Sex And The City, (USA), Michael Patrick King, (2008), **

Πέρασα από πολλά στάδια άρνησης, τα πρώτα κιόλας ήταν αυθεντικώς ειλικρινά, ώσπου να ενδώσω στην περίφημη πλέον τηλεοπτική σειρά. Θες ο τρόπος που την παρουσίαζαν τα ελληνικά lifestyle περιοδικά, θες που όλοι [ό.λ.ε.ς] μιλούσαν [κι έγραφαν] γι'αυτό, θέλεις οι copycat στήλες και οι τηλεοπτικές σειρές που εμφανίστηκαν.. i just didn't get it, που λένε και στο χωριό μου.. Ώσπου βέβαια, δια ασήμαντον αφορμήν, κατέβασα όλη τη σειρά από το internet και την παρακολούθησα σε ρυθμό τεσσάρων επεισοδίων την ημέρα, από και προς τη δουλειά..

Όλα λοιπόν αυτά που αγαπήσαμε στη σειρά, οι θαυμάσιες ερμηνείες, το χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα, η μεγαλειώδης Νέα Υόρκη, ο χαριτωμένος φόρος τιμής σε γυναικεία φετίχ όπως τα ακριβά παπούτσια ή η υψηλή ραπτική, η ωδή στη φιλία πάνω απ'όλα.. όλα εδώ μοιάζουν τόσο ρηχά, τόσο επιφανειακά δοσμένα, τόσο "μέσα στα μούτρα σου", που πραγματικά απογοητεύεσαι..

Όλοι και όλα δουλεύουν για την πρωταγωνίστρια, σε βαθμό εκνευριστικό. Παρέλαση φορεμάτων, και η διαφήμιση των διάφορων brand names δεν είναι καν γκρίζα, είναι κατάμαυρη [δεν έχω λόγια για τη σκηνή με το iphone..]. Σε ολόκληρο το πρώτο μέρος της ταινίας οι υπόλοιπες 'πρωταγωνίστριες' δεν εμφανίζονται παρά μόνο ως δικαιολογία για να εμφανιστεί και το αντίστοιχο μοντελάκι. Ευτυχώς στο δεύτερο μέρος [μιλάμε για 148 λεπτά!!] ο ρυθμός κάπως στρώνει [και όχι χάρη στην πολυδιαφημισμένη συμμετοχή της Jennifer Hudson], ο χρόνος παρουσίας στην οθόνη μοιράζεται κάπως πιο δημοκρατικά στα τέσσερα, και η ταινία καταφέρνει τουλάχιστο να δικαιώσει το γνωστό μότο "περνάς δυο[μιση] ώρες ευχάριστα". Όχι όμως και το λόγο ύπαρξής της..

Να το δω?: Λίγο μπαγιάτικα όλα, όχι όμως όσο το ποπκόρν του Βακούρα

Συνήθως δεν ανεβάζω τραγούδια από τις ταινίες που βλέπω, και σίγουρα δεν πρόκειται να το κάνω για κανένα από τα τραγούδια αυτής της ταινίας [άχρωμο, άοσμο και άγευστο το OST, πραγματικά απορώ με την εμπορική του επιτυχία]. Υπάρχει όμως ένα τραγούδι που για πάντα θα το συνδυάζω μ'αυτή. Ενώ λοιπόν σε μια κινηματιογραφική αίθουσα μ'ενοχλεί όχι μόνο η δόνηση ενός κινητού σε αθόρυβο mode, αλλά και το να κοιτά κανείς το κινητό του για να δει την ώρα [δεν το συζητώ για συνομιλία ή sms κατά τη διάρκεια της ταινίας.. εγκεφαλικό παθαίνω], μπορείτε να φανταστείτε τη ντροπή και την ταπείνωση που ένιωσα [μεγαλύτερη από αυτή της Κάρυ ή της Σάρλοτ στην ταινία σε δύο χαρακτηριστικές σκηνές που φυσικά δε θα σας αποκαλύψω], όταν το κινητό μου αποφάσισε, ευρισκόμενο σε flight mode, και με κλειδωμένο πληκτρολόγιο [!!], στη διπλανή θέση και μέσα στην τσάντα μου, χωρίς κανείς να το ακουμπήσει, να επαναστατήσει και να ηχήσει στη διαπασών στους ρυθμούς του παρακάτω τραγουδιού, για σαράντα οκτώ γ*****να δευτερόλεπτα, κι ενώ εγώ ήμουν ξαπλωμένος στο πάτωμα, προσπαθώντας, να το βρω, να το κλείσω, να βγάλω τη μπαταρία.. Λογικά, πρέπει να σηκώθηκα από τη θέση μου, μόλις και ο τελευταίος [από τους ελάχιστους που υπήρχαν, ευτυχώς] θεατής έφτασε στο σπίτι του..

