Summer Holidays 2010

Αγαπητό Ημερολόγιο

Ξέρω ξέρω.. δικαιολογίες δε χωράνε ούτε αυτή τη φορά. Άργησαν φέτος οι διακοπές μου και γι'αυτό ελπίζω να με συγχωρέσεις που άργησα και πάλι τόσο να σου γράψω. Τι τα θες, δεν είμαι εγώ για διακοπές το Σεπτέμβρη. Να, πήγα και πάλι στο Βερολίνο για την καθιερωμένη πλέον καλοκαιρινή καλλιτεχνική ενημέρωση και ξεπάγιασα ακόμη και με το δερμάτινο. Ωραίο πάντως αυτό το Φεστιβάλ Χορού τους, το Tanz Im August..

1. The Fault Lines, Meg Stuart/Philipp Gehmacher/Vladimir Miller, Podewil, 26.8.2010


Ένα ζευγάρι ερωτοτροπεί. Ή μήπως αλληλοσπαράζεται? Ένας video artist παρατηρεί σιωπηλά σε μιά γωνία και προβάλλει τα τεκταινόμενα πίσω ή δίπλα από τη σκηνή με ολοένα και πιο ανορθόδοξους τρόπους. Η γραμμή ανάμεσα στη δράση και την προβολή της γίνεται ολοένα και πιο θολή.. "The fault lines are the place we return to, where we are distinct by the lines that separate our bodies on impact. The promise is that we just have to trace them. After all a picture does not hurt." Υπέροχο!

2. P.A.R.T.S. 2, Nicholas Aphane/Time Flies, Steven Michel/The Desert Of Milestones, Salka Ardal Rosengreen & Mikko Hyvonen/Trash Talk, Daniel Linehan/Being Together Without Any Voice, HAU 3, 27.8.2010


Συλλογή από δουλειές νέων καλλιτεχνών, φτιαγμένες είτε ειδικά για το TIA είτε ως project αποφοίτησης από τις σχολές τους. Θαυμάσιος ο Aphane, δε θυμάμαι τίποτε από τον Michel, οι δύο Φινλανδοί εκνεύρισαν με την performance τους καθισμένοι σε μία καρέκλα παίζοντας με τις αντιδράσεις [και την υπομονή] του κοινού, πετυχαίνοντας έτσι απόλυτα το στόχο τους, αν μή τι άλλο δύσκολα τους ξεχνάς.. Οι προσεγμένες, ρομποτικές σχεδόν, επαναλαμβανόμενες κινήσεις των τεσσάρων χορευτών, με μπροστάρη τον απίθανο Daniel Linehan, θα μου μείνουν επίσης αλησμόνητες, όχι τόσο για την όντως θαυμάσια χορογραφία και την εκτέλεσή τους, όσο για τις διάφορες εντελώς γελοίες παραλλαγές τους καθ'όλη τη διάρκεια των διακοπών που ακολούθησαν, από ερασιτεχνική χορευτική [δεν τη λες και εύκολα] ομάδα.. Φωτογραφίες και videos θα μείνουν, ευτυχώς, καλά φυλαγμένα σε κάποιο ψηφιακό συρτάρι της Ακαδημίας..


3. Human Writes, William Forsythe & Kendall Thomas, Radialsystem V, 28.8.2010


Το κύριο θέμα του Φεστιβάλ, τα ανθρώπινα δικαιώματα δηλαδή, το τρανταχτό όνομα του Forsythe, αλλά και ο καταπληκτικός χώρος του Radialsystem V με την υπέροχη θέα δίπλα στο ποτάμι, σίγουρα προμήνυαν σπουδαία πράγματα. Και αυτά όντως ήρθαν, αλλά σίγουρα όχι όπως ακριβώς τα περιμέναμε..

