Η αλήθεια είναι πως έχω βαρεθεί λιγάκι τις 'μικρές' 'ανεξάρτητες' ταινίες [αμερικανικές εννοείται] οι οποίες είναι μια χαρά κανονικότατες χολλυγουντιανές παραγωγές, με τους stars τους και τα όλα τους, απλά δεν κόστισαν και 100 εκ. δολλάρια για να γίνουν. Πήγα όμως να τη δω αφενός γιατί διαπίστωσα ότι την είδαν όλοι, και δεύτερον γιατί μου υποσχέθηκαν τραγούδι του Sufjan Stevens [και κάπου εδώ θέλω να καταγγείλω ότι ακούγεται ένα ινστρουμένταλ πέρασμα του Chicago για 15 δευτερόλεπτα. Ολόκληρο road movie, τόση οδήγηση χωρίς σταματημό [κυριολεκτικά!!] και τσιγκουνεύτηκαν ένα [και τι μαγικό θα μπορούσε να είναι..] sequence με την κανονική εκτέλεση του τραγουδιού? Αίσχος!!
Η οικογένεια λοιπόν είναι 'δυσλειτουργική'. [Πρώτο] ωχ! Όλοι οι χαρακτήρες έχουν κι ένα κατιτίς weird something. Ο γιος-Karen-O-lookalike είναι μουγγός [μόνο που δεν είναι], ο παππούς ηρωινομανής, ο θείος gay και αυτοκτονικός κλπ κλπ. Κι ενώ [πιστεύεις ότι] ξέρεις ακριβώς ότι πρόκειται να επακολουθήσει στη συνέχεια [ένα feelgood american movie όπου όλες οι σχέσεις των μελών της οικογένειας θα περάσουν από χίλιες δυο δοκιμασίες και διάφορα ευτράπελα ώσπου να'ρθει το λυτρωτικό τέλος, όπου όλοι μαζί ενωμένοι θα γίνουν και πάλι μια πραγματική οικογένεια γιατί έτσι γίνεται πάντα στις αμερικάνικες ταινίες..], επακολουθεί ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, χωρίς όμως να σε ενοχλεί, γιατί δεν προσπαθεί να σε ξεγελάσει και να υποκριθεί ότι πρόκειται για κάτι άλλο. Οπότε, μόλις το συνειδητοποιήσεις και χαλαρώσεις, ξεχνάς και την γκρίνια και το σαρκασμό και όλα [άλλωστε οι losers μόνο χρησιμοποιούν το σαρκασμό, για να κατεβάσουν τους winners στο επίπεδό τους], και αφήνεσαι να σε παρασύρει η τρελή κούρσα προς.. το απολαυστικό τέλος.
Εξαιρετική όπως πάντα η Τόνι Κολέτ, αλλά και η μικρούλα miss sunshine.
Εξαιρετική όπως πάντα η Τόνι Κολέτ, αλλά και η μικρούλα miss sunshine.
Δίδαγμα: ουδέν! Χαμόγελο στο τέλος: πλατύ!
Με μπέρδεψες τώρα! Να τη δω ή όχι? Αν προλάβεις καλώς, και στο dvd ότι πρέπει είναι πάντως.
