτερα! Πότε όμως θα αντικαταστήσετε αυτά τα άθλια καθίσματα στον Παύλο Ζάννα κύριοι?

1. Ukigumo (Floating Clouds), Japan, 1955, ***1/2

Πραγματικά είχαν δίκιο όσοι επέμεναν ότι το σημαντικότερο αφιέρωμα στο φετινό Φεστιβάλ θα ήταν αυτό στο μεγάλο άγνωστο [στο Ελληνικό κοινό τουλάχιστον] του Ιαπωνικού κινηματογράφου Mikio Naruse. Στην ασπρόμαυρη αυτή ταινία, μια από τις γνωστότερές του, με θέμα την παθιασμένη ερωτική ιστορία ενός παράνομου ζευγαριού με φόντο τις φτωχοσυνοικίες του μεταπολεμικού Τοkyo, αυτό που πραγματικά εντυπωσιάζει είναι το πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν ο Naruse. Ρεαλισμός στην απεικόνιση των σκηνικών, στην ηθοποιία, και μια θεματολογία που θα ήταν 'προκλητική' ακόμη και για τα σημερινά ήθη. Μοιχεία, ερωτική αντιζηλία, εγκλήματα πάθους, απάτη παραθρησκευτικής οργάνωσης.. δεν υπάρχει ούτε ένα συμβατικό λεπτό ανάμεσα στα εκατόν είκοσι τρία λεπτά της ταινίας [ναι, αυτός ήταν ένας έμμεσος τρόπος να σας προετοιμάσω για τη μεγάλη της διάρκεια..].

Να το δω? : Άλλη ευκαιρία δε θα έχεις..

2. My Blueberry Nights, (China), 2007, Wong Kar Wai, ****

Μπορώ να καταλάβω το λόγο για τον οποίο η πρώτη αμερικανική απόπειρα του Wong Kar Wai δεν έτυχε και της καλύτερης υποδοχής από τους κριτικούς. Εμπορικά ονόματα, αμφιλεγόμενες επιλογές στο casting, έμφαση στη στυλιζαρισμένη εικόνα και όχι στην ουσία.. πολλά μπορεί να του καταλογίσει κανείς. Σίγουρα όμως αυτός δεν θα είμαι εγώ. Γιατί αυτό που πετυχαίνει εικαστικά ο αγαπημένος μας Ασιάτης είναι απλά άνευ προηγουμένου! Πραγματικά, το διπλοτσέκαρα για σιγουριά, και ο Christopher Doyle, ο μέθυσος ιδιοφυιής διευθυντής φωτογραφίας που έβαλε το στίγμα του σε όλες τις σπουδαίες ταινίες του σκηνοθέτη, εδώ είναι απών! Aφήνει όμως άξιο αντικαταστάτη τον Darius Khondji [με ταινίες όπως το se7en και videos όπως το frozen της madonna στο ενεργητικό του] ο οποίος πραγματικά δίνει ρέστα. Όλα τα trademarks του σκηνοθέτη είναι εδώ. Τα εκπληκτικά χρώματα, το εφέ της γρήγορης - αργής κίνησης, [δεν ξέρω πως το κάνει, δεν ξέρω πως το λένε, απλά υποκλίνομαι..]. Ούτε καν η άχρωμη, άοσμη και άγευστη Norah Jones δεν κατορθώνει να καταστρέψει την ταινία. Με το που εμφανίζεται η Rachel Weisz προσωπικά σε μένα δημιουργήθηκε αμέσως η εντύπωση πως η Jones επελέγη κυρίως λόγω ομοιότητας με τις άλλες δύο πρωταγωνίστριες [θυμάστε στο 2046 που μπαινόβγαιναν στο κάδρο οι θεές Gong Li, Zhang Ziyi και Maggie Cheung, και στο τέλος δε μπορούσες να ξεχωρίσεις ποια ήταν ποια?]. Εδώ η Jones όχι απλά ξεχωρίζει βέβαια, καταφέρνει να κάνει όλους τους υπόλοιπους να φαντάζουν ως τέρατα υποκριτικής. Ως και η Cat Power στο ρόλο της Ρωσίδας πρώην girlfriend του Jude Law, είναι εξαιρετική επιλογή μπροστά της..