Εξήντα χρόνια λοιπόν έχουν περάσει, όπως μας πληροφορεί ένα ταμπλώ πριν την είσοδο, από τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από τα Ηνωμένα Έθνη, και η 'performative installation' της Forsythe Company προσπαθεί να απεικονίσει την πορεία των εξήντα αυτών χρόνων, με τα εμπόδια και τις καταπατήσεις τους, σε μία 'παράσταση' 150 λεπτών χωρίς αρχή, μέση και τέλος, με τη συμμετοχή του κοινού, και χωρίς καθίσματα!

Αυτές οι 'συμμετοχές του κοινού' δεν είναι ακριβώς το καλύτερό μου και μια έκφραση τρόμου σχεδιάστηκε στο πρόσωπό μου μόλις αντίκρυσα την τεράστια αίθουσα του Radial γεμάτη με 42 τραπέζια [ναι, τα μέτρησα] ομοιόμορφα κατανεμημένα στο χώρο, και δίπλα σ'αυτά ισάριθμους καλλιτέχνες να σχεδιάζουν με κάρβουνο πάνω σε χαρτόνι. Στους τοίχους, κρεμασμένα τα τελικά 'προϊόντα' της προηγούμενης παράστασης. Τα δύο περιέχουν συνθήματα σε άψογα ελληνικά [τουλάχιστο μία από τους καλλιτέχνες ήταν ελληνίδα, αλλά δε συγκράτησα το όνομά της, ας με συγχωρέσει..] Η αμηχανία έκδηλη. Ο Forsythe ακολουθεί τους πρώτους θεατές που τριγυρνάνε ανάμεσα στα τραπέζια και σημειώνει τα βήματά τους στο πάτωμα. Άλλος γράφει με τα χέρια, άλλος με το λαιμό, άλλος με τα πόδια, άλλος φυσάει την καρβουνόσκονη.. με κάθε εξωφρενικό και ανορθόδοξο τρόπο που μπορεί κανείς να φανταστεί. Σιγά σιγά το κοινό αρχίζει να συμμετέχει βοηθώντας τους καλλιτέχνες όπως και όταν του ζητηθεί [δεν ήταν λίγοι αυτοί που έβγαλαν παπούτσια κι ανεβηκαν στα τραπέζια, έγιναν μούσκεμα στον ιδρώτα ή έγιναν κατάμαυροι από το κάρβουνο]. Τραπέζια αναποδογυρίζονται, σχοινιά κάνουν την εμφάνισή τους, η δράση γίνεται πιο έντονη, σε σημεία ακόμη και επικίνδυνη, η αμηχανία έχει δώσει τη θέση της στην ενθουσιώδη συμμετοχή, και όλα οδηγούν στο συγκινητικό φινάλε όπου τα φώτα χαμηλώνουν και καλλιτέχνες, κάρβουνα, σχοινιά, τραπέζια και κοινό γίνονται ένα στο κέντρο της σκηνής.. Θρίαμβος!

Κάπως διστακτικά στην αρχή, χωρίς κανένα ενδοιασμό στη συνέχεια θεώρησα ότι η δική μου συμμετοχή θα ήταν [μεταξύ άλλων] η απαθανάτιση των δρώμενων [ώσπου βέβαια με τσάκωσαν..]

