1. Gigante, [Uruguay], Adrian Binlez, [2009], **1/2
Αγαθός γίγαντας δουλεύει ως σεκιουριτάς σε μεγάλο σούπερ μάρκετ. Παρακολουθώντας συνεχώς την κίνηση μέσα στο μαγαζί από τις κάμερες ασφαλείας, ερωτεύεται νοστιμούλα καθαρίστρια. Πολύ συμπαθητικό αλλά και πολύ προβλέψιμο, το feelgood φιλμ του Binlez άρεσε πολύ και σε πολλούς, και μάλλον δίκαια, γιατί αυτό που υπόσχεται το καταφέρνει μια χαρά.
Να το δω? : Άσχημα πάντως δε θα περάσεις..
2. Air Doll, [Japan], Hirokazu Kore-Eda, [2009], ***1/2
Το Air Doll στα χέρια κάποιου άλλου θα μπορούσε να είναι μια αποτυχημένη, ακόμη και γελοία ταινία [θυμάται κανείς τον Άντριου Μακάρθυ?]. Στα χέρια όμως του σπουδαίου κυρίου Kore-Eda είναι απλά άλλη μια υπέροχη, ποιητική ταινία. Σίγουρα έχει τις αδυναμίες της, έχει τα προβληματάκια της στο ρυθμό και στο σενάριο, το θέμα της όμως είναι δύσκολο και δε μπορεί πια και η κάθε ταινία ενός σκηνοθέτη να είναι αριστούργημα.. Διαθέτει μια θαυμάσια πρωταγωνίστρια, ένα εξαιρετικό score από τον Katsuhiko Maeda [aka World's End Girlfriend] και ουκ ολίγες μαγικές σεκάνς. Εξακολουθώ να πίνω νερό στο όνομά του..
Να το δω? : Μόνο ίσως ο Κιμ Κι-Ντουκ θα τη γύριζε καλύτερα..
Το Kinatay ξεκινά κάπως σαν το Serbis, το περσινό, επίσης καταπληκτικό, φιλμ του απίθανου αυτού Φιλιππινέζου σκηνοθέτη. Κι ενώ νομίζεις ότι θα παρακολουθήσεις μια παρόμοια ταινία, με την κάμερα να ακολουθεί με γρήγορο, κοφτό ρυθμό τους ήρωες στη δύσκολη καθημερινότητά τους, το φιλμ κάνει μια απότομη στροφή και μετατρέπεται σε ένα σκοτεινό, ωμό, βίαιο, συγκλονιστικό, βασανιστικό νουάρ, με υποβλητικό ρυθμό και τρομακτική ένταση, απίστευτα ρεαλιστικό στην απεικόνιση της [αιώνιας] σχέσης υποκόσμου και αστυνομίας. Πανάξιο βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες για μια από τις πιο σκληρές ταινίες που έχει τύχει να παρακολουθήσω..
Να το δω? : Κάθε δυό τρία λεπτά έφευγαν και ισάριθμοι θεατές. Consider yourselves warned..
Η αυτοκτονία ενός άντρα. Ο παραιτημένος από τη ζωή Lawrence [έξοχος ο Michael J. Smith]. Η πρώην τοξικομανής Marlee. Ο πιτσιρικάς γιος της James. Σιγά σιγά, ξεδιπλώνεται η σχέση τους με το μακαρίτη, καθώς, προσπαθώντας να σταθούν στα πόδια τους έρχονται αναγκαστικά πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Πολύ καλό σενάριο, ενδιαφέρον και δύσκολο θέμα, ο αμερικανικός Νότος, μαύροι ερασιτέχνες ηθοποιοί, ναρκωτικά, απώλεια. Από τα καλύτερα αμερικανικά ντεμπούτα των τελευταίων χρόνων.
Η πολυαναμενόμενη επιστροφή του Hirokazu Kore-Eda, τέσσερα χρόνια έπειτα από το αριστουργηματικό Nobody Knows, όχι απλά δεν απογοητεύει, αλλά ερχεται να χαρίσει στο φετινό Φεστιβάλ την πρώτη πραγματικά σπουδαία στιγμή του [προσωπική άποψη]. Το 24ωρο της οικογένειας που μαζεύεται μια φορά το χρόνο στην επέτειο του πνιγμού του μεγάλου γιου, ο δευτερότοκος γιος που δεν ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα και έμεινε για πάντα στη σκιά του αδερφού του, η γυναίκα του και το παιδί της από το πρώτο της γάμο, η πολυλογού ανέμελη αδελφή [η απίθανη You, η άστοργη μάνα στο Nobody Knows] με την αμέτοχη οικογένειά της, ο βλοσυρός πατέρας, η μάνα που ποτέ δεν ξεπέρασε το χαμό του γιου της, τα γεύματα που ετοιμάζονται, οι γκρίνιες, οι αναμνήσεις.. αποκλείεται να μη σας θυμίσουν έστω και λίγο τη δική σας οικογένεια, αποκλείεται να μη σας συγκινήσουν..
Να το δω? : Υπέροχο!
