Control (UK), Anton Corbijn, (2007), ***

Τρίτη εβδομάδα προβολής, όλο και θα το έχουν δει οι περισσότεροι, και, κυρίως, αυτοί που θα ήθελα να αποφύγω, σκέφτηκα, και κατευθύνθηκα στη συνέχεια προς το Μακεδονικόν. Αίθουσα με το δικό της σταθερό κοινό, είτε είναι μια σύγχρονη 'κοινωνική' γαλλική ταινία, είτε η βιογραφία του τραγουδιστή ενός indie συγκροτήματος που έδρασε σχεδόν τριάντα χρόνια πριν.. Η βραδυνή προβολή του Σαββάτου βέβαια δεν ενδείκνυται αν θέλει κανείς να αποφύγει οτιδήποτε που τον ενοχλεί, αλλά ας επικεντρωθούμε καλύτερα στο φιλμ..

Τα θετικά: Η έξοχη αναπαράσταση της εποχής του μίζερου Manchester [σοφά ο Corbijn επιλέγει την ασπρόμαυρη φωτογραφία], οι καταπληκτικές ερμηνείες του διδύμου των πρωταγωνιστών, η μουσική φυσικά [αξέχαστο θα μου μείνει το τελευταίο πλάνο με την καμινάδα..]

Τα 'αρνητικά' : Όταν πας να αναμετρηθείς μ'έναν μύθο μήπως είσαι τελικά χαμένος από χέρι όπως και να προσπαθήσεις να τον παρουσιάσεις? Ποια είναι η σωστή προσέγγιση, το να τον παρουσιάσεις ως 'καταραμένο' ήρωα, καταθλιπτικό και μυστηριώδη, παίζοντας το σίγουρο χαρτί του μύθου [σκέψου Val Kilmer ως Jim Morrisson] ή ως ένα φοβισμένο παιδί, διχασμένο ανάμεσα στο όνειρο της επιτυχίας και στην παγίδα της οικογενειακής ζωής από πολύ μικρή ηλικία, όπως ίσως και να ήταν πραγματικά? Το δεύτερο δρόμο, και μάλλον σοφά, επιλέγει ο Corbijn, και μόνο η ιστορία θα δείξει αν έπραξε σωστά..

Στηριζόμενος στο αμφιλεγόμενο βιβλίο της συζύγου του Curtis, η οποία συμμετέχει και στην παραγωγή [εκπληκτική η ερμηνεία της Morton, τηρεί έξοχα τις ισορροπίες, δεν τη μισείς αλλά ούτε και τη συμπονείς ιδιαίτερα..] ο Ολλανδός σκηνοθετεί και παρουσιάζει μια γήινη ανθρώπινη ιστορία, και όχι ένα χολλυγουντιανό έπος - δράμα - μιούζικαλ. Έχει να αναμετρηθεί με τη φαντασία του κάθε fan, με τα στερεότυπα 30 χρόνων, με το μύθο.. πως μπορεί να δείχνει τον Curtis σαν αδύναμο και αναποφάσιστο παιδάκι?

Βέβαια, αν κάποιος θέλει να γίνει κακός, και τον βασανίζει η καχυποψία, δε μπορεί παρά να δει με σκεπτικισμό το πως παρουσιάζεται η 'άλλη γυναίκα' ή η σχέση [ποιά?] του πατέρα με την κόρη.. σε συνδυασμό πάντα με το ποιος είναι αυτός που ουσιαστικά διηγείται την ιστορία..

Η ετυμηγορία? όπως είπα και πριν.. η ιστορία θα δείξει..

Να το δω? : τι? δεν είμαι ο τελευταίος?

Manoeuvres

Όταν πρωτοάκουσα τους Interpol to σοκ ήταν μεγάλο: "μα αυτοί είναι ίδιοι οι Joy Division!!". Έπειτα, έχοντας μαγευτεί από το κλασικό πλέον ντεμπούτο τους άλμπουμ εξοικειώθηκα με το γεγονός.. έπεσα όμως πάνω στους Editors: "μα αυτοί είναι ίδιοι οι Interpol". Τι σημασία έχει? αφού και το δικό τους άλμπουμ ήταν σπουδαίο.. Πέρυσι ήρθαν οι She Wants Revenge.. αυτοί πάλι το τράβηξαν στα άκρα, με την ομοιότητά τους με τους Interpol.. αλλά και τους Editors! Το άλμπουμ τους το έθαψαν οι περισσότεροι κριτικοί, αλλά εμένα πάλι μου άρεσε.. Ορίστε λοιπόν οι Cut City από το Γκέτεμποργκ. Το άλμπουμ τους λέγεται Exit Decades. I rest my case..

cut city - manoeuvres

What compels you to know the nerves in their lives
Never staged bitterness quite like this
Some proposal - you're not welcome here
Urge calling - you're not welcome here

Maps redrawn to fit a broken frame that you still hold dear
From now on you should know last gasps always sound the same
Isn't it obvious your ways cost
Isn't it obvious it's not a just cause

Sum the sins and make haste for the harvest
Poised to play with a former friend

They catch your fall with already broken backs
They catch your every fall

Cut idle arteries

Ideas hatched under circumstances
Where we're left from old romances
And the treachery trickles down

[αναρωτιέμαι μήπως έπρεπε να το παρουσιάσω χτες, με το άλλοθι της πρωταπριλιάς, ως το νέο single των interpol.. ίδιοι ακούγονται, είναι και τέλειο το τραγουδάκι.. στοιχηματίζω ότι θα τσιμπούσε ΟΛΟ το internet.. damn!]