4. Tempest:Without A Body, Lemi Ponifasio/Mau, Volksbuhne, 29.8.2010



To Volksbuhne, το παλιό Λαϊκό Θέατρο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας σε υποβάλλει με το που θα πλησιάσεις τα σκαλιά. Τίποτε όμως δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για την σοκαριστική εισαγωγή [με ευκολία η πιο συγκλονιστική που έχω δει, σε οποιοδήποτε θέαμα] αλλά και τη σπουδαία συνέχεια της έξοχης αυτής παράστασης του Νεοζηλανδού Lemi Ponifasio. Δεν έχουμε βολευτεί καλά καλά στις θέσεις μας, η σκηνή άδεια, και ξαφνικά, κι ενώ ακόμη και οι φρονιμότεροι ηλικιωμένοι Γερμανοί θεατές συνομιλούν με τους διπλανούς τους,.. με τρομακτικό συγχρονισμό τα φώτα σβήνουν και ακούγεται για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, ίσως μεγαλύτερο των δύο λεπτών, ένας απίστευτος, συνεχόμενος θόρυβος, σαν η Diamanda Galas να ξερνάει τα σωθικά της πάνω σ'ένα αεροπλανοφόρο που ηχεί την κόρνα του στη διαπασών καθώς προσγειώνονται επάνω του εικοσιπέντε Φάντομ, και φτάνει στο λιμάνι του Πειραιά ενώ διεξάγεται το ντέρμπυ των αιωνίων, κι ενώ έξω από το Καραϊσκάκη περνάνε σαράντα δύο τρένα σφυρίζοντας σαν τρελά. Και όλο αυτό επί εκατό. Και το εναρκτήριο ριφ της συναυλίας των Melvins πριν δεκατόσα χρόνια, που καθόσουν μπροστά στο ηχείο, το μεγαλύτερο από το μπόι σου, που για τρεις μέρες ήσουν σα να το είχες καταπιεί.. να φαντάζει τώρα σαν θρόισμα των φύλλων στο πρώτο απαλό φθινοπωρινό αεράκι..


Ανεπανάληπτη, πορωτική, λυτρωτική εμπειρία! Την οποία ακολούθησε μια καταπληκτική παράσταση, με χορευτές από τα νησιά Σαμόα, μια τέλεια μίξη του σύγχρονου χορού με τις παραδόσεις των Μαορί [όσο κι αν ο σκηνοθέτης ανέτρεψε τους όρους 'σύγχρονο' και 'παραδοσιακό' στην από καρδιάς συνέντευξη που παραχώρησε αργότερα] που συγκίνησε και ενθουσίασε τους πάντες! Ένα θέαμα που δύσκολα πετυχαίνεις και δύσκολα ξεχνάς.

Distanz, [Germany], Thomas Sieber, [2009], **1/2


Τι καλύτερο από μια γερμανική ταινία [με αγγλικούς υπότιτλους] για να ξαποστάσεις και να προφυλαχτείς από τη βροχή σ'ένα μουντό Βερολινέζικο κυριακάτικο μεσημέρι? [όταν σχεδόν όλες οι υπόλοιπες ταινίες είναι μεταγλωτισμένες?] Τίποτε υποθέτω..

Ο Ken Duken σηκώνει στους ώμους του όλο το φιλμ στο ρόλο του ήσυχου, εσωστρεφούς κηπουρού, χωρίς οικογένεια και φίλους, το μυστικό του οποίου κινδυνεύει να αποκαλυφθεί όταν μπαίνει στη ζωή του ο έρωτας.. Συμπαθητικό αλλά και δυνατό [αν και όχι όσο θα έπρεπε/ήθελα] φιλμ, και το'χουμε ξαναδεί ουκ ολίγες φορές, αλλά ο Duken, παρά τη φιλότιμη προσπάθειά του δε σε πείθει ότι ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας θα μπορούσε να έχει την εμφάνισή του. Η Fransesca Weisz από την άλλη είναι πειστικότατη στο ρόλο της κολιτσίδας, αν και ο ρόλος της είναι λίγο τραβηγμένος από τα μαλλιά..

Να το δω?: Ότι πρέπει για ένα απόγευμα στο σπίτι.

Arcade Fire/Owen Pallett, Tempodrom, Berlin, 31.8.2010


Α ναι, λίγες ώρες πριν φύγω παρακολούθησα και τη συναυλία των πιο διάσημων Καναδών από την εποχή του [ποιού άραγε??]