3. Distant Voices, Still Lives, [UK], 1988, Terence Davies, ***1/2
Το ντεμπούτο του Terence Davies, είκοσι χρόνια πριν, εξιστορεί την ιστορία της οικογένειάς του σε δύο μέρη. Στο πρώτο, Distant Voices, βασικό πρόσωπο ο αυστηρός και βίαιος πατέρας, ο φόβος και ο τρόμος του μικρού Tony και των δύο αδελφών του. Στο δεύτερο, Still Lives, ο πατέρας έχει πεθάνει, οι αδελφές έχουν παντρευτεί κι έχουν κάνει τη δική τους οικογένεια. Υπέροχη ταινία, γυρισμένη χωρίς κάποια γραμμική αφηγηματική πλοκή, σαν ξεφύλλισμα ενός οικογενειακού άλμπουμ, με πάρα πολύ τραγούδι [κάθε ανάμνηση, κάθε φλας μπακ συνοδεύεται από ένα τραγούδι, ο συμπαθέστατος Davies τόνισε στην αρχή πως ήθελε να δείξει πως ο κόσμος στην Αγγλία πάντα τραγουδούσε, στις χαρές, στις δυσκολίες, σε κάθε περίσταση], η ατμόσφαιρα της εικοσαετίας 1940 - 1960 αναπαρίσταται σαν ένα acapella musical μέσα από την ιστορία της οικογένειας.
Να το δω? : Θαυμάσιο, νοσταλγικό και εντελώς english.
4. Korkarlen (The Phantom Carriage), [Sweden], 1921, Victor Sjostrom, -, feat. live music by Good Luck Mr. Gorsky & Eventless Plot
Η αποστολή των νεαρών των δύο εγχώριων συγκροτημάτων ήταν σαφώς δυσκολότερη από αυτήν των Your Hand In Mine πέρυσι. Πιο 'δύσκολη' και πιο μεγάλη σε διάρκεια ταινία [το αριστούργημα του Sjostrom, η αγαπημένη ταινία του Bergman, είναι πραγματικά υποβλητικό, ένα σκοτεινό flipside της ιστορίας του Εμπενίζερ Σκρουτζ], πιο πειραματική και λιγότερο λυρική η μουσική υπόκρουση. Παρά την ατυχή στιγμή της διακοπής ρεύματος, δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος, οι GLMG kaι οι E.P. τα κατάφεραν περίφημα να συνδυάσουν την post - [βάλτε τη δεύτερη ετικέτα μόνοι σας] μουσική τους με τις καθηλωτικές εικόνες του Sjostrom, και καταχειροκροτήθηκαν γι'αυτό.
Δυστυχώς, και παρά τα όσα διαβάσαμε περί ID Soundtracks κλπ, το cd με τη μουσική της ταινίας δε μας περίμενε έξω από την αίθουσα, [και δεν κατάλαβα καθόλου το γιατί], οπότε δε μπορούμε να σας δώσουμε ένα ηχητικό έστω δείγμα της χτεσινής βραδυάς. Δε μπόρεσα επίσης να βρω το καταπληκτικό 60s pop γιαπωνέζικο τραγούδι, από το οποίο δανείστηκε τον τίτλο [και όχι μόνο] η ταινία του Kore-Eda, αν κάποιος το βρει θα το εκτιμήσω ιδιαιτέρως..
Κάπου στη μέση όμως της ταινίας του Davies ακούγεται αυτό το καταπληκτικό τραγούδι
Αγαθός γίγαντας δουλεύει ως σεκιουριτάς σε μεγάλο σούπερ μάρκετ. Παρακολουθώντας συνεχώς την κίνηση μέσα στο μαγαζί από τις κάμερες ασφαλείας, ερωτεύεται νοστιμούλα καθαρίστρια. Πολύ συμπαθητικό αλλά και πολύ προβλέψιμο, το feelgood φιλμ του Binlez άρεσε πολύ και σε πολλούς, και μάλλον δίκαια, γιατί αυτό που υπόσχεται το καταφέρνει μια χαρά.
Το Air Doll στα χέρια κάποιου άλλου θα μπορούσε να είναι μια αποτυχημένη, ακόμη και γελοία ταινία [θυμάται κανείς τον Άντριου Μακάρθυ?]. Στα χέρια όμως του σπουδαίου κυρίου Kore-Eda είναι απλά άλλη μια υπέροχη, ποιητική ταινία. Σίγουρα έχει τις αδυναμίες της, έχει τα προβληματάκια της στο ρυθμό και στο σενάριο, το θέμα της όμως είναι δύσκολο και δε μπορεί πια και η κάθε ταινία ενός σκηνοθέτη να είναι αριστούργημα.. Διαθέτει μια θαυμάσια πρωταγωνίστρια, ένα εξαιρετικό score από τον Katsuhiko Maeda [aka World's End Girlfriend] και ουκ ολίγες μαγικές σεκάνς. Εξακολουθώ να πίνω νερό στο όνομά του..
Το Kinatay ξεκινά κάπως σαν το Serbis, το περσινό, επίσης καταπληκτικό, φιλμ του απίθανου αυτού Φιλιππινέζου σκηνοθέτη. Κι ενώ νομίζεις ότι θα παρακολουθήσεις μια παρόμοια ταινία, με την κάμερα να ακολουθεί με γρήγορο, κοφτό ρυθμό τους ήρωες στη δύσκολη καθημερινότητά τους, το φιλμ κάνει μια απότομη στροφή και μετατρέπεται σε ένα σκοτεινό, ωμό, βίαιο, συγκλονιστικό, βασανιστικό νουάρ, με υποβλητικό ρυθμό και τρομακτική ένταση, απίστευτα ρεαλιστικό στην απεικόνιση της [αιώνιας] σχέσης υποκόσμου και αστυνομίας. Πανάξιο βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες για μια από τις πιο σκληρές ταινίες που έχει τύχει να παρακολουθήσω..