Ορίστε λοιπόν κύριοι Celestial, σας άκουσαν που σας άκουσαν οι δέκα, ας σας ακούσουν τώρα και άλλοι τρεις..

Celestial - Brighton Girls [box]

Even The Sunbeams

Το Even The Sunbeams είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του είδους που εγώ ονομάζω χαρακτηριστικά sunshine pop. Μια θαυμάσια μελωδία, catchy φωνητικά, ότι πρέπει για μια καλοκαιρινή βόλτα. Το τραγούδι προέρχεται από το τρίτο άλμπουμ [A Soft Kill] των From Bubblegum To Sky [ε, με τέτοιο όνομα τι μουσική θα έπαιζαν..], ένα συγκρότημα που αποτελείται, όπως πολλά που συναντάμε τελευταία, από ένα μόνο άτομο: τον κύριο Mario Hernandez από το Brooklyn της Νέας Υόρκης, ο οποίος προφανώς κυκλοφορεί ένα άλμπουμ κάθε τέσσερα χρόνια, καθώς τα δύο προηγούμενά του κυκλοφόρησαν το 2000, και το 2004 αντίστοιχα. Το ενδιαφέρον με τη νέα του κυκλοφορία είναι ότι για να την προωθήσει, έστω και μέσω των ταπεινών blogs, προσφέρει ένα μικρό δωράκι στους αναγνώστες όποιου blog γράψει κάτι για το άλμπουμ του, αρκεί να συμμετάσχουν σ΄έναν μικρό αυτοσχέδιο διαγωνισμό. Ιδού λοιπόν οι όροι: [στα αγγλικά, για να είμαστε δίκαιοι]

The WinterAcademy 'From BubbleGum To Sky' Contest

Do you remember 'Living In A Box', the 1987 hit from the band with the same name? Well.. do you know of any other songs whose title is e.x.a.c.t.l.y. the same as the band who recorded them? Whoever sends the most band names / song titles by Monday 16 June 2008, 23.59', wins [our email is winteracademy at gmail dot com]


from bubblegum to sky - even the sunbeams [box]

And what about the prize?

The prize pack for the give-away consists of a Drop Card of A Soft Kill, a beautifully designed t-shirt, a button, a signed poster, and CDs of From Bubblegum To Sky’s two previous releases Me and Army and The Two French Boys and Nothing Sadder Than Lonely Queen

..and don't forget to stream A Soft Kill H.E.R.E.

Humanitarianism

Θα ξέρετε φαντάζομαι by now ότι συμπαθούμε αρκετά τη Σουηδική indiepop σκηνή σ'αυτό το blog. Επίσης, αντιπαθούμε εξόχως το ποδόσφαιρο, και ειδικότερα το ελληνικό ποδόσφαιρο, καθώς και το εθνικ[ιστικ]ό παραλήρημα με τις τελευταίες 'επιτυχίες' των ελλήνων αθλητών. Υποστηρίζουμε λοιπόν απόψε μια χώρα της οποίας οι κάτοικοι δεν έχουν ανώτερο DNA και δεν έδωσαν τα φώτα τους πουθενά. Της οποίας οι ταπεινοί φρουροί της κουλής βασίλισσάς τους έχουν πολύ ελαφρύ μόριο, οι καημένοι.. Της οποίας ο πρωθυπουργός θα είχε ήδη παραιτηθεί αν είχε προκύψει ένα αντίστοιχο σκάνδαλο πχ με την [Σουηδική] Ericsson. Στην οποία, πιθανότατα, ένας άνθρωπος μπορεί να παντρευτεί ακόμη κι ένα πρόβατο, αν το θέλουν πραγματικά κι οι δύο, χωρίς να τραβάει κανείς κάποιο ιδιαίτερο ζόρι.. Στην οποία μπορείς να δολοφονηθείς αξιοπρεπώς, αν είσαι κάπως διάσημος, χωρίς να κανιβαλίσουν το πτώμα σου στα τηλεοπτικά παράθυρα [ποια?].