Στο κατάμεστο Tempodrom o Owen Pallett απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι μια πραγματική ιδιοφυία. Απέναντι σ'ένα κοινό που δεν έδειχνε να τον γνωρίζει ιδιαίτερα, με τ.έ.λ.ε.ι.ο. ήχο, ο άνθρωπος-ορχήστρα με την αγγελική φωνή ξεδίπλωσε το ταλέντο του σε μια εμφάνιση θαρρείς κουρδισμένη, συντονισμένη και προγραμματισμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, χωρίς το παραμικρό άγχος και χωρίς το παραμικρό λάθος! Φεύγοντας, κι ενώ δεν μας είπε και πολλά όπως συνηθίζει, ξέροντας πως δεν είναι αυτός ο πρωταγωνιστής της βραδιάς, ευχαρίστησε τους Arcade Fire για την πρόσκληση, τους αποκάλεσε "την καλύτερη μπάντα στον κόσμο αυτή τη στιγμή" κι αποχώρησε, για να επιστρέψει λίγα λεπτά αργότερα, μαζί με το συγκρότημα στη σκηνή του Tempodrom.


Οι Arcade Fire ήταν εξαιρετικοί, επικεντρώθηκαν όπως ήταν φυσικό στο τελευταίο τους άλμπουμ, έπαιξαν όμως και σχεδόν το μισό Funeral. Παρά το αυξανόμενο 'μέγεθός' τους [#1 πλέον σε Αμερική και Βρετανία] τους πετύχαμε φαντάζομαι στην καλύτερή τους στιγμή, ένα βήμα πριν γίνουν U2 ή, στην καλή περίπτωση, Radiohead. Με απίστευτο κέφι, τρομερή ενέργεια, αλλάζοντας διαρκώς θέσεις, ρόλους και όργανα ξεσήκωσαν το κοινό επί ενενήντα λεπτά, σε ένα ξέφρενο πανηγύρι χωρίς σταματημό. Γλυκύτατη και εκκεντρικά χαριτωμένη η Regine, επιβλητικός αλλά χωρίς ίχνος βεντετισμού, προσιτός και χαμογελαστός ο Win. Σπουδαίοι!

Owen Pallett: check! Arcade Fire: check!

..άντε, και του χρόνου!

The August Collection

"Πέντε χρόνια έχουν περάσει παρεμπιπτόντως αγαπητέ, να μην ξεχνιόμαστε" γράφαμε στο αμέσως προηγούμενο post, και εντελώς απρόσμενα εισακουστήκαμε! Και χάσαμε τα μυαλά μας με το νέο αριστούργημα του πιο ταλαντούχου μουσικού των καιρών μας. Μέχρι κι ότι πέρασε το καλοκαίρι χωρίς να πάρουμε άδεια ξεχάσαμε! Τέλος πάντων, αν μπορέσετε να ξεκολλήσετε, ίσως και να θέλατε ν'ακούσετε την αποχαιρετιστήρια συλλογή μας στο καλοκαίρι του 2010 που φεύγει..

1. Everything Everything - Schoolin' [zs]


"What.. are you?" θέλεις να αναφωνήσεις [επηρεασμένος βέβαια από την ατάκα-καραμέλα γνωστής αμερικανικής σειράς] ακούγοντας για πρώτη φορά το σπουδαίο ντεμπούτο του κουαρτέτου από το Μάντσεστερ. Και πράγματι, το Man Alive και οι Everything Everything θυμίζουν μεν πολλά αλλά δε μοιάζουν με τίποτε εκεί έξω. Εξαιρετική παραγωγή, ακαταμάχητα hooks, φωνητικά που σε στέλνουν αδιάβαστο, ταλέντο και έμπνευση ξεχειλίζουν σ'ένα ντεμπούτο από τα καλύτερα που μας προσέφερε η Βρετανία τα τελευταία χρόνια.


