Στο σημείο αυτό, γνωριζόμαστε κι ένα χρόνο τώρα, θα'θελα να εξομολογηθώ το εξής: μου αρέσει η Barbra Streisand. Ορίστε, το είπα. Τι να κάνω, είκοσι χρόνια ακούω Πετρίδη, πως θα μπορούσα να κάνω αλλιώς? H Barbra λοιπόν, δε μπορεί, κι εσείς ακόμη τα indie kids θα το γνωρίζετε, είχε κυκλοφορήσει κάποτε ένα πολύ ωραίο τραγούδι [και νερόβραστη μπαλάντα να την πείτε βέβαια δε θα πιαστούμε και στα χέρια..] με τίτλο People του οποίου το ρεφρέν πήγαινε κάπως έτσι.. People, people who need people Are the luckiest people in the world... κι ευτυχώς που δεν έχει προοδεύσει τόσο το web 3.0 και δε συμμαζεύεται, οπότε και δε μπορείτε να μ'ακούσετε τώρα που το τραγουδάω.. anyway, στο θέμα μας..
Όταν πέσεις λοιπόν σ'ένα συγκρότημα, για το οποίο διαβάζεις ότι παίζει anti-folk [μ'αρέσουν εμένα κάτι τέτοια], και το οποίο κυκλοφόρησε μόλις ένα άλμπουμ 11 τραγουδιών, διάρκειας 25 λεπτών, με α.υ.τ.ό.ν. τον μορρισσιανών προδιαγραφών τίτλο, δε μπορεί παρά να το κατεβάσεις και να το ακούσεις αμέσως! [Είναι ίσως η πρώτη φορά που τον τίτλο του post τον δίνει ο τίτλος ενός άλμπουμ και όχι ενός τραγουδιού, αλλά καταλαβαίνετε πως δε μπορούσε να γίνει αλλιώς..]. Οι φίλοι μας λοιπόν λέγονται.. Andrew Jackson Jihad. Ακούστε τους!
andrew jackson jihad - no more tears
andrew jackson jihad - A Song Dedicated To The Memory of Stormy the Rabbit
andrew jackson jihad - rejoice