Για όλα τα παραπάνω, και για τόσα και τόσα άλλα ακόμη, ευχόμαστε στη Σουηδική ομάδα απόψε κάθε επιτυχία, και της αφιερώνουμε το super electro χιτάκι των zeigeist από τη Στοκχόλμη [αυτά παθαίνουν οι knife με το να αργούν να βγάλουν άλμπουμ]. Αμήν! [που να του κάτσει ο βιεννουά στο λαιμό του σκατόπαιδου!!]

zeigeist - humanitarianism [box]

If The Ravens Leave

Οι μυημένοι σίγουρα δεν περίμεναν αυτό το blog για να πληροφορηθούν για τη νέα κυκλοφορία των Occasional Keepers.. Ποιοι είναι οι μυημένοι? Και, κυρίως, ποιοι είναι οι Occasional Keepers? θα ρωτήσετε τώρα όλοι εσείς οι μή μυημένοι.. Ας τα πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή..

Μια φορά κι έναν καιρό, to 1988, η pop ιδιοφυία που λέγεται Bobby Wratten, έφτιαξε ένα συγκρότημα που άκουγε στο όνομα Field Mice, και με τις κυκλοφορίες του στην περίφημη Sarah Records έβαλε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην pop σκηνή των late 80s - early 90s. Οι Field Mice διαλύθυκαν το 1991 και ο Bobby, μαζί με άλλα δύο μέλη τους σχηματίζει τους ελαφρώς πιο ηλεκτρονικούς Northern Picture Library το 1993. Ένα άλμπουμ και μερικά singles αργότερα και αυτοί αποτελούν παρελθόν. Επόμενο project, οι επίσης περίφημοι Trembling Blue Stars, που ξεκίνησαν σαν προσωπικό σχήμα του ενός άλμπουμ και κατέληξαν με μια δεκαετή και βάλε καριέρα με αρκετά άλμπουμ [πιο πρόσφατο το πολύ καλό περσινό The Last Holy Writer το οποίο ατυχώς παραλείψαμε στα καλύτερα άλμπουμ του 2007].

Και ξαφνικά φέτος, αθόρυβα όπως πάντα, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ ενός ακόμη project του ανήσυχου κύριου Wratten, το True North, δεύτερο άλμπουμ των Occasional Keepers μετά το ντεμπούτο τους του 2005 με τίτλο The Beauty of the Empty Vessel.


Ξέρω ότι ο Bobby έχει μερικούς πολύ φανατικούς οπαδούς στη χώρα μας [οι μυημένοι που λέγαμε..]. Είναι ένας συνθέτης και, κυρίως, μια φωνή που λατρεύω, κι έστω κι αν δεν τον παρακολούθησα όπως θα ήθελα και όπως θα του άξιζε, έχει ηχογραφήσει μερικά τραγούδια που πάντα θα κατέχουν μια θέση στα πιο αγαπημένα του αυτού του blog. Ορίστε λοιπόν μερικά από αυτά, ένα χαρακτηριστικό δείγμα από όλα τα συγκροτήματα του φίλου μας, ένα απειροελάχιστο tribute σ'έναν αφανή ήρωα της pop, για τους ε.ν.τ.ε.λ.ώ.ς αμύητους [ω πάψε πια επιτέλους!!].


the field mice - missing the moon [box]

northern picture library - song for the dead che #1 [box]

trembling blue stars - the sea is so quiet [box]

the occasional keepers - if the ravens leave [box]

[fact : είναι από τις λίγες φορές που 3 από τα 4 τραγούδια του post ανεβαίονυν για δεύτερη φορά, αλλά δε θα μπορούσα να διαλέξω χαρακτηριστικότερα τραγούδια. Είπαμε το post είναι για τους εντελώς αμύητ..]