Everything - MY KZ YR BF (clock opera remix) (MASTERED) [zs]




2. Bishop Morocco - Last Year's Disco Guitars [zs]


Δύο παλιόφιλοι από το Τορόντο ξανασυναντιούνται στο αγαπημένο Groningen και αποφασίζουν να δημιουργήσουν τους Bishop Morocco με επιρροές από Madchester, Smiths, Roy Orbison, Joy Division και Angelo Badalamenti. Όλα είναι τέλεια στην προηγούμενη πρόταση οπότε τους ευχόμαστε και εις ανώτερα..




3. Twin Shadow - Slow [zs]


Ο Morrissey, o Jarvis, ο Richard Hawley κι ένας άλλος που δε μου'ρχεται τώρα σε μια υπέρ του δέοντος στυλιζαρισμένη και αισθησιακή διασκευή του I Wear My Sunglasses At Night. Υπέροχο!




4. Wise Blood - B.I.G. E.G.O. [zs]


Το μουσικό 'είδος' του τελευταίου μήνα στο οποίο ανήκει το συγκεκριμένο τραγούδι δε θα το σχολιάσω. Μου αρέσει όμως που παντού συναντάς τη συγκεκριμένη φωτογραφία [και μόνο] για το project του [των?] Wise Blood, καθώς δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους καλλιτέχνες που σκόπιμα επιλέγουν να δημιουργήσουν μυστήριο γύρω από το πρόσωπό τους, αρκεί βέβαια να μπορούν να το υποστηρίξουν με τη μουσική τους. Και ο τύπος εδώ, παρά το Big Ego του τίτλου μάλλον το καταφέρνει. Το EP του '+' διατίθεται δωρεάν.




5. Brothertiger - Wind at My Back [zs]


Εξαιρετικά επίκαιρος και ο ήχος του John Jagos από την Αθήνα του Οχάιο [δεκάδες οι Αθήνες στις ΗΠΑ, αλλά δε βγήκαμε και στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε όπως πχ στην περίπτωση του επόμενου τραγουδιού]. Το ριφάκι του πρόσφατου single των Gorillaz στην εισαγωγή κι ένας υπνωτικός [υπναγωγικός?] ρυθμός στη συνέχεια εξασφαλίζουν ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα.




6. Land of Leland - Macedonia [zs]


Σπουδαίο τραγούδι από τον πανάγνωστο τραγουδοποιό Justin Keller από το Brooklyn. "When i come to Macedonia, don't forget to show me the way, and when i come to Macedonia, don't be surprised if i need to stay". Ο Bon Iver θα σκότωνε για να το'χει στο νέο του άλμπουμ. Ως πρώτο single.




7. GOLD PANDA - Greek Style [zs]


Και πριν με πάρετε με τις πέτρες για το προηγούμενο σχόλιο όλοι εσείς οι πατριώτες εκεί έξω, ορίστε κι ένα Greek Style για να έρθετε στα ίσια σας. Να πω μόνο πως πολύ θα ήθελα το καταπληκτικό αυτό instrumental να το είχε σκαρώσει ένας Έλληνας και όχι ένας Βρετανός μουσικός.




8. Marble Sounds - The Time To Sleep [zs]


Tο The Time To Sleep αρχίζει μοναδικά, σαν Sigur Ros την περίοδο του Takk, και συνεχίζει λίγο πιο συμβατικά είναι η αλήθεια, όμως δεν παύει να είναι ένα πολύ ωραίο pop τραγούδι. Από τους Βέλγους Marble Sounds.




9. Kathryn Calder - Castor And Pollux [zs]


Να'τη και η Kathryn Calder που έρχεται να μας αποδείξει με το πολύ καλό νέο της άλμπουμ ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο, και πως δεν της χαρίστηκε η θέση στο supergroup των New Pornographers. Και τι απίθανο track αυτό το Castor and Pollux!




10. Spectrals - 7th Date [zs]


Άλλο ένα indie garage pop track με τη γνωστή Spectorική εισαγωγή? Yep! Αυτή τη φορά από τη Βρετανία και το one man project ενός νεαρού που ακούει στο όνομα L.