Ίσως είμαι ενθουσιασμένος από το εικαστικό μέρος, οπότε ας κρατήσω μια επιφύλαξη για το αν αυτή η ταινία καταχωρηθεί τελικά δίπλα στα υπόλοιπα αριστουργήματα του Kar Wai ή δίπλα στο Until The End Of The World του Βέντερς.. η ιστορία θα δείξει..

Να το δω? : Σε μια λιγότερο επεισοδιακή προβολή ελπίζω, όταν βγει κανονικά στις αίθουσες..

Βγαίνοντας από την αίθουσα φυσικά και δε θα αναζητήσετε το/τα τραγούδια της Norah Jones που ακούγονται σ'αυτήν, αλλά το καταπληκτικό ομώνυμο τραγούδι από το περσινό The Greatest της Cat Power

# 37 : cat power - the greatest

3. Die Unerzogenen (The Unpolished), Germany, 2007, Pia Marais, ***1/2

Πρώτη ταινία για τη Γερμανίδα Pia Marais και για την καταπληκτική 14χρονη Ceci Schmitz-Chuh και το μόνο που θέλει να πει κανείς γι'αυτές είναι ένα μεγάλο 'εύγε'!. Μακάρι να βλέπαμε και μια ελληνική ταινία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη με τόσο σφιχτό σενάριο [για να αποδώσει μια 'άναρχη' ιστορία μιας ακόμη πιο άναρχης ομάδας απροσάρμοστων νεο-χίπηδων στην Κολωνία του 2007], τόσο καταπληκτικό cast, τόσο υποδειγματική σκηνοθεσία, που να υπηρετεί πιστά την ταινία και τους ηθοποιούς και όχι την επιδειξιομανία και το 'όραμα' του σκηνοθέτη. Ελπίζουμε και σε ανάλογη συνέχεια.

Να το δω? : In Germany we trust!

4. Myrin, (Jar City), Iceland, 2006, Baltasar Kormakur, **1/2

Θα αδικήσω μάλλον την ταινία του Kormakur [γνωστού κυρίως από το 101 Reykjavik], ένα ενδιαφέρον αστυνομικό θρίλερ με προεκτάσεις που αγγίζουν ένα πολύ καυτό θέμα για την Ισλανδία, αυτό της γενετικής καταγωγής του [απομονωμένου και περιορισμένου αριθμητικά] πληθυσμού, αλλά ήμουν πολύ κουρασμένος για να 'μπω' στο φιλμ, και να το εκτιμήσω όπως πραγματικά το άξιζε. Βασισμένο σε πολύ γνωστό Ισλανδικό μυθιστόρημα, έχει σφιχτή πλοκή, καλές ερμηνείες, και αρκετά αντισυμβατική απόδοση του σεναρίου [σε σχέση πχ μ'αυτήν που θα επιχειρούσε ένας αμερικανός σκηνοθέτης]. Οι κριτικές το αγκάλιασαν, οπότε καλύτερα εμπιστευτείτε αυτές κι όχι εμένα, που με αγκάλιασε ο Μορφέας..

Mýrin - Icelandic Trailer

Να το δω? : Εκτός από μένα, το αδικούν και οι δύο μεταμεσονύκτιες προβολές, οπότε με την ησυχία σου σε DVD.

..and the list goes on..

# 36 : Clor - Dangerzone

Ένα άλμπουμ και μετά διαλύθηκαν. Clap your hands say yeah στο πιο ηλεκτρονικό και στο πιο βρετανικό τους.

# 35 : Hawksley Workman - Tonight romanticise the automobile

Ένα τραγούδι με τέτοιο τίτλο δε θα μπορούσε παρά να είναι υπέροχο. Ελπίζω να επαναλάβει κάποτε αυτό που πέτυχε στο ντεμπούτο του.

# 34 : My Computer - Vulnerabilia

Ένα από τα είκοσι καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας για τον γράφοντα. Εξαιρετικό ντεμπούτο.