O Where When

Για τους σημερινούς μας καλεσμένους είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος διότι εκτός από το πραγματικά υπέροχο τραγούδι τους που παρουσιάζουμε, με τίτλο O Where When, είναι και ολόκληρο το άλμπουμ τους [People Friendly] το οποίο είναι εξαιρετικό. Από το πρώτο κιόλας τραγούδι, οι θαυμάσιες ενορχηστρώσεις, η δομή των τραγουδιών, η ερμηνεία του τραγουδιστή Brett Mattox.. όλα μου θύμιζαν ένα πολύ γνωστό και αγαπημένο μου όνομα: Destroyer. Και τώρα που ψηθήκατε, ας συνεχίσω με μία πολύ σημαντική δήλωση για το περίεργο αυτό one-man project: To people friendly, όπως απέδειξαν οι πολλαπλές ακροάσεις του τις τελευταίες δύο ημέρες, είναι καλύτερο από το φετινό άλμπουμ των destroyer!

Ψάχνοντας λοιπόν, το πως είναι δυνατό να έχω αυτό το άλμπουμ να περιμένει υπομονετικά εδώ και δυο - τρεις μήνες στο δίσκο μου, χωρίς να θυμάμαι καν από που το έχω κατεβάσει, και να μην έχω ξαναδιαβάσει τίποτε γι'αυτούς. Είναι δυνατό κάτι τόσο καλό να'χει περάσει τόσο απαρατήρητο? Είκοσι δύο φίλοι στο Myspace?


Μετά από μικρή έρευνα λοιπόν ανακάλυψα τα εξής εντυπωσιακά [τουλάχιστο για μένα]: Το άλμπουμ είναι αποτέλεσμα του RPM challenge, ενός θεσμού - διαγωνισμού, σύμφωνα με τον οποίο οι συμμετέχοντες ηχογραφούν, μέσα σε ένα μόνο μήνα ένα άλμπουμ 10 τραγουδιών, όχι μεγαλύτερο από 35 λεπτά σε διάρκεια! Το άλμπουμ αυτό λοιπόν, των 10 εξαιρετικών τραγουδιών και των 29 λεπτών σε διάρκεια, ηχογραφήθηκε το Φεβρουάριο, όπως και 792 άλλα, και ο λόγος που τράβηξε την προσοχή μου, τόσο ώστε για να το κατεβάσω [έστω κι αν αμέσως μετά το ξέχασα] ήταν απλός: o Brett είναι επίσης μέλος και των Whiskers, άλλης μιας αγαπημένης ανακάλυψης αυτού του blog.

Τίποτε δεν είναι τυχαίο λοιπόν, κι αυτός ο συμπαθέστατος τυπάκος από την Αλαμπάμα, που κυκλοφόρησε τρία [!] άλμπουμ το 2007 και ένα το 2008, δε θα το πίστευε και πολύ αν θα του το'λεγαν, αλλά υπάρχει ένας [ίσως όχι τόσο συμπαθέστατος] τυπάκος από τη Θεσσαλονίκη, που θεωρεί ότι και τα δύο άλμπουμ του της φετινής χρονιάς αξίζουν μια θέση στα καλύτερα του 2008.