11. Stars Of Aviation - Underneath The Elms [zs]


Να που έκανε και σχολή ο Jens Lekman, ίσως αναφωνήσετε ακούγοντας το track του συμπαθούς σχήματος από το Brighton. Μόνο που οι Stars of Aviation μετρούν περίπου 12 χρόνια καριέρας οπότε φαντάζομαι δε θα τους κολακεύει και πολύ το παραπάνω σχόλιο. Θα'πρεπε όμως..




12. Cola Jet Set - Suena El Telefono [zs]


Ε μετά από αυτό υπάρχει μόνο η ινσουλίνη!




13. The Vanguard - Both Sides [zs]


Ένα κουαρτέτο από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα που φτιάχνει απρόσμενα εύπεπτη και όμορφη pop μουσική. Not bad at all.




14. Diamond Rings - Show Me Your Stuff [zs]


Τι έχουμε πάλι εδώ? Ψηλός και άχαρος νεαρός που κάνει τον Patrick Wolf να φαντάζει George Clooney, που είναι αδύνατο να μη σε κάνει να υποπτευθείς ότι πρόκειται για καραμπινάτο σκάνδαλο αλά Milli Vanilli [πως να πιστέψεις ότι του ανήκει αυτή η φωνή?], που ο ήχος του θυμίζει από Stock, Aitken & Waterman μέχρι italodisco των early 90s, όμως.. όμως σκαρώνει καταπληκτική, ακαταμάχητη χορευτική pop, ικανή να βάλει φωτιά σε οποιαδήποτε πίστα. Δύσκολα δεν θα γνωρίσει μεγάλη επιτυχία.




15. Arcαde Firε - Sprαwl II (Tommie Sunshine's ('Qualude' Edit) [zs]

Ε τώρα δεν περιμένατε να ακούσετε από εδώ το κορυφαίο ίσως track του τρίτου άλμπουμ των Καναδών [έστω σε αυτό το καταπληκτικό remix], άλλος είναι όμως ο λόγος που το παρουσιάζουμε [εκτός ίσως από έναν λόγο που θα σας αποκαλύψουμε σε μερικές μέρες]. ΟΚ, η εισαγωγή είναι Heart Of Glass, αυτό το τμήμα 3.37 - 4.05 από που στο καλό είναι κλεμ.. επηρεασμένο? How Will I Know? I knew you were waiting for me? Sandra? Modern Talking? Θα σκάσω, έχω χάσει τον ύπνο μου. Χελπ!

You Can Download All Songs From H.E.R.E.

I Woke Up Today

Αρκετό καιρό περιμένει στο σκληρό μου δίσκο το I Woke Up Today, εναρκτήριο track από το περσινό άλμπουμ All We Could Do Is Sing των Καλιφορνέζων Port O'Brien, και ήρθε επιτέλους η ώρα του, λίγο πριν κυκλοφορήσουν το νέο τους 7ιντσο single. Ψυχή του συγκροτήματος ο κύριος Van Pierszalowski, ο οποίος όχι μόνο είναι γιος ψαρά [όπως φαντάζομαι ότι περιγράφει στο ομώνυμο τραγούδι τους Fisherman's Son] αλλά κάποιους μήνες το χρόνο βοηθά τον πατέρα του στο ψάρεμα του σολωμού, κάτι που του δίνει λέει φοβερή έμπνευση στη δουλειά του. Δεν έχω ακούσει ολόκληρο το άλμπουμ, πιθανότατα ο ήχος τους είναι ο indie acoustic folk που περιγράφουν στο myspace [το νέο τους ακούγεται σχεδόν σαν Fleet Floxes] το I Woke Up Today όμως νομίζω ότι έχει επηρεαστεί αρκετά από τους Arcade Fire..