The Northwest Man - O Where When [box]

The Northwest Man - Perfect Mistake [box]

The Northwest Man - Warning On The Boarding [box]

History Of Love

Ωραίος τίτλος.. Η ιστορία της αγάπης.. Οι Λονδρέζοι Still Corners κυκλοφορούν μόνοι τους το ντεμπούτο τους EP, σε 300 αντίτυπα φτιαγμένα με μεράκι από τους ίδιους, κι έχουν να πουν τα παρακάτω για την [ονειρικά πανέμορφη pop] μουσική τους:

"While walking in the woods with loved ones we DANCED as the ashes of the departed swirled about us like whirls of snow and birch tree branches heavy with ice bowed to touch our faces slowly spilling their white glass to the forest floor. We found in the mess of these silent shapes this light show and these reflected tones". Με κάλυψαν οι προλαλήσαντες..

Still Corners - History Of Love [box]

Μήδεια (2), Δημήτρης Παπαϊωάννου, Πειραιώς 260

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μετά από το πρώτο της ανέβασμα, η 'υδάτινη' Μήδεια του Δημήτρη Παπαϊωάννου επιστρέφει, για πέντε μόνο παραστάσεις, πριν το ταξίδι της στο Πεκίνο. Στον περίεργο, βιομηχανικό χώρο της οδού Πειραιώς [κλασικά, χάθηκα και πηγαίνοντας και φεύγοντας] στη μέση του πουθενά, η αντίθεση του χώρου με την [ενδυματολογικά κυρίως] σύνθεση του κοινού άγγιζε τα όρια του σουρρεαλισμού..



Δεν είχα δυστυχώς την ευκαιρία να δω την παράσταση στην αρχική μορφή της, κι έτσι δεν μπορώ να είμαι και ιδιαίτερα αντικειμενικός.. Θυμάμαι όμως πολύ χαρακτηριστικά μια συνέντευξη που είχε δώσει ο Παπαϊωάννου αρκετά πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου εκτός από τα αποσπάσματα της Μήδειας που προβλήθηκαν, και με τα οποία μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα, είχε πει και μια φράση, όταν ρωτήθηκε γιατί ανέλαβε το εξαιρετικά δύσκολο αυτό εγχείρημα, που μου έμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη: "Επέλεξα να μην το δω κυνικά". Και ήταν αυτή η φράση που μ'έκανε κι εμένα επίσης να μη δω κυνικά την υπόθεση Ολυμπιάδα και να κατεβώ στην Αθήνα για δύο αξέχαστες εβδομάδες [αν και σκύλιασα που δε βρήκα εισητήριο για την έναρξη..], όπως και τώρα, μ'αυτό το ταξίδι-αστραπή για τη Μήδεια (2).


Το εκπληκτικό σκηνικό με το νερό, τους πάγκους, τις καρέκλες, είναι πάλι εδώ. Η μουσική επιμέλεια του Coti K. με αποσπάσματα από όπερες του Bellini, απλά μαγική. Τα κοστούμια, από το εκπληκτικό φόρεμα της Μήδειας μέχρι τους κλασικούς ναύτες του Τσαρούχη, θαυμάσια. Καταπληκτική η Ευαγγελία Ράντου στον ομώνυμο ρόλο, ήθελε λίγο ακόμη για να αγγίξει την τελειότητα, ειδικά στην συγκλονιστική τελική σκηνή της παιδοκτονίας. Επίσης πολύ καλός ο Άρης Σερβετάλης στο ρόλο του Σκύλου, με μια θεατρικότητα που δεν είχε κανείς άλλος στην ομάδα, όπως και ο Γιάννης Νικολαϊδης στο ρόλο του Ιάσονα, αλλά και όλο το υπόλοιπο καστ.

Αργός, υπνωτικός ρυθμός, απίθανος συγχρονισμός των χορευτών με τη μουσική, εικόνες τόσο δυνατές που δύσκολα ξεχνιούνται.. Μια αριστουργηματική δουλειά απ'άκρη σ'άκρη.


[Για του χρόνου νομίζω ότι ψήνομαι και για ένα τρίτο Φεστιβάλ, μετά από τα κινηματογραφικά, αυτό της Καλαμάτας..]



Να το δω?: Ψάξε στο ebay ή περίμενε ως τον Οκτώβρη οπότε και θ'ανέβει στο Παλλάς.