Indie folk Californians Port O'Brien began early in the year 2005, as a folk-ish duo of Van Pierszalowski and Cambria Goodwin. I Woke Up Today is the opener from last years' All We Could Do Is Sing. Lush string arrangements, raw electric guitar, percussive banjo, pots + pans, a tight rhythm section, group chants and screaming provide the new album with a diverse, but cohesive feel..

Port O'Brien - I Woke Up Today [box]

The Monthly Edition : January Radio

Μια φορά το μήνα, θα υπάρχει ένα post με καμιά δεκαριά περίπου τραγούδια [ή έντεκα], τραγούδια από τις νέες κυκλοφορίες του μήνα, τραγούδια από κάποια από τα συγκροτήματα που παρουσιάσαμε μέσα στο μήνα και αξίζουν να γίνει μια δεύτερη αναφορά σ'αυτά, τραγούδια που μάθαμε από άλλα ελληνικά blog, τραγούδια που δε βρίσκαμε άλλη αφορμή για να παρουσιάσουμε τέλος πάντων. Επιθυμητή διάρκεια: 45+ λεπτά, όση και η διάρκεια ενός τυπικού cd ή μιας τυπικής ραδιοφωνικής εκπομπής..

Volume One : January

1. No Kids - I Love The Weekend [box]


Δε χορταίνω πραγματικά τις πρώτες αυτές εβδομάδες της νέας χρονιάς ν'ακούω το καταπληκτικό ντεμπούτο των νέων μου ηρώων από τον Καναδά. Το i love the weekend μοιάζει σαν να έχει ξεπηδήσει μέσα από το Illinoise του Sufjan Stevens, οπότε όπως καταλαβαίνετε είναι α-πί-θα-νο!


2. The Whitsundays - It Must Be Me [box]


Ήδη, και πριν ακόμη κυκλοφορήσει το άλμπουμ τους, οι Καναδοί Whitsundays [έξοχο όνομα btw] έχουν προκαλέσει αίσθηση με τις εξαιρετικές τους μελωδίες και τα θαυμάσια φωνητικά, κατευθείαν από τα 60s. Θα έπρεπε ίσως να παρουσιάσω ένα διαφορετικό τραγούδι από το It Must Be Me με το οποίο μας τους πρωτοσύστησε ο ChemicalGoo πριν λίγο καιρό, αλλά μου είναι πραγματικά αδύνατο!


3. Angel Pier - Sacrifice [box]


Τους Ιρλανδούς αυτούς κυρίους τους είχαμε παρουσιάσει και πέρυσι, και τους είχε κάνει τόση εντύπωση για κάποιο λόγο, που επικοινώνησαν μαζί μας για να μας στείλουν το νέο τους EP με τίτλο Sacrifice. Το ομώνυμο τραγούδι είναι ένα κλασικό indie anthem. [τώρα είναι ιδέα μου λόγω της καταγωγής τους ή ο κιθαρίστας έχει επηρρεαστεί αρκετά από τον The Edge? και πολύ καλά έχει κάνει βέβαια..]


4. One Weekly Gun - Heath Ledger [box]


Το project των One Weekly Gun έχει σκοπό για ολόκληρο το 2008 να συνθέτει και να ηχογραφεί ένα τραγούδι επηρρεασμένο από ένα γεγονός της επικαιρότητας. Μακάρι να μην υπήρχε αυτή η ανάγκη, αλλά το τραγούδι που έγραψαν αυτή την εβδομάδα λέγεται Heath Ledger. Οι στίχοι του, αρκετά πικροί θα έλεγα..

Is something the wrong, Mr Ledger?
Do you need anything, Mr. Ledger?
If you want anything more, you should come unlock the door.
Are you in there at all, Mr Ledger?

There are pills in your hand Mr. Ledger.
I really don’t understand, Mr. Ledger.
If you don’t wanna get up, I think I will loose my job.
I don’t know what to do, Mr Ledger.

Now where did it go wrong, Mr Ledger?
Is this Hollywood’s fault, did they get’ya?
Is it you or is it me, a new business casualty?
What will the world do without you, Mr. Ledger?

And now it feels empty here without you, Ledger.
We feel we know you, but haven’t even met’ya.
I didn’t watch your films. I really cannot tell,
why I miss you like hell, Heath Ledger.

Mr. Ledger.

This isn’t right!
This isn’t right!
This isn’t right at all!
This is a growing concern, another call.
This is a mandate for change, a glowing ball.

5. Michael Knight - Seasons [box]

Άλλος ένας Ιρλανδός, που παρουσιάσαμε πριν λίγες ημέρες. Το Seasons είναι ηχογράφηση του 2005, κι έχει ένα ρεφρέν που επαναλαμβάνεται συνέχεια, και είναι απίστευτα κολλητικό. File Under : perfect popsong.

6. Color Filter - Track 1 [box]

Εντάξει, δεν είναι ακριβώς αυτός ο τίτλος του τραγουδιού, αλλά δεν τα πηγαίνω και τόσο καλά με τα Ιαπωνικά. Το άλμπουμ των Color Filter είναι ένα από τα ελάχιστα που υπήρχαν στη λίστα μας με τα καλύτερα του 2007 χωρίς να έχει προηγουμένως παρουσιαστεί στο blog, οπότε του χρωστάμε μια θέση στο spotlight. Πάνγλυκα γυναικεία φωνητικά σ'ένα υπέροχο indiepop τραγούδι. Yummy!

7. Arcade Fire - Black Mirror [Vocal Version] [box]

Με την ευκαιρία του νέου video για το ομώνυμο τραγούδι του τελευταίου τους άλμπουμ, οι αγαπημένοι μας Καναδοί αποφάσισαν περιέργως να κυκλοφορήσουν μια έκδοση του τραγουδιού που περιλαμβάνει μόνο τα φωνητικά. Ξενίζει λίγο στην αρχή, αλλά έχει κάτι το ανεξήγητα μαγνητικό, και αν μη τι άλλο πρέπει να την αποκτήσετε για συλλεκτικούς λόγους..

8. Destroyer - Blue Flower / Blue Flame [box]

Φοβερό κόλλημα το εναρκτήριο track από το νέο έξοχο άλμπουμ του κυρίου Dan Bejar. "a woman by another name is not a woman..". Εντελώς Καναδέζικη υπόθεση το σημερινό post..

9. Chris Garneau - Love Zombies [box]

Ένα μινιμαλιστικό piano riff, η εύθραυστη φωνή του Chris, και εκατό από τα ομορφότερα δευτερόλεπτα του 2008 είναι δικά σας προς κατέβασμα. Από το EP με τίτλο C Sides.

10. (We Are) Performance - Live A Little [box]

Δύο αγόρια και δύο κορίτσια από το Manchester. Ένα πολύ ανεβαστικό τραγούδι. Αν το'λεγαν οι klaxons θα'ταν mega hit.

11. Bedroom Eyes - Motorcycle Daydream [box]

Ίσως σας φανεί λίγο αφελής η pop των Σουηδών Bedroom Eyes εμένα όμως μου αρέσει ειδικά αυτό το τραγούδι τους γιατί μου θυμίζει ένα νεανικό μου guilty pleasure, τους καταπληκτικούς Frank and Walters.

12. Vampire Weekend - One [Blake's got a New Face] [box]

Δεν πιστεύω να μην έχετε ακούσει ακόμη το καταπληκτικό άλμπουμ των Vampire Weekend, ένα πραγματικά σπουδαίο δείγμα εμπνευσμένης σύγχρονης pop, που χρωστάει πολλά στον Paul Simon και σε αρκετούς άλλους, αλλά καταφέρνει να ακούγεται φρέσκια και αυθεντική. Άλλο ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς..

Καλό Σαββατοκύριακο, με ή χωρίς βαμπίρ..

[Download the compilation from HERE]